tag:blogger.com,1999:blog-365893342011-10-10T09:36:14.775-07:00گاه‌ نوشتهای مجتبا یوسفی پورMojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.comBlogger801100tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-16362649132732740182009-06-25T19:00:00.000-07:002009-06-25T19:02:28.282-07:00<div dir="rtl" align="right">دکتری که در آخرین لحظات در کنار ندا بود و تلاش می‌کرد تا جان او را حفظ کند کسی نیست جز آرش حجازی، مترجمی که بیشتر برای ترجمه و انتشار آثار پائولو کوئیلو شهرت دارد. او هم اکنون در انگلستان به سر می‌برد و داستان آن روز را برای بی‌بی‌سی بازگو کرده است. در این گفتگو او یک بسیجی را عامل قتل ندا معرفی می‌کند، فردی که توسط مردم دستگیر می‌شود، شناسایی می‌شود، کارت بسیجش گرفته می‌شود، حتا عده‌ای از او عکس می‌گیرند و بعد بدون رساندن کوچکترین آسیبی رهایش می‌کنند تا برود. اما تا امروز هیچکدام از آن عکسها و مشخصات در جایی بروز نکرده است. و شاید این بدترین کابوس برای همان فرد است: دستان آغشته به خون یک بیگناه و ترس از برملا شدن و در معرض خشم عموم قرارگرفتن برای درنده‌ترین ادمها هم کافی است تا زندگی‌شان را تبدیل به یک کابوس کند.<br /> می‌توانید ویدئوی این مصاحبه را بر روی وب‌سایت بی‌بی‌سی در اینجا ببینید:<a href="http://news.bbc.co.uk/1/hi/world/middle_east/8119658.stm" mce_href="http://news.bbc.co.uk/1/hi/world/middle_east/8119658.stm">http://news.bbc.co.uk/1/hi/world/middle_east/8119658.stm</a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-1636264913273274018?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-73887836270687678102009-06-25T18:59:00.001-07:002009-06-25T18:59:50.753-07:00<div dir="rtl" align="right"><br />ای کاش دیگر دولتمردان و سیاستمدارانمان نیز سر سوزنی اهل کتاب و مطالعه و فرهنگ می‌بودند. چه شاید پیش از بوجود آوردن این جنجال‌ها پند بیضایی را می‌شنیدند و می‌فهمیدند که نباید از این سکوت ملت بیشتر از این سو‌استفاده کرد.خودتان بخوانید این بخش از نمایشنامه سلطان‌مار نوشته‌ی بهرام بیضایی را:<br />یک توضیح لازم: [ سفرای جابلصا و جابلقا برای گرفتن امتیازاتی به سراغ سلطان مار آمده‌اند و او پیامی برای روسای آنها می‌فرستد]<br />سلطان‌مار: بسیار خوب، پس این پیام را ببرید![به سیاه] آهای سیاه-سیاه، برو آن وسط بخواب.سیاه: بخوابم؟سفیر جابلصا: فرمودند بخواب.سیاه: خوابم نمی‌یاد!سفیر جابلقا: یعنی دراز بکش.سیاه: خواب هم ببینم؟سلطان‌مار: فقط خودت را بزن به خواب؛ بی‌حرکت! حالا این چیست آقایان؟ عین مرده؛ جسد.سفیر جابلقا: مو نمی‌زند!سفیر جابلصا: گویی سالهاست به رحمت حق رفته!سلطان‌مار: حالا شما لطفآ بروید کلاه جسد را بردارید.سفیر جابلصا: کلاه؟ با کمال میل.سلطان‌مار: شما کفش جسد را بردارید.سفیر جابلقا: هرچه بفرمائید.سلطان‌مار: شما لطفآ جلیقه‌ی جسد را بکنید.سفیر جابلصا: چه افتخاری.سلطان‌مار: و شما می‌توانید جورابهایش را صاحب شوید.سفیر جابلقا: چه سعادتی.سلطان‌مار: شما بروید پیراهن جسد را دربیاورید.سفیر جابلصا: آه، پیراهن.سلطان‌مار: و شما بروید شلوار جسد را بکنید.سیاه [ از جا می‌پرد و شلوارش را می‌چسبد]: این دیگر نه! این دیگر نه!سلطان‌مار: می‌بینید آقایان؟ ملت به اینجا که برسد از جا بلند می‌شود!<br />اینبار شلوار از دست دادن حقِ انتخاب از میان چهار کاندیدای گزیده شده توسط حکومت و گذشته از صد صافی است! خود بخوان حدیث مفصل...همین.<br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ٦:۳٩ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱۳۸۸/۳/٢۸<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4%d9%86%d8%a7%d9%85%d9%87">نمایشنامه</a> و تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%b1%d9%88%d8%b2%d8%a7%d9%86%d9%87">روزانه</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,3043855)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(3043855))<br />2) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/190/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/188/">تنها برای آنکه بدانی من نیز با توام...</a><br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ٤:٠٠ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱۳۸۸/۳/٢٧<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%b9%da%a9%d8%b3">عکس</a> و تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d9%81%db%8c%d9%84%d9%85_%da%a9%d9%88%d8%aa%d8%a7%d9%87">فیلم کوتاه</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,3038501)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(3038501))<br />0) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/188/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/186/"> </a><br /><br /><br />اگر وبلاگ‌نویس هستید و صفحه‌ای برای خودتان دارید این ویدئو را بر روی آن منتشر کنید. همچنین می‌توانید آنرا در جاهای دیگر مانند فیس‌بوک قرار دهید. البته اگر اینگونه فکر می‌کنید...<br /><br /><br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ٦:۱٦ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱۳۸۸/۳/٢٦<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d9%84%db%8c%d9%86%da%a9">لینک</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,3033578)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(3033578))<br />0) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/186/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/185/">دو کلمه حرف حساب...</a><br /><a href="http://www.daal.ir/2009/06/371.php" target="_parent">احمدی‌نژاد شما را از شاخه‌ی کدام درخت پایین انداخت؟</a><br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ۳:٤٩ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱۳۸۸/۳/۱٩<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d9%84%db%8c%d9%86%da%a9">لینک</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,3008087)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(3008087))<br />1) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/185/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/183/">چند نکته‌ی ساده انتخاباتی...</a><br />مناظره (اگر بتوان این واژه را در توصیفش به کار برد) امشب کروبی و موسوی به نظرم یکی از مهم‌ترین‌ها در این مجموعه بود. دست‌کم برای من سوالاتی پیش آورد که پیش‌تر به آنها فکر نکرده بودم. به هر حال چند نکته‌اش را دوست دارم اینجا با دیگران قسمت کنم:<br />١.ای‌کاش یه‌نفر پیدا می‌شد از جناب کروبی می‌پرسید:<br />شما که می‌خواهید از حقوق همه‌ی شهروندان ایرانی فارغ از دین و مذهبشان دفاع نمایید، شما که اکنون دراویش از نظرتان بلامانع شده‌اند، شما که به فکر زندانیان سیاسی هستید، نظرتان درباره‌ِ حقوقِ شهروندان/ایرانیانِ بهایی چیست؟ به قول خودتان می‌توانید آنها را هم فارغ از دین و مذهبشان ببینید و حقوق اولیه زندگی را در سرزمینشان برایشان قائل شوید؟ می‌توانید کلامی درباره‌شان صحبت کنید؟<br /> همچنین اگر مقدور است حداقل اسم آن کمونیسیتی را که واداشته‌اند تا به دکتر سروش به دلیل حمایت از شما بدوبیراه بگوید افشا کنید تا مبادا ملت ذهنشان با به یاد آوردن نام نویسنده‌ای سرشناس گمراه شود! هرچند در ذهن ایشان گویا هنوز شهروندان/ایرانیانِ با حقوقِ برابر با برچسبهای سی‌سال پیش سنجیده و به میزان برابری‌شان حقوق می‌گیرند! و االبته همین حضرت چند دقیقه بعدش به دفاع از حقوق همین نویسندگان و هنرمندان می‌پردازد.<br />٢.می‌دانم موسوی فرصت را مناسب دانسته بود تا از تریبون عمومی حرفهایش را به گوش مردم برساند، اما یک نکته ذهنم را مشغول کرده است و آن اینکه این مناظره‌ی امشب برای من نمونه‌ای از به قدرت رسیدن اصلاح‌طلبان بود. همانگونه که در طول جلسه تمام و کمال اختیار در دست دوطرف بود -آن هم در سازمان صدا و سیمایی که به هیچ احد‌الناسی خارج از دایره‌ی بسته‌اش اجازه‌ی حرف زدن نمی‌دهد- به همین شکل به قدرت رسیدن هرکدام از طرفین ماجرا در کشور یا حکومتی که به آنها اجازه‌ی قدرتنمایی و حضور نمی‌دهد را می‌توان تصور کرد. آیا موسوی پس از به قدرت رسیدن همینگونه از باز بودن عرصه برای تاختن به رقبا و مخالفانش استفاده خواهد کرد؟ صرف بودن با همپیمانان کافی است تا از شرایط به سودخود استفاده کنیم؟ این یک‌ مناظره نبود، تسویه حساب بود. باز هم تاکید می‌کنم دلیل و انگیزه‌ی موسوی را می‌فهمم اما از یک سیاستمدار انتظار دارم که دست‌کم معنای مناظره‌ی تلویزیونی را بداند. ایشان با علم به قوانینِ این مناظره پا به عرصه گذاشته است و اکنون به نفع خود همان قوانین را می‌شکند، اگر بحث مخالفت با قانون‌شکنی است پس کاندیدای ریاست‌‌جمهوری ما باید اولین فرد باشد که به قوانین احترام می‌گذارد حتا اکر به ضررش باشند. اینگونه دست‌به یکی‌کردن و از فرصت استفاده کردن بر علیه احمدی‌نژاد آخرین چیزی بود که من می‌توانستم از یک کاندیدا با داعیه روشنفکری و متفاوت بودن توقعش را داشته باشم.<br />آقای موسوی وقتی صحبت از دفاع از دوران نخست‌وزیری‌شان می‌کنند متاسفانه سریع آنرا در هاله‌ی محافظی مانند امام و خون شهدا می‌پوشانند. این گونه دفاع کردن برای من فرق چندانی با روش احمدی‌نژاد که خود را آویزان امام‌زمان و رهبری می‌کند ندارد. گمان نمی‌کنم صرف دم زدن از امام و چسبیدن به آن مشروعیتی برای کسی بیاورد و یا دلیلی برای بهتر بودن کسی باشد. در همین مورد ساده ای‌کاش ایشان بیشتر به توضیحاتشان می‌افزودند و بر سر آنچه که کرده بودند می‌ایستادند نه اینکه با انتسابِ همه‌چیز به امام و خون شهدا به شکلی دیگر همان بازی اتهام‌زدن احمدی‌نژاد را در بیاورند: احمدی‌نژاد مخالفانش را به همدستی با امریکا و اسرائیل متهم می‌کند، موسوی با اینکار زیر سوال بردن خود و دولتش را به مثابه زیر سوال بردن امام و شهدا و انقلاب قلمداد می‌کند. البته طرفداران دو آتیشه این نکته را فراموش نکنند که همین آقای موسوی نکات مثبت آن دوران را به عنوان افتخارات دولتش نام می‌برد بدون منتسب کردنشان به جایی.<br />موسوی تاکید می‌کند همان آدم بیست سال پیش است و این اصلا خوب نیست، اتفاقن خیلی هم بد است. تاکید می‌کند بر انقلابی بودن خودش و بالطبع این لفظ انقلابی ناخودآگاه نقطه‌‌ی مقابلش یعنی ضدانقلابی را در ذهن می‌آورد که اتفاقن این هم تفکر رایج همان دوران بیست سال پیش است به عنوان ملاک سنجش آدمها، زمانی که بسیاری به همین چوبِ ضدانقلابی بودن و یا به قول آقای کروبی کمونیست بودن تا پای چوبه‌ی دار رفتند... . و موسوی این حرفها را وقتی می‌زند که عصبانی شده و از کوره دررفته است و من به یاد می‌آورم آن جمله را که:تا وقتی از کوره درنرفته‌ایم، نمی‌فهمیم چه اندازه ناخالصی در وجود ما نهفته است.<br />و نکته‌ی آخر اینکه چه شده که یکمرتبه همه دلسوز هنرمندان و روشنفکران ما شده‌اند؟ قبل از دولت احمدی‌نژاد این قشر کم از دست دولتهای دیگرکشیدند؟ سنتوری اولین فیلم ایرانی بود که توقیف شد؟ کتاب توقیفی دیگر نداشته‌ایم؟ موسیقی ما مشکل نداشت؟ واقعن بحث دلسوزی برای هنرمندان است و یا اینکه تنها استفاده تبلیغاتی/انتخاباتی است؟ وقتی کروبی هم به این ریسمان می‌آویزد دیگر باید به آن شک کنم... .<br /> قصد از نوشتن این چند خط به هیچ‌وجه نه طرفداری از کسی است و نه تاختن به دیگری. به عنوان کسی که دورادور این بازی‌ها را تماشا می‌کند و کاملن بیطرف به داستان می‌نگرد چند نکته‌‌ی کوچک به‌نظرم آمد، چند سوال ساده که دوست داشتم با دیگران در میان بگذارم. بخصوص دوستانی که احساس می‌کنم اینروزها آنچنان دچار تب انتخابات شده‌اند که برخی چیزها را دیگر نمی‌بینند. شاید هم من اشتباه می‌کنم و دست کم این دوخط دلیلی می‌شود تا هرکس که واقعن دلسوز است به روشن کردن دیگران، دو خطی بنویسد و من و امثال من را از اشتباه دربیاورد. همین<br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ٦:٢٧ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱۳۸۸/۳/۱۸<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%b1%d9%88%d8%b2%d8%a7%d9%86%d9%87">روزانه</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,3002732)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(3002732))<br />0) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/183/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/182/">آی یارم بیا...</a><br /><a href="http://www.bbc.co.uk/persian/arts/2009/06/090606_ra_kh_kiosk.shtml" target="_blank">گفتگو/مستند نیم‌ساعته‌ی بی‌بی‌سی با و درباره‌ی اعضای گروه کیوسک</a>.<br />ارزش دیدن دارد. من که اینروزها ورد زبانم شده است:<br />آی یارم بیا، دلدارم بیا<br />دل میل تو داره سزاوارم بیا...<br />یک بیتش را هم خودمان بر حسب حال تغییر داده‌ایم به این شکل که:<br />دلبر جانمه، ماه تابانمهبی رنگ رخش زندگی زندانمه...<br />آرش سبحانی دوست داشت می‌تواند در اجرای جدید تغییرش دهد!!!<br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ٥:۱٢ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱۳۸۸/۳/۱٧<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d9%85%d9%88%d8%b3%db%8c%d9%82%db%8c">موسیقی</a> و تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d9%84%db%8c%d9%86%da%a9">لینک</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,2998899)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(2998899))<br />0) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/182/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/180/"> </a><br />دیگران شلوارشان دو تا می‌شود، من دمپایی‌هایم!<br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ۸:۳٦ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱۳۸۸/۳/۱٤<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%b1%d9%88%d8%b2%d8%a7%d9%86%d9%87">روزانه</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,2991500)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(2991500))<br />0) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/180/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/178/">نوستراداموس!</a><br />می‌نویسی بدون آنکه بدانی آینده را می‌نویسی.ترسیم می‌کنی لحظه‌ای را که رخ می‌دهد، اتفاقی که خودش می‌افتد و تو تنها به تماشایش می‌نشینی. به تماشای لحظه‌ای که هنگام نوشتن شاید رخ دادنش را بسیار کودکانه و یا دور از ذهن می‌دانستی، اما رخ می‌دهد. دیر یا زود اتفاق می‌افتد.<br />باید با دقت بیشتری بنویسم. آینده را قشنگتر، هر چند دور از ذهن‌ اما زیباتر: شاید روزی رخ داد و اتفاق افتاد، بگذار زیبا باشد، درست مثل همین یکی... .<br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ٧:۳٩ ‎ق.ظ روز شنبه ۱۳۸۸/۳/٩<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%b1%d9%88%d8%b2%d8%a7%d9%86%d9%87">روزانه</a> و تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%db%8c%d8%a7%d8%af%d9%85%d8%a7%d9%86%d9%87%d8%a7%db%8c+%d8%b1%d9%88%d8%b2%d8%a7%d9%86%d9%87">یادمانهای روزانه</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,2970072)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(2970072))<br />0) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/178/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/177/">دیدنی‌ها</a><br />این ویدئوها را همین الان پیدا کردم و دروغ نگویم از یافتنشان خیلی ذوق‌زده‌ام. اولین‌باری است که اینها را می‌بینم و خیلی دوست‌داشتنی هستند. جالب اینجاست که انگار تعدادی‌شان از تلویزیون ضبط شده‌اند و این باورنکردنی است، دست کم برای من. ببینید:<br />١. اگر شما هم مثل من تا حالا فقط عکسهای بزرگ‌شاعر دوران ما، زنده‌یاد مهدی اخوان ثالث را دیده‌بودید و تنها صدایش را از طریق کاست قاصدکش شنیده بودید و همواره سعی کرده بودید که این صدا و تصویر را با یکدیگر در ذهن درآمیخته تا به تصویری از او برسید، باید با دیدن این قطعه فیلم کوتاه شعرخوانی او ذوق‌زده شوید و البته متعجب وقتی آرم شبکه یک را بالای تصویر ببینید: واقعآ تصویر و شعرخوانی اخوان از شبکه یک پخش شده است؟<a href="http://irannegah.com/Video.aspx?id=1106" target="_blank">شعر خوانی شهریار و مهدی اخوان ثالث</a><br />٢. دیدن تصویر و صدای دیگر بزرگمرد تاریخ ایران دکتر محمد مصدق دیگر دیدنی این مجموعه است:<br /><a href="http://irannegah.com/Video.aspx?id=491" target="_blank">سخنان دکتر محمد مصدق در سال 1952</a><br />3. اگر علاقمند جدی سینما باشید حتما در مطالعاتتان با نام فیلم خشت و آینه ساخته ی ابراهیم گلستان برخورد کرده اید. در هر کتاب مرجع سینمای ایران به نام این فیلم اشاره شده است اما متاسفانه من تا امروز شانس دیدن آنرا نداشته ام. حالا دیدن حدود بیست دقیقه از این فیلم ولو با کیفیت پایین بازهم مغتنم است، به قول اصفهانی ها: کاچی بعض هیچی!<a href="http://irannegah.com/Video.aspx?id=1053" target="_blank">بخشی از فیلم خشت و آینه ساخته ی ابراهیم گلستان</a><br />4.همین چندروز پیش بود که با عزیزی درباره ی سهراب شهید ثالث حرف می زدیم. شاهد از غیب رسید اکنون!<a href="http://www.irannegah.com/Video.aspx?id=1149" target="_blank">مستندی درباره ی سهراب شهیدثالث</a><br />5.و این آخری شعرخوانی قیصر امین پور در نشست هفتگی شهر کتاب. این تکه برای عزیزی است که می دانم شعرهای قیصر را دوست دارد، باشد که خوشش آید.<br /><a href="http://irannegah.com/Video.aspx?id=588" target="_blank">شعرخوانی قیصر امین پور</a><br /><br />دست کم برای یک ساعتی وقتتان با تماشای اینها پر است، اگر چیز دندان گیر دیگری یافتم خبرتان میکنم!همین.<br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ٤:٤٥ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱۳۸۸/۳/٦<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d9%84%db%8c%d9%86%da%a9">لینک</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,2959952)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(2959952))<br />0) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/177/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/176/"> </a><br />فعلا برای اینکه زیاد کم‌کار به نظر نیاییم این ترجمه از مصاحبه‌ی ران هاوارد در شماره جدید ماهنامه آدم‌برفی‌ها را بخوانید، به زودی باز می‌گردم!<br /><a href="http://adambarfiha.com/?p=3034" target="_blank">گفتگو با ران هاوارد به مناسبت اکران فیلم جدیدش: فرشتگان و شیاطین</a><br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ۳:۱٤ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱۳۸۸/۳/٥<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d9%84%db%8c%d9%86%da%a9">لینک</a> و تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%aa%d8%b1%d8%ac%d9%85%d9%87">ترجمه</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,2957666)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(2957666))<br />0) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/176/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/175/">دلتنگی‌های شبانه</a><br />می‌دانم باور نمی‌کنی و می‌خندی اماخانه بوی تو را گرفته است بانوعطر تو پیچیده در پیراهنمرد نگاهت مانده بر پنجره‌ی کوچک برای همین دلتنگم جای تو خالی است... .<br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-7388783627068767810?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-17652919297360135442009-06-25T18:58:00.001-07:002009-06-25T18:58:34.499-07:00<div dir="rtl" align="right"><br />جالبه، فکر می‌کنم دست کم برای دیدن همین یک صحنه باید این فیلم را ببینم.ا<a href="http://www.yekpanjare.com/2009/05/1508.php" target="_blank">ینجا را کلیک کنید و بخوانیدش!</a><br />بعد از آن<a href="http://www.mimnoon.com/mana/archives/000410.html" target="_blank"> این شعر کوچولو</a> هم می‌چسبد.<br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ٧:۳٠ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱۳۸۸/٢/۳۱<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%b3%db%8c%d9%86%d9%85%d8%a7">سینما</a> و تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d9%84%db%8c%d9%86%da%a9">لینک</a> و تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%b1%d9%88%d8%b2%d8%a7%d9%86%d9%87">روزانه</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,2936487)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(2936487))<br />1) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/174/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/173/"> </a><br />آه ای حلزون<br />از کوهستان فوجی بالا برو<br />ولی آرام، آرام.<br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ٩:۱٧ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱۳۸۸/٢/٢٩<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%b9%da%a9%d8%b3">عکس</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,2929196)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(2929196))<br />0) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/173/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/172/"> </a><br />می‌دانم دفترخاطراتم نیست امامی‌نویسم که یادم بماند<br />دهمین روز از پنجمین ماه‌ ِ سا‌لو دهمین روز بود شاید تقریبآکه باران قشنگ می‌باریددوبارهنم‌نمو من نوشتمتا به یاد آورمروزیدهمین روز از پنجمین ماه سال راکه دهمین روز بود شاید... .<br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-1765291929736013544?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-58209193110019810992009-06-25T18:57:00.002-07:002009-06-25T18:58:00.560-07:00<div dir="rtl" align="right"><br />یک فیلم کوتاه جالب، توضیحی نمی‌دهم، نگاهش کنید. خود فیلم به اندازه‌ی کافی گویاست . البته نیازی به دانستن زبان هم ندارید. هشداری است به هر دو سوی این داستان:<br /><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=RpjHSiQLPmA" target="_top">این هم لینک مستقیم.</a><br /><br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ٦:٤٢ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱۳۸۸/۱/۳۱<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d9%84%db%8c%d9%86%da%a9">لینک</a> و تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%b1%d9%88%d8%b2%d8%a7%d9%86%d9%87">روزانه</a> و تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d9%81%db%8c%d9%84%d9%85_%da%a9%d9%88%d8%aa%d8%a7%d9%87">فیلم کوتاه</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,2824989)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(2824989))<br />0) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/171/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/170/">بهشت گمشده: پارس از فراز</a><br /><br />نمی‌دانم قبلآ این عکس را دیده‌اید یا نه؟ و آیا می‌‌توانید حدس بزنید این بهشت در میانه‌ی کویر در کجا قرار دارد؟من که وقتی دیروز آنرا در روزنامه دیدم تا وقتی که نوشته‌های زیر عکس را نخوانده بودم نتوانستم حدس بزنم اینجا ایران است، اما سی سال قبل!داستان از این قرار است که آقای گئورگ گرستر عکاس معروفی که تخصص‌اش عکسهای هوایی است سی سال پیش به ایران سفر کرده و در حدود صد پرواز ( گویا با حمایت فرح پهلوی) در طی دو سال یعنی از سال ١٣۵۵-١٩٧۶ تا ١٣۵٧-١٩٧٨ از نقاط مختلف ایران عکاسی نموده است و اکنون بعد از سی سال این عکسها را در کتابی با نام بهشت گمشده: ایران از فراز Paradise Lost: Persia From Above منتشر نموده است. البته پیشتر این عکسها در نمایشگاهی در نیویورک به نمایش گذاشته شده بودند.<a href="http://www.patrickmcmullan.com/site/search.aspx?t=person&amp;s=Georg+Gerster" target="_blank">با کلیک بر اینجا می‌توانید عکسهای آن نمایشگاه و عکس ایشان به همراه فرح‌پهلوی را ببینید</a>.<br />پ ن٢: این را همین الان پیدا کردم. <a href="http://www.bbc.co.uk/persian/arts/2009/04/090405_pm_lost_paradise_photo.shtml" target="_blank">گزارش بی‌بی‌سی از نمایشگاه بهشت گمشده</a> در نیویورک که همچنان برپاست.به گمانم یکی دو سال پیش هم نمایشگاهی از تعدادی از کارهای همین عکاس ( و تعدادی دیگر) در همین شهر خودمان برگزار شد که البته هیچکدام از این عکسها در آن مجموعه نبودند.به هر حال در نوشته‌ی پای این عکس در روزنامه این توضیح آمده است: باغ شاه در نزدیکی ماهان. اینکه امروز چه بلایی بر سر این باغ آمده است من نمی‌دانم. اگر کسی می‌داند ما را نیز بی خبر نگذارد.( پ ن.عزیزی در کامنتها اشاره کرده است که درستش باغ شازده است در نزدیکی کرمان و هنوز پابرجاست! من نمی‌دانستم)این مجموعه شامل عکسهای بی‌نظیری مانند منظره‌ی هوایی ارگ بم و یا شهر همدان و تخت‌جمشید و مقبره‌ی کوروش است. برای اطلاعات بیشتر درباره‌ی عکاس و کتاب و دیدن تعدادی از عکسها به دنباله‌ی مطلب رجوع کنید، لطفآ<br /><a style="DISPLAY: block; WIDTH: 60px; COLOR: #003399; BACKGROUND-COLOR: #dddddd" href="http://moyo.persianblog.ir/post/170/">ادامه مطلب </a> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ۳:٥٦ ‎ق.ظ روز جمعه ۱۳۸۸/۱/٢۸<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%da%a9%d8%aa%d8%a7%d8%a8">کتاب</a> و تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%b9%da%a9%d8%b3">عکس</a> و تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d9%84%db%8c%d9%86%da%a9">لینک</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,2813768)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(2813768))<br />3) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/170/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/169/"> </a><br />یکی از مشکلات ما این است که همیشه از یاد می‌بریم که پیشتر کسی، نازنینی هشدارمان داده است که:<br />هیچ صیادی از جوی حقیری که به مردابی می‌ریزد مروارید صید نخواهد کرد... .<br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ٥:٢٩ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱۳۸۸/۱/٢۳<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%b1%d9%88%d8%b2%d8%a7%d9%86%d9%87">روزانه</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,2795803)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(2795803))<br />0) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/169/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/168/">اینجا و آنجا</a><br />در اینجا رئیس جمهور فرانسه برای درگذشت موریس ژار به عنوان یکی از افتخارآفرینان برای کشورش پیغام می‌فرستد.در آنجا تا وابسته نباشی و مداح هیچ‌ دولتمردی یادت نمی‌کند، مهم نیست چه اندازه افتخار برای سرزمینت آفریده باشی!<br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ٤:٤۱ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱۳۸۸/۱/۱۱<br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,2759976)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(2759976))<br />1) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/168/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/167/"> </a><br /><a href="http://zamaaneh.com/news/2009/03/post_8445.html" target="_blank">موریس ژار، یکی از بزرگترین آهنگسازان دنیای سینما درگذشت.</a>سالها ملودی‌های جاودانه‌اش را زمزمه کردیم. چقدر از فیلمها را با ملودی‌های او به یاد می‌آوریم. محمد رسول‌الله بدون موسیقی موریس ژار و آنتونی کوئین برایتان قابل تصور است؟<br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ٦:۱٦ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱۳۸۸/۱/۱٠<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d9%84%db%8c%d9%86%da%a9">لینک</a> و تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%b1%d9%88%d8%b2%d8%a7%d9%86%d9%87">روزانه</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,2757597)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(2757597))<br />2) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/167/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/166/"> </a><br />آقا بخوانید، قضاوت با خودتان.<a href="http://hichkihichkas.wordpress.com/2009/03/25/%d8%a7%d8%b2-%d9%88%d9%82%d8%aa%db%8c-%d9%81%d9%8a%d9%84%d9%85-%d8%af%d9%87-%d9%86%d9%85%da%a9%db%8c-%d8%b1%da%a9%d9%88%d8%b1%d8%af-%d9%81%d8%b1%d9%88%d8%b4-%d8%b1%d9%88-%d8%b2%d8%af%d9%87-%d8%b4/" target="_blank">از وقتی فیلم ده نمکی رکورد فروش رو زده ,شبها راحت میخوابم!</a><br />من فیلم را ندیده‌ام اما دیدن همان قسمت اولش بسنده بود تا بتوانم با بخش عمده‌ای از این نوشته موافق باشم. خلاصه اینکه باور دارم می‌شود هر اثرهنری را بدون نگاه به سازنده‌اش و با اعتبار به داشتن حداقل مشخصات هنر مورد ارزیابی قرار داد، حتا اگر صد در صد با سازنده‌اش مخالف باشی. اما وقتی صحبت از هنر نیست، وقتی که تنها دکان و کاسبی است و مسخره‌بازی، آنوقت می‌شود اینگونه نالید.آنان که اینروزها دورو بر من هستند می‌دانند که این مثل شده است ورد زبانم که:خلایق هرچه لایق!این مثل به همان جوانب زندگیمان قابل تعمیم است.<br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ٤:٥۳ ‎ق.ظ روز جمعه ۱۳۸۸/۱/٧<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d9%84%db%8c%d9%86%da%a9">لینک</a> و تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%b1%d9%88%d8%b2%d8%a7%d9%86%d9%87">روزانه</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,2748218)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(2748218))<br />2) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/166/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/165/">عیدانه</a><br />نیمه شب است. تازه برگشته‌‌ام خانه. ایمیلم را چک می‌کنم. مهربانی در پاسخ به یادداشت قبلی ترانه‌ی بهار آمد را با صدای منصور برایم ایمیل کرده‌ است. بر می‌گردم به چند سالی قبل. خاطره‌ها باز جان می‌گیرند.من این ترانه را بسیار دوست دارم. یکی از جاودانه‌هاست. منصور گوش نمی‌کنم اما این یکی از معدود ترانه هایش است که دوست دارم. آنقدر از این ترانه خاطره دارم که با هر صدایی بشنوم برایم دلنشین است. اگر کسی نسخه‌ای از اصلش با صدای فریدون را جایی سراغ دارد لطفآ مارا بی خبر نگذارد. محمود جان سپاس. عیدانه‌ات امشبمان را ساخت. من اکنون همسفر خاطرات دورم:من آن روزم که صبحم صبح پائیزه...<br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-5820919311001981099?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-25144161910738622312009-06-25T18:57:00.001-07:002009-06-25T18:57:26.731-07:00<div dir="rtl" align="right"><br />برای اولین بار به وبلاگ حاجی واشنگتن رفتم، صفحه‌ی اولش را نگاهی انداختم و این دو مطلب چشمم را گرفت:<a href="http://www.hajiwashington.com/?p=1529" target="_blank">فروختن خیار در کنار گوجه ممنوع!</a>از آن چیزهایی است که نمی‌شود باورش کرد، هر چند حقیقت دارد.و<a href="http://www.hajiwashington.com/?p=1504" target="_blank">آدمها!</a>بدطور با این نوشته حال کردم و موافقم!و در نهایت فکر می‌کنم وقتی در چند دقیقه می‌توانی در یک وبلاگ دو مطلب دلنشین پیدا کنی پس دلیل کافی برای اضافه‌کردن لینکش و خواندن گاه به گاهش داری.<br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ٦:۱۱ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱۳۸٧/۱۱/٢۸<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d9%84%db%8c%d9%86%da%a9">لینک</a> و تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%b1%d9%88%d8%b2%d8%a7%d9%86%d9%87">روزانه</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,2611981)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(2611981))<br />2) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/160/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/159/">باز چاپ</a><br />این همین الان به دستم رسید: <a href="https://www.aftab.ir/articles/art_culture/cinema/c5c1227173360_film_righteous_kill_p1.php" target="_blank">بازچاپ مصاحبه‌ای با کارگردان فیلم کشتن درست</a> است که پیشتر در آدم‌برفی‌ها چاپ شده بود. من تا این لحظه از بازچاپش بی‌اطلاع بودم. به هر حال باز دمشان گرم که از منبع اصلی اسم برده‌اند و نام مترجم را از قلم نیانداخته‌اند، با این اوضاع و احوال دزدی‌های اینترنتی همین هم از سر ما زیادی است!<br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ۱٢:٠٩ ‎ق.ظ روز جمعه ۱۳۸٧/۱۱/٢٥<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%b1%d9%88%d8%b2%d8%a7%d9%86%d9%87">روزانه</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,2596085)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(2596085))<br />0) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/159/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/158/">قدرت اراده</a><br />بعضی چیزها هست که وقتی می‌بینی دوست‌ داری به دیگران هم نشانشان دهی. این ویدیو یکی از آنهاست، در وبلاگ اکبر سردوزامی یافتمش، که لینک آنرا کسی برایش فرستاده بود. ببینید:<br /><br />اگر هم در اینجا قابل دیدن نبود به صفحه‌ی اصلی در یوتیوب مراجعه کنید:<a href="http://www.youtube.com/watch?v=MslbhDZoniY">http://www.youtube.com/watch?v=MslbhDZoniY</a><br /><br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ٤:۳٦ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱۳۸٧/۱۱/٢٤<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d9%84%db%8c%d9%86%da%a9">لینک</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,2594350)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(2594350))<br />0) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/158/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" style="BACKGROUND-COLOR: #f2f4f7" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/157/">هشدار: این سایت دارای مطالب فرهنگی است!</a><br />قصد نوشتن درباره‌ی هقتان را نداشتم. نمی‌خواستم شکوه کنم و یا حتا اعتراض. می‌دانستم بسیار بزرگانی هستند که خواهند گفت و نیازی به گفتن من نیست. اعتراض هم بی‌فایده است. سر کوبیدن به دیوار سنگی به نشان اعتراض حتا روزنی کوچک در دیوار ایجاد نمی‌کند اما سر را می‌شکند. اما چه شد که توبه شکستم؟با کسی که به تازگی از سفر ایران آمده بود حرف می‌زدم. مرا متهم به بدبینی می‌کرد. به اینکه شرایط امروز ایران آن چیزی نیست که ما در ذهن داریم و شرایط خیلی بهتر شده و عوض شده و چیزهایی می‌بینی که ‌نمی‌توانی تصورش را هم بکنی. از نظر ظاهری با این حرف موافقم. عکسهای امروز ایران و آدمها را می‌بینم به اندازه‌ی کافی گویا هستند برای نشان دادن این آزادی‌ها! اگر اسمش را بشود آزادی گذاشت. به هر حال نسل ما این تجربه‌ی شیرین را داشته است که به خاطر آستین کوتاه و یا ژل مو و یا شلوار لی بازداشت شود و مورد توهین قرار بگیرد. وضع نسل قبل از ما که بسیار بدتر بود، باز ما آزادی‌هایی داشتیم که آنها از آن هم محروم بودند. هرچند هنوز هیچ‌کدام از ما نفهمیده‌ایم که ربط پوشیدن شلوار لی و یا آستین کوتاه به توهین به خون شهدا چیست. هر بار کسی به‌خاطر این مسائل کوچک به اصطلاح به ما گیر می‌داد اولین توجیه‌اش استفاده از همین عبارت توهین به خون شهدا بود! اما امروز عوض شده است گویا. تصاویر و ظاهرش که اینگونه می‌گویند.ربط این داستان بلند را به هفتان خواهم گفت. قبل از آن بگذارید یک خاطره بگویم:شانزده یا هفده ساله بودیم، همان حدود، حبیب یک فیلم کوتاه ساخته بود که من عکاسش بودم. فیلمبرداری تمام شده بود و نگاتیوهای عکسها را داده بودم برای چاپ. دقیقآ یادم هست. ساعت حدود پنج بعد از ظهر بود و رفته بودم تا عکسها را بگیرم. ساعت شش تمرین تئاتر داشتم و می‌باید در اداره‌ی ارشاد (محل تمرین) حاضر می‌شدم. عکسها را گرفتم و از پاساژ تازه‌ساز ملت در شاهین شهر بیرون آمدم که در پیاده‌روحبیب را دیدم با دست شکسته‌اش آویزان به گردن به همراه دائی‌اش. ایستادیم به سلام و احوالپرسی و گفتم عکسها را چاپ کرده‌ام و از کیفم درشان آوردم به حبیب نشان دهم که دستی بر شانه‌ام خورد. برگشتم. سرگشت نیروی انتظامی بود که با لحن پرخاشگرانه‌ی همیشگی‌شان بی‌آنکه بپرسد چه می‌کنیم و یا چه می‌خواهیم به سربازان همراهش دستور داد بنده را به پشت ماشین گشت بیاندازند و به قول خودشان بازداشت کنند. حبیب دست شکسته هم نفهمیدم چطور در رفت. ما را گرفتند و انداختند پشت پاترول و چند ساعتی خدمت حضرات بودیم بدون آنکه بدانیم چه جرمی مرتکب شده‌ایم. بعد هم بردندمان به قرارگاه و یا پاسگاهشان و نمقداری علافی و توهین در آنجا و گرفتن تعهد که دیگر گذرمان به آنجا نخواهد افتاد و دست آخر هم بعد از چند ساعت علاف شدن و ماندن از کار و زندگی در نقطه‌ای دورافتاده از شهررهایمان کردند که برو به امان خدا. نه من می‌توانستم بپرسم که دلیل این به نوعی بازداشت و علاف شدن چه بوده و چه کسی باید پاسخگویش باشد و نه طرف مقابل اصلآ لازم می‌دید توضیحی بدهد. و تنها این نمونه نبود. هر کس از مامور نیروی انتظامی(کمیته‌ی سابق) تا جوجه بسیجی‌هایی که هنوز پشت لبشان سبز نشده بود به خودشان اجازه می‌دادند که بدون نیاز به توضیح دادن هر برخورد توهین‌آمیزی که می‌خواهند با مردم داشته باشند. این یکی از چیزهایی بود که حال من را به هم می‌زد.امروز می‌گویند دیگر از این خبرها نیست. دیگر به آن شکل افراطی به آدمها در خیابان گیر نمی‌دهند. اوضاع بهتر شده است. باور نمی‌کنم!شاید ظاهر اینگونه باشد اما باطن چی؟ در این یک هفته ده روزی که هفتان توقیف شده، هفتانی که نه آستینش کوتاه بود و نه شلوارش لی، من مانند خیلی‌های دیگر منتظر بودم تا دلیلی برای این توقیف اعلام شود. تا بدانم مشکل از کجاست. تا همین چند روز پیش صاحب سایت هم دلیلی نداشت. اینکه می‌گویم تا چند روز پیش به خاطر تصمیم اخیرش بر توقف سایت است، گفتم شاید درگوشی حرفی شنیده، از آن چیزها که برای بدتر نشدن اوضاع باید بشنوی و با خود نگه داری تا شاید این مهر سکوت بر لبان دری برایت بگشاید. گفتم شاید چون نمی تواند راز بگشاید هیچ نمی‌گوید. این چیزی است میان او و مسئولین. اما من نیز به عنوان یک مخاطب و عضو سایت حقی دارم. باید بدانم چرا؟ مشکل از کجاست؟ برای من این برخورد نه تنها فرقی با آن برخوردهای قدیمی که مثالی از آن را گفتم ندارد که حتا بدتر هم هست. در آن موارد با مامور بیسوادی طرف بودیم که طرف مقابلش را نمی‌شناخت و بر اساس ذهنیتهای عقب‌مانده‌اش قضاوتی می‌کرد و عملی، اما در این مورد اینگونه نیست. دو طرف ماجرا مشخص هستند. نه اینوری جوانکی است ناپخته که نیاز به توجیه و امر به معروف کسی داشته باشد و نه طرف مقابل سرگشت بیسوادی که حتا حرف‌زدن عادی هم بلد نیست. اما هنوز یک بخش ماجرا خود را بی‌نیاز از توضیح می‌بیند. هنوز استدلالش برای اینکه من می‌گویم است.و برای همین هم می‌گویم که اعتقاد دارم هنوز در ایران تغییراتی رخ نداده است. همه‌چیز ظاهر‌سازی است. و البته مقداری هم از ترس است. نمی‌شود توی سر چندین میلیون جوان زد و دائم بخاطر مدل مو و نوع لباس تحریکشان کرد اما می‌شود توی سر نهایت چند هزار خواننده‌ی خسته‌ِ یک وب‌سایت فرهنگی زد. نه صدایشان به جایی می‌رسد و نه کسی ابایی ازشان دارد. آنها اگر هم بخواهند کاری بکنند در همین فضاها می‌کنند نه در خیابان با شیشه شکستن و ماشین آتش زدن. همین یک وجب جا را هم که ازشان بگیری عملآ زندانی‌شان کرده‌ای: دست بسته! تا زمانی که مشابه این برخوردها در جریان است، من هیچ تغییری را باور ندارم.<br />یک پیشنهاد به هفتانی‌ها:در غرب قانونی وجود دارد و آن اینکه اگر شما وب‌ساتی دارید که دارای مطالب بالای هجده‌سال و بخصوص سکسی است باید در صفحه‌ی اصلی سایت هشداری قرار دهید تا مخاطب خود تصمیم بگیرد که آیا می‌خواهد وارد سایت بشود و یا بدون دیدن مطالب از آن خارج شود چرا که گاه شما بدون غرض و به اشتباه وارد سایتی می‌شوید که نمی‌خواهید مطالب آن را ببینید.<br />اگر اینقدر مشکل هست بد نیست برای صفحه‌ِ اصلی هفتان هم چیزی مشابه طراحی شود تا مبادا به بعضی آسیبی برسد! چیزی مانند این: هشدار! این سایت حاوی مطالب فرهنگی و لینک به اخبار روز هنری است. <br /> <a href="http://www.haftan.com/" target="_blank"> می خواهم وارد شوم</a> <a href="http://www.google.com/" target="_blank">می‌خواهم خارج شوم</a>شاید به اینگونه از بار غیراخلاقی سایت کاسته شود و مجددا راه بیافتد؛ باور کنید بدطور از اخبار دنیا دور افتاده‌ایم.<br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ۱۱:۳٩ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱۳۸٧/۱۱/۱٥<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d9%86%d9%82%d8%af">نقد</a> و تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%b1%d9%88%d8%b2%d8%a7%d9%86%d9%87">روزانه</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,2561431)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(2561431))<br />0) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/157/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/156/">چو عیبش گفتی حسن‌اش نیز بگو...</a><br />حتمآ خبر اعتراضات به فیلم کشتی‌گیر را شنیده‌اید. اگر نه این چند نمونه را داشته باشید تا عرض کنم:<br /><a href="http://www.bbc.co.uk/persian/arts/2008/12/081213_ba-guardian-wrestler-iran.shtml" target="_blank">بی‌بی‌سی</a><br /><a href="http://www.fardanews.com/fa/pages/?cid=63814" target="_blank">فردانیوز</a><br /><a href="http://www.voanews.com/persian/2008-12-15-voa18.cfm" target="_blank">صدای آمریکا</a><br /><a href="http://www.asriran.com/fa/pages/?cid=59625" target="_blank">عصر ایران</a><br />مشکل همه هم مبارزه‌ی آخر شخصیت اصلی فیلم با یک حریف قدیمی (نه دشمن به روایت مخالفان) به نام آیت‌الله است.قصد نقد فیلم را ندارم اما اگر به همه‌ی منابع اعتراض نگاه کنید می‌بینید که در وهله‌ی اول همه آنرا توهین به ایرانیان نامیده‌اند و صد البته هیچ‌کس به نام آیت‌الله‌اش اشاره نمی‌کند.دوم اینکه اگر بحث بر سر توهین به ایرانیان است پس بد نیست آن دکتر متخصص قلب در بیمارستان را هم به یاد بیاوریم. همان که به رام توصیه می‌کند دست از کشتی‌گرفتن بردارد اگرنه برای سلامتی اش خطرناک خواهد بود. مثلمآ نویسنده و کارگردان فیلم و یا به قول مخالفان هالیوود الابختکی و بی دلیل نام آن دکتر را مویدی زاده نگذاشته است و یک بازیگر ایرانی را برای ایفای آن نقش استفاده نکرده است( نامش هست آرمین امیری، دوست داشتید اینجا می توانید <a href="http://www.zimbio.com/pictures/xkvUrpKCJd6/AFI+FEST+2008+Centerpiece+Gala+Screening+Wrestler/-evGbTTe9Ec/Armin+Amiri" target="_blank">عکسش را با میکی رورک</a> ببینید)<br />تا اینجایش دروغ نیست، هم آیت الله داریم و هم متخصصان قلب و مغز و سایر رشته ها که به نوعی حیات و اقتدار کشورهای غربی تا حدی مدیون آنان است ( سعی کردم به همان شکل نمادینی که همه فیلم را می بینند توصیفش کنم، زیاد سخت نگیرید لطفآ). پس اگر هم بخواهیم با این دیدگاه مخالف خوان جلو برویم باید تجدید نظری کرده و ببینیم پس آیا براستی مسئله بر سر ایرانیان است و یا...؟و سومین نکته ارجاعتان می دهم به صحنه ای که رام (یا رَم) از بیمارستان مرخص شده و در اتاقش تنهاست و یکی از بچه های محله را می آورد تا با او پلی استیشن بازی کند (اصل بازی پلی استیشن نیست، یکی از انواع مشابه است که چون آشنایی ندارم قادر به یادآوری درست نامش نیستم). بازی بر اساس شخصیت رام طراحی شده است. در آن مسابقه رام با یک عرب می جنگد و بچه توضیحات جالبی درباره ی حریفان فرضی رام در آن بازی (و بازی های مشابه کامپیوتری) می دهد. اینکه همیشه حریفان بر اساس اتفاقات واقعی انتخاب می شوند، قبلآ با نگاهی به جنگ جهانی دوم طراحی می شدند، پس از آن توجه به جنگ خلیج و اعراب بود و این دلیل عرب بودن حریف رام در آن بازی است. این بازی و ربطش به واقعیت را هم فراموش نکنید. فکر می کنم این نکات به اندازه ی کافی گویا باشند که نیازی به تفسیر من نداشته باشند.<br /> قبل از هیجان زده شدن بهتر است کمی با دقت بیشتر فیلم را ببینیم. مطمئن باشید آمریکایی ها اینقدر احمق نیستند که دست کم در ملآ عام شعار مرگ بر کسی سر بدهند!<br />پانوشت:دو نکته را یادم رفت بنویسم:اول اینکه شما با یک مسابقه کشتی کج طرف هستید نه کشتی معمولی. مسابقات کشتی کج هم بیشتر نمایشی هستند. یعنی طرفین نقشهایشان را می دانند و برنده و بازنده نهایی مسابقه از پیش مشخص است و هر دوطرف به بازی کردن این نقش راضی هستند. کما اینکه در همین فیلم هم رم قبل از مسابقه با آیت الله صحبت می کند و قرارهایشان را می گذارند و بعد در طول مسابقه همین قرار و مدارها به شکلی مورد تمسخر قرار می گیرند. در اینگونه مسابقات هیچ چیزی به جد مابین طرفین اتفاق نمی افتد، ابله کسانی هستند که در کنار نشسته اند و آن درگیری های ساختگی را باور می کنند.<br />دوم اینکه می توانید از هم اکنون اسکار را در دستان میکی رورک ببینید.<br />تا بعد، به جای آنکه از تماشاگران مسابقه باشید و با هر پرچم تکان دادن یا شکستنی هیجان زده شوید، فیلمتان را تماشا کنید و ازریشخند شدن قدرتمندان لذت ببرید. بگذارید آنهایی که در این فیلم مورد ریشخند قرار گرفته اند هر چه می خواهند داد و هوار کنند. به یاد بیاورید در صحنه ی نهایی این آیت الله است که وقتی ضعف رم را می بیند از او می خواهد که برای تمام شدن بازی ( و به نوعی زنده ماندن او) قهرمانانه پیروز شود. بازی باید آنگونه که باید به پایان رسد.<br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ۱٠:٠٩ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱۳۸٧/۱۱/۱٠<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%b1%d9%88%d8%b2%d8%a7%d9%86%d9%87">روزانه</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,2540961)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(2540961))<br />0) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/156/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/155/">کسی چون پدربزرگ</a><br />قبلآ هم اینجا درباره‌اش نوشته‌ام، باید سر فرصت بگردم و دوباره بیابمش.یکی از کسانی که خود را بسیار مدیون آموختن از او می‌دانم مهدی آذریزدی است؛ همان نویسنده‌ی نام آشنای قصه‌های خوب برای بچه‌های خوب.چند شب پیش به او فکر می‌کردم. نمی‌دانم چرا، اما به یاد او افتاده بودم. با خودم می‌اندیشیدم که او آنگونه که باید ارج ندیده به خاطر زحمتهایی که برای فرهنگ ایران‌زمین کشیده است. برای من جایگاه او بسیار بالاتر از بسیاری از این روشنفکران و شبه‌روشنفکرانی است که با نوشتن یکی یا دو یا تو بگو صد کتاب برای تعدادی خواننده‌ی محدود گمان می‌کنند شاخ غول شکسته‌اند، همان کتابهایی که بیشترشان آدم را از کتاب‌خواندن بیزار می‌کنند!متاسفانه ما هیچ‌وقت دو دسته را جدی نگرفته و نمی‌گیریم: یکی کمدین‌ها و دیگری کسانی را که در عرصه‌ی کودک کار می‌کنند. و عجب اینکه هردوی اینها جدی‌ترین‌‌ ِ کارها را انجام می‌دهند.آنچه آنها در پیشبرد فرهنگ یک جامعه انجام می‌دهند(آگر کارشان را درست انجام دهند) بسیار عمده‌تر و بنیادی تر از هر حرکت دیگری است و اگر ایندو راه را به بیراه روند آنوقت باید نگران جامعه‌ی فردا شد. اگر نگاهی به دیروز خودمان بیاندازید می‌بینید که دقیقآ جای این‌ دو دسته در جامعه‌ی ایران بسیار خالی بوده و آنچه که در زیر این نامها حضور داشته بیشتر بیراهه می‌رفته، همین است که من امروز احساس می‌کنم در سراشیب سقوط پیش می‌رویم و فردایمان چندان روشن‌تر از امروزمان نخواهد بود.وقتی به عرصه‌ی کار برای کودک فکر می‌کنم، بویژه بخش داستان‌نویسی، یادم نمی‌آید که بعد از صمد بهرنگی(از نظر زمان نه جایگاه) کسی اینگونه عاشقانه و درست و ریشه‌ای برای کودکان کار کرده باشد. آنانی که به فرهنگ کتابخوانی و ترویجش در جامعه می‌اندیشند باید بدانند که بیش از همه چیز به عاشقانی چون این مرد نیازمندند و حمایت از آنان، اگر می‌خواهند ریشه‌ای کار کنند.این همه درد دل کردم تا بگویم گزارشی یافتم از دیداری با مهدی آذریزدی؛ کسی چون پدربزرگ، این نامی است که من به او داده‌ام. خودتان بخوانید:<br /><a href="http://safarian.blogfa.com/post-153.aspx" target="_blank">بنویس تا بچه‌های خوب فردا هم بخوانند</a><br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-2514416191073862231?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-68901895825888697112009-06-25T18:55:00.002-07:002009-06-25T18:56:18.904-07:00این مطلب به علت قطعی شماره تلفنهای زیر صفحه‌ی تلویزیونتان نوشته شده و نیازی به است ندارد.<br />بی‌بی‌سی (شبکه‌های انگلیسی‌زبانش) دارای استانداردهایی است که یک سروگردن از شبکه‌های دیگر بالاتر هستند؛ از نوع خاص تصویربرداری و طراحی صحنه‌ها و رنگ‌آمیزی بگیر تا استفاده از زبان و تنظیم خبر و تدوین خلاقانه همه و همه تفاوتهایی با دیگر شبکه‌ها دارند. همین تفاوتها هستند که به ویژگی‌های بی‌بی‌سی تبدیل می‌شوند. تنها یک نمونه‌اش استفاده از رنگ قرمز به عنوان رنگ ثابت و به نوعی آیکون این شبکه است. ریشه‌ی این رنگ قرمز هم بالطبع در فرهنگ انگلیسی است و اهمیت این رنگ در تاریخشان: تنها به یاد بیاورید اتوبوسهای قرمز انگلیسی را، باجه تلفنهای قرمز انگلیسی را، صندوق‌پستهای قرمز انگلیسی را و مشابه آن.<br />بخشی از این ویژگی‌ها را می‌توانید در ‌بی‌بی‌سی فارسی هم ببینید. استودیوهای خبر بخش فارسی بسیار مشابه مادرِ انگلیسی‌شان هستند. اینکه می‌گویم مادرِ انگلیسی برای این است که به نظر من شبکه‌هایی از این دست مانند فرزندان دورگه‌اند: از یک مادر انگلیسی و پدر ایرانی. حال این بچه چه مقدار از پدر و مادرش به ارث برده باشد مسئله‌ای است که باید به آن توجه کرد چرا که به هر حال ما ایرانی‌ها این نکته را در ذهن داریم که:<br />پسر کو ندارد نشان از پدر تو بیگانه خوانش نخوانش پسر!<br />در کل بخش مادری یعنی قسمت تکنیکی این شبکه قابل قبول است. حال باید منتظر ماند و دید این فرزند از پدر چه به ارث برده است.تا این لحظه تنها دوبار و حدود چهار یا پنج ساعت از برنامه‌های این شبکه را دیده‌ام. از دیگر شبکه‌های فارسی زبان بهتر است و برای من انتخاب اول است و از راه افتادنش بسیار خوش‌حالم. اما در همین نگاه کوتاه به برنامه‌ها چند نکته‌ی کوچک به نظرم آمد. این نکته‌ها بیشتر مربوط به بخش پدری است!<br />در یکی از برنامه‌ها خانم مجری می‌گوید:برای تماس با ما از شماره تلفنهایی که در زیر صفحه‌ی تلویزیونتان می‌بینید استفاده کنید(یا جمله‌ای مشابه این).من هرچه به زیر صفحه‌ی تلویزیونم (مونیتورم) نگاه می‌کنم شماره‌ای نمی‌بینم. در قسمت پایین صفحه شماره‌هایی نوشته شده است اما در زیرش هیچ چیزی نیست!<br />اخبار: روسیه و اوکران برای پایان دادن به مشکل قطعی گاز... .سالها پیش در شاهین شهر خودمان هر تابستان مشکل قطع آب داشتیم. روزی پارچه‌ای بزرگ بر سردر اداره‌ی آب شهر نصب شد که بر روی آن جمله‌ای مشابه نوشته شده بود: به علت قطعی آب... . تا آنجا که من می‌دانم (و همان زمان برای اطمینان بیشتر موضوع را با یکی از دبیران ادبیات نیز در میان گذاشتم و ایشان نظری مشابه داشتند) قطع شدن فعلی است به یک معنا و قطعی کلمه‌ای است با معنایی متفاوت (می‌توانید نگاهی به تفاوت <a href="http://www.mibosearch.com/search.aspx?search=%d9%82%d8%b7%d8%b9&amp;page=1" target="_blank">قطع</a> با <a href="http://www.mibosearch.com/search.aspx?page=1&amp;search=%D9%82%D8%B7%D8%B9%DB%8C" target="_blank"> قطعی</a> در فرهنگ لغت دهخدا و معین بکنید). بهتر آن است که جملاتی از این دست به این شکل نوشته شوند که: به علت قطع آب، یا مشکل قطع گاز. دیگر نیازی به استفاده از ((ی)) اضافه نیست. البته مشابه این استفاده را در بسیاری از وب‌سایتها و پایگاه‌های خبر رسانی فارسی‌‌زبان می‌بینیم (<a href="http://www.google.co.uk/search?sourceid=navclient&amp;ie=UTF-8&amp;rlz=1T4RNWN_enGB295GB296&amp;q=%d9%82%d8%b7%d8%b9%db%8c+%da%af%d8%a7%d8%b2" target="_blank">نمونه‌هایی از آن</a>). با این وسعت استفاده من شک می‌کنم که شاید آن دبیر ادبیاتمان به ما آموزش اشتباه داد.<br />است: این کلمه گویا یکی از کلمات ممنوعه در شبکه‌ی بی‌بی‌سی است. در بیشتر جملات این کلمه حذف می‌شود مثلآ: حماس گفته (است) که حملات اسرائیل نتوانسته (است) آسیبی به توان نظامی حماس برساند. در این مثال می‌توان(( است)) اول را به قرینه‌ی(( است)) دوم حذف کرد اما هر دو را با هم؟ شک دارم. این حذف شاید لحن خبرها را روزمره‌تر و خودمانی‌تر کند اما آیا درست است؟ این پرسشی است که برای من بوجود آمده است و پاسخش را نمی‌دانم و بد نیست دوستانی که بیشتربر حوزه‌ی زبان‌شناسی اشراف دارند کمی در آن تامل کرده و دست‌کم افرادی چون من را آگاه‌ترکنند.<br />در همه‌ی موارد مشکل به نوعی بر‌می‌گردد به عدم آشنایی و تسلط کافی گویندگان بر زبان فارسی. به این نکته اضافه کنید مجری‌هایی را که در همین چند برنامه و معرفی‌نامه می‌توانید ببینید و برخی‌شان از حداقل استانداردهای بیان برای گویندگی برخوردار نیستند. ایراداتی مانند نداشتن صدای خوب و پخته (بخصوص برای بخشهایی که قرار است گفته‌های فردی به زبانی دیگر همزمان به فارسی گفته شود)و یا داشتن تلفظ خاص در بیان برخی حروف نمونه‌هایی هستند که مشابه آنها را در شبکه‌های لس‌آنجلسی بسیار می‌توان دید، اما فراموش نکنید که قرار نیست بی‌بی‌سی را با تلویزیونهای حمید شب‌خیز و امیرقاسمی مقایسه کنیم، چه صرف بهتر بودن از آن شبکه‌ها دلیلی بر خوب بودن یک شبکه نیست.<br />و نکته‌ی آخر اینکه:<br />در یکی از گزارشهای بی‌بی‌سی به مناسب آغاز دوران ریاست‌جمهوری اوباما به عنوان اولین رئیس جمهوری سیاه‌پوست آمریکا به نکته‌ی جالبی به عنوان نمونه‌ای از تبعیضات نژادی بر علیه سیاه‌پوستان اشاره شد و آن اینکه:<br />((تا شصت سال پیش سیاه‌پوستان باید از در مخصوص خود سوار اتوبوس می‌شدند و در قسمت عقب اتوبوس می‌نشستند.))امیدوارم حداقل شصت سال بعد مبارزان حقوق زنان ما در مصاحبه‌هایشان بتوانند از این نکته استفاده کرده و جمله‌ای مشابه در بیان تبعیض جنسی در ایران بگویند، مثلآ چیزی مانند این:<br />تا شصت سال پیش زنان ایرانی ‌‌باید از در مخصوص خود سوار اتوبوس می‌شدند و در قسمت عقب اتوبوس می‌نشستند.<br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ۸:٤٥ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱۳۸٧/۱٠/۳٠<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d9%86%d9%82%d8%af">نقد</a> و تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d9%84%db%8c%d9%86%da%a9">لینک</a> و تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%b1%d9%88%d8%b2%d8%a7%d9%86%d9%87">روزانه</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,2501187)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(2501187))<br />1) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/154/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/153/">غزه به روایت کارتونیست‌ها</a><br />به اندازه‌ِ کافی اینروزها همه درباره‌ی غزه و آنچه در آنجا اتفاق می‌افتد حرف زده و می‌زنند. من چیزی برای اضافه کردن ندارم. اما توصیه می‌کنم این مجموعه کارتون/کاریکاتور را با موضوع بچه‌های غزه ببینید. بعضی‌هایش بسیار زیبایند. تنها برای آنکه تحریکتان کنم تا بر روی لینک زیر کلیلک کرده و دانه دانه به تماشایشان بنشینید، یکی را که بیش از همه به دلم نشست اینجا بازچاپ می‌کنم:<br /><a href="http://www.cagle.msnbc.com/news/GazaChildren/main.asp" target="_blank">کودکان غزه</a><br />کارتونیست: عماد حجاج، روزنامه‌ی القاد<br />توضیح: در صفحه‌ی جدید از فلش خاکستری رنگ پایین صفحه برای تعویض صفحات استفاده کنید.<br /><br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ٦:٠٥ ‎ق.ظ روز جمعه ۱۳۸٧/۱٠/٢٧<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d9%84%db%8c%d9%86%da%a9">لینک</a> و تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%b1%d9%88%d8%b2%d8%a7%d9%86%d9%87">روزانه</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,2487907)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(2487907))<br />1) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/153/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/152/">قاعده بی استثنا</a><br />جناب حسین پارسایی را شاید بشناسید، اگر هم نشناسید چیزی از دست نداده‌اید چه می‌شود گفت خوشا به حالتان.به هر حال ایشان که تا چند سال پیش دنبال جناب مسافر می‌دویدند امروزرئیس مرکز هنرهای نمایشی ایران هستند، یکی دیگر از نمادهای پسرفت! اما برای اینکه کمی بهتر با این حضرت آشنا شوید این تکه‌ی سرشار از ریا را بخوانید تا بفهمید این پستها چگونه به دست می‌آیند:<br /><a href="http://www.theater.ir/article.aspx?id=17811" target="_blank">پیام مدیر مرکز هنرهای نمایشی به پنجمین همایش سراسری آئین‌های عاشورایی </a><br />اما هنوز جوهر قلم ایشان خشک نشده به قول معروف در همان دم گوشمال حق می‌رسد و چشم او را چنان می‌گشاید که کار به گوش کشیدن هم نمی‌رسد! پس مطلب اول به سرعت از صفحه‌ی اصلی خارج شده و جایی آن پشت و پس‌های سایت گم و گور می‌شود و این دومی جایگزین‌اش می‌گردد.بخوانید خبر دوم را:<br /><a href="http://www.theater.ir/article.aspx?id=17864" target="_blank">خیمه‎گاه عاشورا دچار حریق شد </a><br />اگر به متن خود ایشان مراجعه کنم که از قول یکی از همکاران -بخوانید همکاسه‌ها- می‌فرمایند ((هیچگاه طی این سال‌های گذر عمر با این روشنی حضور آقا را حس نکرده بودم، یقین دارم خودش همه چیز را جور کرد و آبروی ما را خرید)) باید بگویم:<br />حسین یا منصور جان، به استدلال خودت شاهد از این بهتر، آقا به زبان بی زبانی می‌فرمایند شما لطفآ همان منصور باش و نام ما را خراب و بازیچه‌ی پست گرفتنت نکن که دفعه‌ی بعد بدطور آبرویت را می‌برم. این دستمال را جای دیگری پهن کن حاجی جان!<br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ٥:۳٠ ‎ق.ظ روز جمعه ۱۳۸٧/۱٠/٢٠<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%b1%d9%88%d8%b2%d8%a7%d9%86%d9%87">روزانه</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,2462765)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(2462765))<br />0) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/152/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/151/">سعید شنبه‌زاده و روح جنوب...</a><br />اگر شما هم مثل من خسته اید و دلتان گرفته نگاهی به این کلیپها بیاندازید تا روحتان تازه شود. اجراهای سعید شنبه زاده در چندین نقطه ی دنیا است: قطعات نابی از موسیقی جنوب. فرض کنید هدیه سال نو...<br />تعدادی هم لینک در پایین هست برای کسانی که نمی شناسندش. بیشتر هم خواستید بدانید نامش را در یکی از موتورهای جستجو وارد کنید و بگردید، سخت که نیست؟<br /><br /><a href="http://www.dailymotion.com/video/x6ppfn_saied-shanbehzadeh-womad-las-palmas_music" target="_blank">لینک مستقیم</a><br />این هم اجرا در نیوزلند<br /><a href="http://uk.youtube.com/watch?v=VutXkRVFM0o" target="_blank">لینک مستقیم</a><br />این هم تکنوازی ضرب و تیمپوی پسرش نقیب شنبه زاده<br /><a href="http://uk.youtube.com/watch?v=VI11phsXzTI" target="_blank">لینک مستقیم</a><br />این دو تکه ی کوتاه از رقص زیبای جنوبی اش<br /><a href="http://uk.youtube.com/watch?v=h_-HZrS3CBk" target="_blank">لینک مستقیم</a><br /><a href="http://uk.youtube.com/watch?v=HP5DboHxNSE" target="_blank">لینک مستقیم</a><br />این هم یک مصاحبه با او و گروهش به زبان فرانسه و دو تکه اجرا در آخر آن<br /><a href="http://www.dailymotion.com/video/x4plq6_shanbehzadeh_music" target="_blank">لینک مستقیم</a><br />این هم یک اجرای دیگر:<br />این هم کلیپ موجون با پدرام درخشانی<br /><a href="http://uk.youtube.com/watch?v=02McnbmkD2M" target="_blank">لینک مستقیم</a><br /><a href="http://shanbehzadeh.blogfa.com/post-3.aspx">این هم یک گفتگو با او</a><br /><a href="http://radiozamaaneh.com/music/2008/03/post_205.html" target="_blank">نقدی بر کارهای سعید شنبه زاده(رادیو زمانه)</a><br /><a href="http://www.tirgan.ca/news/resources/Shahrvand_1April08.pdf" target="_blank">فایل پی دی اف گفتگوی شهروند با سعید شنبه زاده</a><br /><a href="http://www.rezaghassemi.org/archive/2004_05_09_archive.htm" target="_blank">یادداشت رضا قاسمی درباره ی سعید شنبه زاده </a><br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ۱٢:٠٥ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱۳۸٧/۱٠/۱٢<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d9%85%d9%88%d8%b3%db%8c%d9%82%db%8c">موسیقی</a> و تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d9%84%db%8c%d9%86%da%a9">لینک</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,2433291)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(2433291))<br />2) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/151/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/150/">پنجاهمین سالگرد انقلاب کوبا</a><br />اول ژانویه امسال پنجاهمین سالگرد انقلاب کوباست.به همین مناسبت سایت مگنوم مجموعه‌ی از عکسهای منحصر بفردش از روزهای انقلاب کوبا را در مجموعه‌ای به نمایش گذاشته است که واقعآ دیدن دارند. اگر هم سینما دوست باشید می‌دانید که هم اکنون فیلم چه:قسمت اول ساخته‌ی فیلمساز معروف استیون سودربرگ که داستان زندگی انقلابی معروف ارنستو چه‌گوارا و همین روزها را (از لحظه‌ی ورود دسته‌ی شورشیان به کوبا تا حرکت به سوی هاوانا) به تصویر کشیده است بر روی پرده‌ی سینماهاست. اگر فیلم را دیده باشید با دیدن این عکسها می‌فهمید که چقدر سودربرگ در بازسازی آن روزها موفق عمل کرده است و تصاویر فیلم چه شباهت قدرتمندی به این عکسها دارند.<br />در کنار عکسها توضیحی است به زبان انگلیسی درباره‌ی این انقلاب که برای علاقمندان ترجمه‌اش را در این پایین گذاشته‌ام، امیدوارم به کارتان بیاید: <br /><a href="http://www.magnumphotos.com/Archive/c.aspx?VP=XSpecific_MAG.StoryDetail_VPage&amp;pid=2K7O3RT165TP" target="_blank">این خود عکسها در سایت مگنوم</a><br /><a href="http://www.magnumphotos.com/Archive/C.aspx?VP=XSpecific_MAG.ExhibitionDetail_VPage&amp;pid=29YL5302YMXI" target="_blank">این هم یک مجموعه‌ی دیگر</a><br />این هم ترجمه‌ی متن:<br />اول ژانویه ١٩۵٩، ژنرال فولخنسیو باتیستا، رهبر تحت فشار کوبا، دریافت که دولتش بیش از این نمی‌تواند در برابر شورشی‌های تحت فرماندهی فیدل کاسترو مقاومت کند و هاوانا را ترک کرد. این روز، تاریخ مهمی در انقلاب کوباست، در حقیقت این پایان درگیری‌هایی است که از ٢۶ جولای ١٩۵٣ آغاز شده بود، زمانی که اقدام شورشی‌های کوبا شامل فیدل و رائول کاسترو مبنی بر تسخیر یک پادگان نظامی در سانتیاگو با شکست مواجه شد. پس از دو سال زندان، باتیستا تحت فشارهای سیاسی کاسترو و دیگر زندانیان سیاسی را آزاد کرد. پس از آن فیدل و رائول برای دیدار با دیگر شورشیان به مکزیک رفتند و مرحله‌ی تازه‌ای از انقلاب را طراحی کردند. در دوم دسامبر ١٩۵۶ دسته‌ای از شورشیان در ساحل شرقی کوبا پیاده شدند اما به سرعت با فشار نیروهای دولتی پراکنده گشتند. بی واهمه از این عقب نشینی، شورشیان به رهبری کاسترو، کامیلو سینفخوس(١)، ارنستو چه‌گوارا و دیگران دوباره تشکیل گروه داده، برنامه‌ریزی کرده، منظم شده و نبرد طولانی‌ای را با نیروهای نظامی باتیستا آغاز کردند. در پایان سال ١٩۵٨ نیروهای شورشی توانستند تا غرب کوبا پیشروی کنند و نیروهای دولتی بدون مقاومت و جنگ شروع به تسلیم شدن کردند. نیروهای شورشی در دوم ژانویه ١٩۵٩ به هاوانا وارد شدند و کاسترو در روز هشتم به هاوانا رسید. صدها تن از اعضای دولت باتیستا بازداشت شده بودند. بعد از یک دادگاه سرپایی(دادگاه صحرایی؟)(٢) بسیاری محکوم به زندان شدند اما هزاران نفر نیز اعدام گشتند.<br />در ٢۶ جولای ١٩۵٩ جمعیت بزرگی از مردم آغاز و پایان انقلاب را در پایتخت جشن گرفتند.<br />(١) (Camillo Cienfuegos) از ترجمه‌ِ این نام به فارسی و چگونگی تلفظ درستش مطمئن نیستم.(٢) فکر می‌کنم منظور از دادگاه سرپایی یا (standing trial) همان دادگاه صحرایی باشد، باز هم مطمئن نیستم. اگر کسی می‌داند، بگوید تا ما هم یاد بگیریم.<br />در این دو مورد <a href="http://www.raminmolaei.blogfa.com/" target="_blank">رامین مولایی</a> عزیز اضافه کرده است که:تلفظ صحیح نام همرزم کاسترو، سیین‌فوئگوس است. دادگاه هم صحرایی نیست چرا که اصطلاح خاص خود را دارد و آنهم زمان جنگ برپا می‌شود. اما منظور از این دادگاه سرپایی دادگاههایی مردمی بود که بدون قاضی رسمی و با حضور یکی از فرمانده‌هان انقلابی و در فضای باز برگزار می‌شد و مردم ایستاده شاهد بودند و رأی صادر می کردند. ترجمه دادگاه انقلابی مناسب‌تر است.<br />ممنون از لطف و توجه‌اش.<br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ۸:٥٦ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱۳۸٧/۱٠/۱٠<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%b9%da%a9%d8%b3">عکس</a> و تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d9%84%db%8c%d9%86%da%a9">لینک</a> و تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%aa%d8%b1%d8%ac%d9%85%d9%87">ترجمه</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,2426273)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(2426273))<br />3) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/150/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/149/">Iran: a nation of bloggers</a><br />اینرا به طور اتفاقی یافتم. یک انیمیشن کوتاه کار چهار دانشجوی غیر ایرانی مدرسه‌ی فیلم ونکوور درباره‌ی وبلاگ‌نویسی در ایران. کوتاه است اما با این همه نشان می‌دهد که بلاگرهای ایران در سطح جهانی چه اندازه خود را مطرح کرده‌اند. به گفته‌ی همین فیلم ایران سومین جمعیت وبلاگ‌نویس دنیا را دارد!<br />اگر هم در اینجا نتوانستید ببینید به صفحه‌ی اصلی آن مراجعه کنید:<a href="http://www.rocketboom.com/rb_08_dec_05/" target="_blank">در اینجا</a><br /><a href="http://uk.youtube.com/watch?v=_TW7BzkuUKg" target="_blank">و یا در یوتیوب</a><br /><br /> <div dir="rtl" align="right"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-6890189582588869711?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-91973857956208304112009-06-25T18:55:00.001-07:002009-06-25T18:55:33.930-07:00<div dir="rtl" align="right"><br />چند هفته ی گذشته را درگیر فیلمبرداری یک کار کوتاه بودیم به سفارش <a href="http://www.royalarmouries.org/home">موزه ی جنگ افزار لید</a>ز. دو روزی را به قلعه ای قدیمی (<a href="http://www.boltoncastle.co.uk/metadot/index.pl">بولتون کستل</a>) در شمال همین منطقه ی خودمان رفته بودیم و به روش چهارصد سال پیش شبی را در قلعه در کنار آتش به عنوان تنها منبع گرمایی خوابیدیم. روزی بین 12 تا 16 ساعت کار کردیم و البته هنوز راشهایمان را ندیده ایم(یعنی تهیه کننده کمی دست دست کرد برای فرستادنشان به لابراتوار برای چاپ و الان هم لابراتوار علافمان کرده است) تا بفهمیم چه دست گلی به آب داده ایم. کمی از فیلمبرداری مانده که آن هم در یک ماه آینده انجام خواهد شد.یکی از همراهان از پشت صحنه ی این دوروز فیلمبرداری کرد و اکنون آنرا بر روی سایت یوتیوپ قرار داده است: با یک کلیک می توانید در پنج دقیقه گزارشی از این دو روز ببینید والبته آن دوستانی هم که دلشان برای دیدن چهره ی مبارک ما تنگ شده می توانند رفع دلتنگی بنمایند! همین<br /><br /><br /><a href="http://uk.youtube.com/watch?v=HLQnSORCk_k" target="_blank">این هم لینک مستقیم به سایت</a><br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ٢:٤٢ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱۳۸٧/٩/٢٧<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%b3%db%8c%d9%86%d9%85%d8%a7">سینما</a> و تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%b1%d9%88%d8%b2%d8%a7%d9%86%d9%87">روزانه</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,2379626)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(2379626))<br />2) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/148/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/147/">می‌زنم از ریشه تیشه بر خود!</a><br />وقتی خبری بخوانی از مبارزه با خرافات در ایران تنها چیزی که کم داری در آوردن دو شاخ است. می‌گویند افتاده‌اند به جان درختان کهنسال به منظور مبارزه با خرافات. در خرافه بودن اعتقاد نهفته در این دخیل بستن به درختان شکی نیست، اما چه کسانی اینرا می‌گویند؟ کسانی که خود به هزار خرافه‌ی به مراتب متحجرانه‌تر و احمقانه‌تر هنوز آویزانند؟ مشکل خرافات است یا کسادی دکان؟ نکند حضرات در اصل رقبا را از صحنه خارج می‌کنند؟ چه اگر شاید این درختان هم ممر درآمدی بودند و آب و نانی به برخی متولیان می‌رساندند نه تنها اینگونه از ریشه نمی‌کندندشان، که شاید مسیر رسیدن به آنها را هم آسفالت می‌کردند، از این پس با آبهای متبرک آبیاری‌شان می‌کردند، ریسه و چراغ دورتادورشان می‌آویختند و طلاکاریشان می‌کردند.ای کاش این درخت اینجا سبز نمی‌شد، این دکان اگر کمی دورتر بود شاید به این زودی بسته نمی‌شد!<a href="http://qom-barax.blogfa.com/post-10.aspx" target="_blank">این خود ِ خبر، بخوانی</a><br /><a href="http://qom-barax.blogfa.com/" target="_blank">در اینجا هم می‌توانید عکسهایی از آن درخت کهنسال را ببینیدد</a><br />و اگر دوست داشتید این <a href="http://www.persianpetition.com/sign.aspx?id=30ad1e5f-5943-458c-84ff-21ccaa43a600" target="_blank">نامه‌‌ی اعتراض</a> را امضا کنید. نامتان را کامل می‌خواهد. نترسید، فکر نمی‌کنم امضای نامه‌ای چنین برای کسی دردسری درست کند. بیایید تمرین برای دست‌برداشتن از محافظه‌کاری ایرانی را از همین چیزهای کوچک شروع کنیم، شاید در آینده یاد بگیریم که علاوه بر درختان، انسانها هم هستند؛ انسانهایی که باید به بی‌گناه کشته شدن آنها هم اعتراض کرد، که هیچ چیز برابر با ارزش جان یک انسان نیست خاصه آنان که آزادگانند، اگر نترسیم!<br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ۳:٥٩ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱۳۸٧/٩/۱۱<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d9%84%db%8c%d9%86%da%a9">لینک</a> و تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%b1%d9%88%d8%b2%d8%a7%d9%86%d9%87">روزانه</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,2318921)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(2318921))<br />1) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/147/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/146/"> </a><br />اول از همه این<a href="http://www2.irna.ir/fa/news/view/menu-153/8709015834105202.htm" target="_blank"> نتایج ششمین جایزه‌ی ادبی اصفهان</a> است که رمان "آخرین سفر زرتشت" نوشته‌ی فرهاد کشوری رتبه‌ی سوم را به خود اختصاص داده و مایه‌ی خوشحالی است و جای تبریک دارد. فرهاد خان، منتظر کار جدیدیم...!<br />دو. <a href="http://adambarfiha.com/" target="_blank">شماره‌ی تازه‌ی آدم برفی‌ها</a> هم در آمد و این هم آن مطلب تئوریکی که قولش را داده بودیم: <a href="http://adambarfiha.com/?p=549" target="_blank">یک تدوینگر چه می‌کند؟</a><br />قابل توجه جفت علی‌های تدوینگرمان بخصوص اگر از نوع احمدی‌اش باشد.<br />باشد که بخواند و به همین علت یادی از رفقا بکند به نوشتن ِ خطی چند. و باز باشد که حسین خان به خاکساری پیغام به راست برد و به راست آورد تا هیچ‌کس دروغزنش نخواند! (این تکه‌ی آخر کمی خصوصی شد و شاید تنها برای من و چندی دیگر معنا داشته باشد، بگذارید گهگاه یادی هم از رفاقتهای نابمان بکنیم)<br />باقی ندارد. زیاد نوشته ام در اینجا که اینروزها حسابی سرم شلوغ است، خودم دیگر از این جمله بدم آمده است پس تکرارش نمی‌کنم.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-9197385795620830411?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-2477334660683721112009-06-25T18:54:00.000-07:002009-06-25T18:55:00.907-07:00<div dir="rtl" align="right"><br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ٥:۱٢ ‎ق.ظ روز شنبه ۱۳۸٧/۸/٢٥<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%b9%da%a9%d8%b3">عکس</a> و تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%b1%d9%88%d8%b2%d8%a7%d9%86%d9%87">روزانه</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,2241181)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(2241181))<br />2) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/145/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/144/">رادیو زمانه به کجا می‌رود؟</a><br />به تازگی هروقت پای کامپیوترم و کاری می‌کنم با یک کلیک روی پخش زنده‌ی رادیو زمانه به آن گوش می‌دهم و راستش از رادیو گوش دادن هم لذت می‌برم. سالها بود رادیو گوش نمی‌دادم. رادیو زمانه را هم که همه می‌دانند چگونه است. فکر می‌کنم قرار است به نوعی یک رادیوی روشنفکری باشد، منظورم هم از روشنفکری٬ رادیویی ‌است دور از مطالب سخیف و بس.دارم کارم را می‌کنم و رادیو گوش می‌دهم. کمی خبر، گزارش و چیزهایی از این دست و بعد می‌رسد به پخش موسیقی. با شهرام شب‌پره و آصف‌اش مشکلی ندارم. به هر حال اینها هم شنوندگانی دارند، کما اینکه صادقانه‌اش با کارهایی از آصف من نیز خاطره دارم ( از دوستی که دیگر در این جهان نیست) و بدم نمی‌آید گهگاه بشنومشان. اما در میان این همه آهنگ ناگهان آوازی به گوشم می‌رسد که شک می‌کنم آیا واقعآ از رادیو زمانه است؟ یکی از این آهنگهایی که معمولآ هموطنان تغییر مذهب داده‌ی ما و گرایش یافته به مسیحیت می‌خوانند. از اینها که دایم می‌گویند: عیسی تو شاه جهانی، خیلی آقایی فلانی.... و عملآ بخشی از تبلیغات مسیحیت است. از همین آهنگهایی که اگر یکی از تلویزیونهای تبلیغ مسیحیت را روشن کنی و یا به یکی از رادیوهایشان گوش دهی حتما می‌شنوی‌شان و یا حتا اگر گذرت به اتفاق به یکی از این کلیساهایشان بیافتد حتمآ یک کاست‌اش را مجانی به دستت می‌دهند تا تو را هم به راه راست! بکشانند( زمانی با عزیزی همخانه بودم که برای منافع، تغییر مذهب داده بود و دشمنتان به جای ما چه عذابی می‌داد مارا با دایم پخش کردن و گوش دادن به اینگونه آهنگها، برای آنکه ثابت کند از ته دل به دین مبین مسیحیت! گرویده است).شک می‌کنم، باور کنید هنوز هم شک دارم که آیا آن آهنگ را از رادیو زمانه شنیده بودم و یا چه می‌دانم، شاید داشتم به رادیو فردا گوش می‌دادم( هرچند رادیو فردا هم چنین نمی‌کند).شاید من بدبینم. شاید رادیو زمانه پیش از این هم اینگونه بود و من چون عادت به گوش دادن نداشتم٬ نمی‌دانستم( اگر کسی می‌داند بگوید تا من نیز از اشتباه در آیم، لطفآ). به هر حال این انتظار من از رادیو زمانه نیست. با حساب دو دوتا چهارتای من و این درگیری‌های جدید اینگونه داستانها زیاد دلچسب نیستند.و تنها برای اینکه اشتباه نشود، من مخالف با پخش اینگونه آوازهای تبلیغاتی نیستم. آزادی است و اختیار به انجام و تبلیغ هرچیز. اما اگر بحث به تکثر عقاید است پس با این حساب رادیو زمانه از این پس باید گهگاه یکی از این قرآن خوانی‌ها یا تواشیح( اگر نامش را درست بگویم) نیز پخش کند. یا آهنگهایی در باب یهودیت و زرتشتی و سایر ادیان. و البته با پخش بعضی از آنها فکر نمی‌کنم دیگر من و شما شنونده‌اش باقی بمانیم. اما اگر بحث فضای باز برای همه است پس باید جا برای همه و عرضه برای همه انواع تقاضاها باشد، غیر از این باشد این داستان برای من کمی بودار است.نکند زمانه به آنجایی می‌رود که... .نمی‌دانم، همین.<br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ٥:۱٢ ‎ق.ظ روز شنبه ۱۳۸٧/۸/۱۸<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d9%86%d9%82%d8%af">نقد</a> و تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%b1%d9%88%d8%b2%d8%a7%d9%86%d9%87">روزانه</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,2209809)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(2209809))<br />1) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/144/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" style="BACKGROUND-COLOR: #f2f4f7" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/143/">اوباما؟</a><br />واقعآ کسی هست که انتظار انتخاب اوباما را به عنوان ریاست جمهوری آمریکا را نداشت؟به نظر من نتیجه روشن بود. آیا گزینه‌ای بهتر از اوباما برای ترمیم چهره‌ی مخدوش شده‌ی آمریکا در انظار جهانی وجود داشت؟راستش من نه سیاستمدارم و نه دیگر علاقه‌ای به این بازیها دارم، اما دیگر زیاد هم باورشان نمی‌کنم. نمی‌گویم رای مردم نبوده است، نمی‌گویم همه چیز مانند خیلی جاهای دیگر(مثلآ همین ایران خودمان) از پیش تعیین شده بوده است. اما همه چیز به سمتی رفت تا به این نتیجه برسد.فراموش نکنید پیش از این گزینه‌ای به عنوان اولین رئیس جمهور زن آمریکا نیز مطرح شد اما در نهایت گزینه‌ی بهتر مناسب با شرایط روز برگزیده شد. آن گزینه هم همچنان در آرشیو موجود است تا در فرصتی مناسب‌تر استفاده شود.و باور دارم که واقعا این یک لحظه‌ی تاریخی بود، اگر نتیجه‌اش همانگونه پیش برود که انتظارش می‌رود.نمی‌دانم، شاید من کمی بدبینم.... هرچند اعتقاد دارم که آدمهای خوشبین همیشه آدمهای واقع‌بین را متهم به بدبینی می‌کنند.همین<br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ٢:٠٩ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱۳۸٧/۸/۱٦<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%b1%d9%88%d8%b2%d8%a7%d9%86%d9%87">روزانه</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,2202641)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(2202641))<br />2) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/143/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/142/">از کنار هم می‌گذریم!</a><br />همیشه در دانشگاه همدیگر را می‌بینیم. سری تکان می‌دهیم. سلامی رد و بدل می‌کنیم و رد می‌شویم. از کنار هم می‌گذریم. شاید از آنجا که هر دو خارجی هستیم، بدون اینکه یکدیگر را بشناسیم با یکدیگر آشنایی داریم. می‌دانم یکی از اساتید است، و یا در دانشگاه کار می‌کند. اینکه چه تدریس می‌کند و یا کارش چیست نمی‌دانم. مثل خیلی‌های دیگر با هم سلامی رد و بدل می‌کنیم بدون اینکه یکدیگر را بشناسیم.اما برای پروژه‌ی جدیدی که در دست داریم باید با او صحبت کنم، او سوپروایزر پروژه است و من باید هفتگی به او گزارش دهم.مشغول صحبت با لارا هستم که در راه‌پله می‌بینمش. از لارا معذرت‌خواهی می‌کنم و به سراغش می‌روم. نامش را درست نمی‌دانم. سلامی و علیکی می‌کنیم و می‌گویم که هستم. او نیز ایمیلی دریافت کرده مبنی بر اینکه من به سراغش خواهم رفت. مرا به دفترش دعوت می‌کند و می‌رویم و می‌نشینیم و صحبت می‌کنیم. فیلمبرداری خوانده است و تدوین و بعدتر کارگردانی. نیمه وقت در دانشگاه کار می‌کند و باقی وقتش مشغول فیلمسازی. رفتارش خیلی دوستانه است و آماده است که هر گونه کمکی بکند. حتا می‌گوید که اگر نگاتیو کم آوردیم او مقداری در خانه دارد و می‌توانیم روی آن حساب کنیم. سعی می‌کنیم بیشتر یکدیگر را بشناسیم. قرار می‌شود یکی از کارهایش رابیاورد تا ببینیم. مجموعه‌ی سی‌قسمتی‌ای است که برای تلویزیون سوریه ساخته است. خودش هم اهل سوریه است.امروز یک دی‌وی‌دی آورد و قسمتهایی از آن را با هم تماشا کردیم، روی پرده. تیتراژ اول کار که می‌آید نام عبدالله اسکندری را می‌بینم. فیلم درباره‌ی خالد‌بن ولید سردار عرب است که فتوحات بسیاری برای اعراب به دست آورد و محمد لقب سیف‌الله را به او داد. او همانی است که اگر فیلم محمد رسول‌الله ساخته‌ی مصطفی عقاد را دیده‌باشید باعث برد اعراب در جنگ احد می‌شود، با موهای نسبتآ بلند فر. مجموعه‌ای است که به قول خودش برای پخش در ماه رمضان ساخته شده در سی قسمت و سری دوم از این مجموعه است. چراغی در خاطره‌ام روشن می‌شود؛ نام اسکندری به عنوان گریمور... یاد رضا عربی می‌افتم که چند سال پیش برای اجرای گریم یک مجموعه‌ی تلویزیونی به سوریه رفته بود. از او می‌پرسم. تایید می‌کند. گروهی هشت‌نفره از گیریمورهای ایرانی در این مجموعه با او همکاری کرده بودند. البته به گمانم رضا در سری اول این مجموعه کار کرد و در این سری دوم که تازه پارسال فیلمبرداری شد حضور نداشت.مجموعه چنگی به دل نمی‌زند. چیزی است مشابه همانها که هرسال در ایران می‌سازند شاید حتا ضعیف‌تر. اما مهم‌ترین نکته‌اش اینکه در این سری به بخش مبارزات خالد با ایرانیان و رومیان پرداخته و صحنه‌ای که با هم می‌بینیم صحنه‌ی نبرد خالد با هرمز است. چند نفر از بچه‌های دانشگاه نیز با ما این صحنه را تماشا می‌کنند(بچه‌های انگلیسی) و او درباره‌ی داستان برایشان توضیح می‌دهد(مجموعه به زبان عربی‌است). وقتی خالد در برابر هرمز قرار می‌گیرد و به او پیشنهاد می‌دهد که از این سه یکی ر ا بپذیرد: یا ایمان آورد، یا جزیه دهد(که او مالیات ترجمه‌اش می‌کند) و یا بجنگد. دوست ندارم بحث کنم، راستش به نفعم نیست که حرفی مخالفش بزنم اما نمی‌شود. وقتی جزیه را مالیات ترجمه می‌کند می‌گویم که او چنین چیزی نمی‌گوید و معنایش چیز دیگری است و مالیات نیست. تن به بحث نمی‌دهد و کنار می‌کشد. و بعد صحبت از رشادتهای خالد می‌کند و اینکه او چه نقش مهمی داشت در پیروزی اسلام. نبرد تن به تن خالد و هرمز آغاز می‌شود و او به درستی اشاره می‌کند که این نبرد مهمی در تاریخ است و من اضافه می‌کنم که: ما ایرانی از شکست خوردن در این جنگ بسیار متاسفیم!<br />لبخندی می‌زند. هردویمان می‌دانیم که در این نقطه به تفاهم نمی‌رسیم. حتا اگر از دیدگاه اسلامی به آن نگاه کنیم شیعه همانند سنی به شخصیت خالد نگاه نمی‌کند. به قولی حتا شیعه خالد را بیشتر سیف‌الخلفا می‌داند تا سیف‌الله!به هر حال با همه‌ی این تفاوتها، اینجا انگلیس است و من و غسان عبدالله با وجود هزار اختلاف می‌توانیم با یکدیگر دوست باشیم، بدون آنکه یکدیگر را نفی کنیم، بدون آنکه یکدیگر را تهدید کنیم، بجنگیم، دعوا کنیم، توهین کنیم.<br />اما همان مقداری از فیلم را که دیدم، خود داستانی دارد، از غسان خواسته‌ام که دی‌وی‌دی کار را برایم بیاورد(به خاطر علاقه‌ی شخصی من به این دوره از تاریخ) و بعد از دیدن آن می‌توانم بهتر درباره‌اش صحبت کنم. اما همین را بگویم با وجود گریمورهای ایرانی بر سر صحنه، گریم ایرانیان چندان تعریفی ندارد و با توجه به اینکه این سریال در بیشتر کشورهای عربی به روی آنتن رفته است جای تعجب دارد که چرا هیچ‌کس حتا خطی به اعتراض درباره‌ی آن ننوشت. من که فرقی میان آنچه اینجا می‌گذرد با آنچه بر سر فیلم اسکندر الیور استون افتاد نمی‌بینم. کما اینکه در همین یکی دو صحنه‌ای که من دیدم ایرانیان به قول معروف آدمهای نامردی نیز نشان داده شد‌ه‌اند. وقتی هرمز ضربت می‌خورد و اشاره می‌کند به سربازانش و چندتن از آنان از پشت به خالد هجوم می‌آورد(توجه کنید، چندتن با هم از پشت، آخرِ نامردی!) و یکی از یاران هوشیار خالد به کمکش می‌شتابد و یک‌تنه سربازان ایرانی را بر زمین می‌افکند به ضربت شمشیر!البته همین نکات را با غسان در میان گذاشتم و همچنین گریم نادرست ایرانیان و سربازان ایرانی ( که همه بلااستثنا بدون ریش هستند) که توضیحاتی مبنی بر مسائل فنی می‌دهد و بعدتر اگر فرصتی بود مفصل‌تر درباره‌‌ی آن و توضیحات خود غسان خواهم نوشت.فعلآ همین، بهتر است که زیاد به سادگی از کنار هم نگذریم!<br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ۱:۱۸ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱۳۸٧/۸/۱٤<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d9%86%d9%82%d8%af">نقد</a> و تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%b3%db%8c%d9%86%d9%85%d8%a7">سینما</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,2192914)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(2192914))<br />2) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/142/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/141/">بیست و دومین جشنواره بین‌المللی لیدز!</a><br />آقا شیش تا ایمیل با هم برامون اومده(یکی اش از همین سرکار علیه تهیه کننده مان) که چه نشسته ای که قرار است این فیلم مستندی(Hands off our homes) را که ما پارسال ساختیم(من فیلمبردار و یا آنگونه که در فارسی رایج است تصویربردارش بودم) در یکی از بخشهای جشنواره ی فیلم لیدز ( بنویسم بین المللی لیدز پر دهان پر کن تر می شود) نمایش دهند.<br /><a href="http://www.shortfilmcity.com/Shorts.html" target="_blank">این هم لیست کل کارهای کوتاه جشنواره امسال،</a>و اینجاست که آدم می تواند بفهمد که یک جشنواره چه اندازه اعتبار دارد و یا به زبان بهتر درپیتی است!البته لازم به یادآوری است که فیلم از طرف دانشگاه به جشنواره فرستاده شده و هیچکدام از ما چهارنفر سازندگانش نقشی در تصمیم گیری برای ارسال و یا عدم ارسال و انتخاب بخش نمایش و باقی قضایا نداشتیم. به هر حال یک فیلم ایرانی هم در جشنواره ی امسال هست که من متاسفانه نمی توانم ببینمش(غم نان نمی گذارد، نمایشش روزهایی است که من سرِ کارم و دنبال پول شهریه و اجاره خانه!)): <a href="http://www.leedsfilm.com/films.aspx?id=64" target="_blank">مینای شهر خاموش ساخته ی امیرشهاب رضویان</a>(اگر اشتباه نکنم، برای اینکه نامش را به انگلیسی رنگهای خاطره و یا چیزی مشابه ترجمه کرده اند).<br />راستی این <a href="http://artistsintransition.blogspot.com/2008/04/hands-off-our-homes-documentary-by.html" target="_blank">صفحه</a> را هم به گمانم همان سرکار تهیه کننده برای فیلم راه انداخته که عکسهایی از یکی دوصحنه ی فیلم و چهارخطی توضیح در آن است.<br /> این هم آخرین خبر برای دوستان که بدانند هنوز نفس می کشیم ...<br />تا بخش بعدی خبرها، با ما باشید!<br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ٥:۳۳ ‎ق.ظ روز جمعه ۱۳۸٧/۸/۱٠<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%b3%db%8c%d9%86%d9%85%d8%a7">سینما</a> و تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d9%84%db%8c%d9%86%da%a9">لینک</a> و تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%b1%d9%88%d8%b2%d8%a7%d9%86%d9%87">روزانه</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,2169221)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(2169221))<br />2) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/141/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/140/">یک نشریه جدید...</a><br />می‌توانید اسمش را وبلاگ یا نشریه بگذارید، نامش مهم نیست، مهم تلاش برای حرکت است، رفتن به جلو، نه درجا زدن.این شماره اول نشریه‌ای است که مهربانی از دور نشانی‌اش را برای من فرستاده است. قرار است نشریه تخصصی داستان باشد.مرا به یاد سروی می‌اندازد که یکبار خواستیم به همین شکل و با همین کلک در این باغ ِ اینترنت(این یکی از آن اوجهای تشبیه شاعرانه است!!!) بنشانیم که به هزار دلیل(اولین‌اش اینکه همه‌مان ایرانی بودیم!) نتوانستیم بیش از یک شماره جلو برویم و فکر کنم هنوز تعدادی از پیش‌نویسهای مطالب شماره‌ی دوم در بخش پیش‌نویس آن وبلاگ موجود باشد. باید سرِ دل(احتمالآ هفته‌ی آینده) بنشینم و بخوانمش تا بتوانم نظر بدهم اما اگر شما وقت دارید همین الان نگاهی بکنید:<a href="http://www.hamravi.blogfa.com/" target="_blank">همراوی</a><br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ٦:۱٤ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱۳۸٧/۸/٧<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d9%84%db%8c%d9%86%da%a9">لینک</a> و تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%b1%d9%88%d8%b2%d8%a7%d9%86%d9%87">روزانه</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,2161261)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(2161261))<br />1) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/140/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/139/">درگیری با خود، قسمت دوم!</a><br />مخلوط درس و کلاس و کار حسابی گره‌ام زده است: به تمام معنای کلمه! وقت برای خوابیدن ندارم(کم می‌آورم) کمی بدقول شده‌ام(از بی‌وقتی) و بفهمی نفهمی اندکی گیج: یادم می‌رود کتابی را که باید سر موقع به کتابخانه برگردانم(چشمم کور، جریمه می‌دهم) دفتر یادداشتم را جا می‌گذارم(دندم نرم یکی دیگر می‌خرم) کارهای درسی را که باید سر وقت انجام نمی‌دهم(در عوض شب تا ساعت چهار بیدار می‌مانم به تمام کردنشان و تازه ساعت چهار صبح است که می‌فهمم اشتباه کرده بودم و روز بعد به جای ساعت دو باید ساعت ده در دانشگاه باشم! این یعنی بیدار شدن در ساعت هشت) دیر می‌رسم، زود می‌روم و از این دست داستانها.<br />اما بدقولی‌ها، به بروبچه‌های آدم‌برفی‌ها قول یک مطلب تئوریک داده بودم که اصل مطلبش آماده است اما چون وقت نشد بازبینی‌اش کنم آنقدر امروز و فردا شد که شماره‌ی جدیدشان بیرون آمد و من هنوز مطلبم را نفرستاده‌ام. می‌ماند برای شماره‌ی آینده!اما این شماره دست‌کم به یکی از قولهایم عمل کرده‌ام و آن هم ترجمه‌ی مصاحبه‌ای با ریدلی اسکات معروف است. البته مصاحبه زیاد ربطی به فیلم جدیدش و گلشیفته فراهانی و این داستانها ندارد. اما حداقل این‌را در خودش دارد که منتظر دیدن رابین‌هودی تازه از او و راسل‌کرو باشیم.<br />به هر حال در این آشفته بازاری که من سرگردان آن هستم، این را بپذیرید تا شماره‌ی بعد. و البته طبق قولمان، مطلب را باید در سایت خود آدم‌برفی‌ها بخوانید که تازه نونوار شده و سر و شکل بهتری پیدا کرده‌است.این هم مطلب:<br /><a href="http://adambarfiha.com/?p=333" target="_blank">گفتگو با ریدلی اسکات</a><br />همین.اگر یادداشت بعدی کمی دیر و زود شد ببخشید، به هر حال، دیر یا زود، برمی‌گردم!<br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-247733466068372111?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-26198993315322025272009-06-25T18:53:00.001-07:002009-06-25T18:53:53.794-07:00Mehr 87<br /><br /><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/137/">غم تنهایی...</a><br />سالگرد مرگ فریدون فروغی است؛ سالروز خاموشی صدایی جاودانه.<br /><a href="http://www.4shared.com/file/24844624/40f7c8c8/Fereydoun_Foroughi_1_.html?s=1" target="_blank">این ترانه</a> از کارهایی است که کمتر شنیده شده است، یا شاید من کمتر درباره‌اش می‌دانم.<br />به یاد فریدون به آن گوش دهید و اگر از اصل و نسب ترانه چیزی می‌دانید، در بخش یادداشتها بنویسید تا من و دیگران نیز بدانیم.<br />همین<br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ٤:٢٠ ‎ق.ظ روز شنبه ۱۳۸٧/٧/۱۳<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d9%85%d9%88%d8%b3%db%8c%d9%82%db%8c">موسیقی</a> و تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d9%84%db%8c%d9%86%da%a9">لینک</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,2062324)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(2062324))<br />6) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/137/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/133/">بهترین فیلم تاریخ سینما</a><br />همیشه هرکس از من پرسیده است که بهترین فیلم تاریخ سینما و انتخاب اولم کدام فیلم است جوابم بدون شک و شبهه یکی بوده است:پدرخوانده.<br />هرچند خیلی‌ها همیشه فکر کرده‌اند این تنها به‌خاطر فضای گنگستری فیلم و یا حضور بازیگران محبوبم است. اما این فیلم به گمان من یک کلاس کامل فیلمسازی است. می‌شود دست‌کم یک ترم سر‌ِ کلاس سینما را با آن آموزش داد.<a href="http://www.mehrnews.com/fa/newsdetail.aspx?NewsID=754930" target="_blank">حالا این مجله‌ی امپایر یک نظر سنجی کرده</a> و جوابش اینبار با جواب من یکی است! باید دوباره فیلم را ببینم!<br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ٤:٥۳ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱۳۸٧/٧/٤<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%b3%db%8c%d9%86%d9%85%d8%a7">سینما</a> و تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d9%84%db%8c%d9%86%da%a9">لینک</a> و تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%b1%d9%88%d8%b2%d8%a7%d9%86%d9%87">روزانه</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,2025254)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(2025254))<br />0) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/133/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" style="BACKGROUND-COLOR: #f2f4f7" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/132/">درگیری با خود!</a><br />اینروزها در آغاز سال تحصیلی به قول بچه درسخوان‌ها، حسابی دستمان بند شده است.هزار و یک کار و درگیری با هم تازه از آسمان هم برایمان می‌بارد(البته از زمین بیشتر!).فعلآ برای خالی نبودن عریضه این مطلب را از من(ترجمه‌ی من) در شماره‌ی جدید آدم‌برفی‌ها بخوانید(البته اگر دوست داشتید) که زیاد کم‌کار به نظر نیایم تا بعد ببینم چه می‌شود:<br /><a href="http://www.adambarfiha.com/710.htm" target="_top">نگاهی به رویارویی دوباره‌ی آل‌پاچینو و رابرت دونیرو</a>هنوز وقت نکرده‌ام نگاهی به این شماره بیاندازم. به نظر مطالبش بد نمی‌آیند(هیچ بقالی نمی‌گوید ماستش ترش است!).<br />فقط یک توضیح کوتاه و آن ترجمه‌ی نام فیلم:این فیلم را کشتن مصلحت‌آمیز هم ترجمه کرده‌اند که به نظرم درست نمی‌آید. شاید بهترین ترجمه‌ی لغت به لغتش کشتن به‌حق باشد. اما من کشتن درست را انتخاب کردم به سه دلیل:یک اینکه کلمه‌ی righteous آنگونه که من شنیده‌ام ریشه‌ی توراتی دارد و مثلآ Righteous way به معنای راه درست (برای زیستن مثلآ) کاربرد دارد.دوم بر اساس یکی از دیالوگهای خود فیلم است که با اشاره و نقل قول از هری کثیف گویا می‌گوید(تقریبآ ترجمه‌ی مفهومی آنقدر که دیالوگ در ذهنم مانده): شلیک کردن به آدمها کار اشتباهی نیست تا وقتی که شخصی به درستی مورد هدف قرار گیرد. در دیالوگ با Right و Wrong بازی شده است، یعنی بازی درست و غلط.و سوم که به نوعی دنباله‌ی دوم است اینکه داستان فیلم بر اساس عمل درست و غلط قهرمانان است. اینکه آیا سالها پیش کسی را به درستی بازداشت و تسلیم قانون کرده‌اند یا نه. و اینکه آیا قاتل فیلم که مجرمان را می‌کشد کار درستی(کشتن درستی) انجام می‌دهد یا نه. به گمانم(هنوز فیلم را ندیده‌ام) همه‌ی این بازیها در نام مستتر است و باید به شکلی در ترجمه نیز بیانشان کرد.<br />اگر کسی نظری داشت، خوشحال می‌شوم راهنمایی بکند.<br />و آخر اینکه از آنجا که بر اساس قرارمان با آدم‌برفی‌ها تا ده روز اجازه‌ی بازچاپ نوشته را در اینجا ندارم، پس لطفآ در همان ماهنامه بخوانیدش.<br />همین<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-2619899331532202527?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-6185757684268449482009-06-25T18:52:00.001-07:002009-06-25T18:52:57.342-07:00<div dir="rtl" align="right">shahrivar 87<br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/128/">مستر رایت و آن استرینگ‌های جادویی</a><br />من یکی از کسانی هستم که همیشه منتظر بودم تا روزی دوباره تمامی اعضای گروه پینک‌فلوید با یکدیگر جمع شده و آلبوم و یا کنسرتی اجرا کنند. سال گذشته یک اسپانسر گردن کلفت گویا همین پیشنهاد را به اعضای این گروه کرد، برای برگذاری یک تور جهانی با تعداد محدودی اجرا که می‌گویند مانند همیشه این گیلمور بود که زیر بار انجام این کار نرفت. در مستندی که درباره‌ی این گروه ساخته شده( در بی‌بی‌سی) وقتی از واترز در مورد امکان اجرای مجدد تمامی اعضا با یکدیگر می‌پرسند عملآ جواب مثبت می‌دهد و پرسشگر را به گیلمور پاس می‌دهد که ببینید او چه می‌گوید. نیک میسون نیز در پاسخ به پرسشی مشابه از نواختن در کنار واترز به عنوان یکی از بهترین تجربه‌هایش یاد می‌کند و می‌گوید که رابطه‌ی جازیست و گیتار بیس یک رابطه‌ی خاص است و هیچ‌کس مانند راجر نبوده است. رایت نیز با انجام این عمل موافق بود و در انتها وقتی پرسش با گیلمور مطرح می‌شود او خیلی زیرکانه از زیر آن در می‌رود و جواب روشنی نمی‌دهد.به گمانم اکنون داستان همین داستان همیشگی است، اینبار تمامی اعضا برای مراسم تدفین رایت است که به دور یکدیگر جمع می‌شوند. و ما همه می‌دانیم که هرگز شاهد اجرای دوباره‌ی غولها با یکدیگر نخواهیم بود.سال گذشته سید بارت درگذشت(پارسال بود؟) و امسال رایت. آیا براستی دوران غولها در حال پایان یافتن است؟<br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ۸:٢۱ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱۳۸٧/٦/٢٧<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%b1%d9%88%d8%b2%d8%a7%d9%86%d9%87">روزانه</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,1987896)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(1987896))<br />1) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/128/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/127/"> </a><br />آیدین عزیز در کامنت یکی از یادداشتهای قدیمی(<a href="http://moyo.persianblog.ir/post/48" target="_blank">کتاب به سبک ایرانی</a>) نشانی فرهنگسرای لندن را پرسیده بود. متاسفانه نشانی ایمیلش را ننوشته تا برایش ایمیل کنم.<br />به هر حال نشانی قدیمی که من دارم این است، امیدوارم به کار بیاید:<br />1261Finchley RD5Ashbourne ParadeTemple FortuneLondon<br /><br />TEl: 02084555 55002082018506<br /> امیدوارم نشانی و شماره‌ی تلفن درست باشد و به کار آید.<br />همین<br /><br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ۱٠:۱٧ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱۳۸٧/٦/٢٥<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%b1%d9%88%d8%b2%d8%a7%d9%86%d9%87">روزانه</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,1978389)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(1978389))<br />0) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/127/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/126/"> </a><br />١.راستش از علاقمندان موسیقی رپ نیستم، حتا یکجورایی از این نوع موسیقی اصلآ خوشم هم نمی‌آید. شاید نمی‌فهمم‌اش. نه تنها خارجی‌هایش را که این کپی‌های درجه‌ی دو ایرانی‌اش هم به مذاقم نمی‌نشیند. خلاصه اینکه یکی از بدترین شکنجه‌ها برایم مجبور شدن به گوش دادن به اینگونه از موسیقی است.<br /><br />٢. مهم نیست که دیگران چه فکر می‌کنند. انسانهایی هستند که دوست داشتنی هستند. انسانهایی هستند که با حضورشان برای همیشه در گوشه‌ای از ذهن ایران جاخوش می‌کنند و اگر هزار ممنوعیت هم بر ایشان بگذارند باز هم نمی‌شود از اذهان پاکشان کرد. برای من فریدون فرخزاد یکی از این آدمها است. انسانی بسیار پیشروتر از زمان خود با تفکری باز. شخصیتی دوست داشتنی. کسی که می‌شد نه تنها از شعرهایش لذت برد و به آوازش گوش سپرد بلکه برنامه‌هایش را دید و به سخنانش اندیشید، چرا که به قول‌ِ خودش در پس ِ همه سخنانش همیشه چیزهایی برای آموزش هست.به هرحال مرگ‌ِ دلخراش فرخزاد کمترین اثرش این بود که دیگر هیچ‌کس حتا جرات نکند نامش را ببرد! هرچند بسیاری در خلوت تحسینش می‌کنند و گوش به حرفهایش می‌دهند و در جمع‌های پامنقلی رایج ایرانی حرفهایش را قرقره کنند و افه‌های روشنفکری بگیرند و به هزارجایش بیاویزند! اما در جمع هیچ‌کس جرات ندارد اشاره‌ای بکنذ!<br /><br />١ به‌علاوه‌ی ٢: و این میان من چشمم به آهنگ رپی خورده از گروه رپ‌ِ طپش ٢٠١٢ و شاهین نجفی که به جرات می‌گویم اولین آهنگ رپی است که نه تنها تا به آخر گوش دادم بلکه چندبار هم گوش دادم. آهنگ درباره‌ی فریدون و خطاب به فریدون است و شاید همین نکته و حرفهای آن است که جذبم کرده است، وقتی زیبا و بی‌پرده بعضی خصائل ما ایرانی‌ها را به رویمان می‌آورد، وقتی می‌گوید:<br />تو را کشتن و قهرمان شدی، کف زدن از ماتو را جون‌ِ عمو فری بیشتر از این از ما نخواه!<br />راستش جز این نیست. مدعیان خلوت نشینی هستیم که در جمع دستمان برسد هزار کار ِمخالف با ادعاهایمان می‌کنیم و بسیاری از این پیف‌پیف گفتنهایمان تنها به خاطر آن است که خودمان دستمان به گوشت نمی‌رسد! اگر نه، خوب بلد بودیم چگونه گوشت تن برادرمان را کباب کنیم تا موقع خوردن بوی بد ندهد.<br />دوست دارید به این آهنگ همراه با دیدن تصاویری از فریدون فرخزاد گوش دهید. هرچند کلیپش زیاد چنگی به دل نمی‌زند.<br /><br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ۸:٤٩ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱۳۸٧/٦/٢۱<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d9%85%d9%88%d8%b3%db%8c%d9%82%db%8c">موسیقی</a> و تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d9%84%db%8c%d9%86%da%a9">لینک</a> و تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%b1%d9%88%d8%b2%d8%a7%d9%86%d9%87">روزانه</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,1960607)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(1960607))<br />0) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/126/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/125/">روزی که جهان ایستاد!</a><br /><br />روزی که جهان ایستاد و یا از نو آغاز به گردش کرد!<br />١. امروز روز مهمی است، مهم‌ترین دلیلش هم این آزمایش فیزیکدانان و تلاششان برای بازآفرینی آغاز حیات است. حرکتی که اگر به سرانجام برسد دنیا را تغییر خواهد داد.<br />این <a href="http://www.bbc.co.uk/persian/science/story/2008/09/080910_he-big-bang.shtml" target="_blank">تونل پنج میلیارد پوندی ِ ٢٧ کیلومتری</a> که بزرگترین ساخته‌ی دست بشر نیز لقب گرفته قرار است جهان را تکان دهد! هر چند بعضی می‌گویند می‌تواند دنیا را نابود هم کند، به عبارتی یک سیاهچاله بوجود آورد و به قول آن فیزیکدان آلمانی بعد از چهارسال اثرش نمودار شود، یعنی می‌خوابیم و صبح در جایی دیگر، مثلآ دنیای دیگری چشم می‌گشاییم! خبر آنفدر هیجان‌انگیز و تخیل‌برانگیز است که نمی‌شود از آن چشم پوشید و به دیگر چیزها اندیشید.<br /><br />امیرو راست میگه؟<br />٢. بعد از سالها امیرو که فیلمش در جشنواره‌ی ونیز به نمایش در آمده مصاحبه‌ای می‌کند با یک خبرنگار ایرانی. طلسم سکوتی را که به قول خودش عمدی هم نبوده می‌شکند و حرف می‌زند، از خودش، فیلمش، گذشته و آینده.<br />در لابلای حرفهایش- که قشنگ هم هستند و آموزنده- امیرو می‌گوید که پس از خروج از ایران مجبور شده تا تمامی وزنه‌های بسته شده بر پایش را بگشاید تا راحت‌تر بدود، پشتش را سبک‌تر کرده و سعی کرده که حتا خوابهایش را به زبان تازه ببیند، اما درست در میانه‌ی همین حرفها گریز می‌زند به آبادان، و وقتی از آبادان حرف می‌زند، همین چند جمله‌اش چنان‌اند که نمی‌توانی آبادانی باشی و تحت‌تاثیر قرار نگیری:<br />((همیشه هدف‌ام این بود که در خارج از ایران فیلم بسازم.<br />آرزویم نبود، هدفم بود. علتش هم این است که من بچه‌ آبادان هستم. زمانی که من در آن‌جا به دنیا آمدم و زندگی کردم، آبادان مثل یک کشور خارجی بود. برای همین وقتی به تهران رفتم، هیچ‌وقت خودم را متعلق به آن‌جا ندانستم.<br />وقتی که جنگ شد و من برگشتم به آن شهر تا فیلم جستجوی۲ را بسازم، دیدم که دیگر "آبادانی" وجود ندارد و از همان‌جا بود که فهمیدم من دیگر "شهری" ندارم.»<br />این حسِ تعلق به این شهر هنوز در امیرو وجود دارد، برای همین هم احساس می‌کنم امیرو راستش را نمی‌گوید، امیرو همه‌ی وزنه‌هایش را باز نکرده، هنوز در خیالش، در رویایش جایی هست، جایی که او نیز می‌داند در واقعیت دیگر وجود ندارد. جایی که نمی‌شود خوابش را به زبان و لهجه‌ی دیگری دید. این مصاحبه را خیلی دوست دارم، ممنون خانم اسدی.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-618575768426844948?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-86363036542681983922009-06-25T18:47:00.002-07:002009-06-25T18:51:02.397-07:00<div dir="rtl" align="right"><br />۱. این لینکی که در یادداشت قبلی دیدید هزار خاطره را با خودش برایم زنده کرد. از تجربه‌ای شیرین که واقعآ دوستش دارم. بماند که این نمایش با آن تعداد بالای اجرای خیابانی برای منی که استاد نمایش‌های تک‌اجرایی بودم واقعآ شاهکاری محسوب می‌شود.گفتم متنش را اینجا می‌گذارم... این هم متن. اما همراه متن هزار خاطره است. به اندازه‌ی هربار اجرایش شاید یکی دو خاطره. به مرور بخشی از این خاطرات را هم می‌نویسم. بیشتر برای خودم که واقعآ از مزه مزه کردن و یادآوری‌شان لذت می‌برم. یادگار دوران خوب... .<br />۲. دوم اینکه متن را بخوانید٬ به گمان خودم با توجه به پرداختن به موضوعی هزاربار دستمالی شده٬ متن خوبی در آمده استو دست کم تکرار مکررات نمی‌کند و از همه مهم‌تر اشاره به نکته‌ای دارد که بسیاری نمی‌خواهند باور و قبولش کنند. بخصوص دولتمردانمان. چه کم کاری از ایشان است. خود بخوانید و قضاوت کنید.<br />۳. همانطور هم که در آخر متن آمده٬ اگر کسی دوست داشت(که فکر نکنم کسی پیدا شود!) به کمال میل مجوز اجرای مجددش را واگذار خواهم کرد. فقط دو خطی یا همینجا و یا به نشانی ایمیل‌ام بفرستد و همه‌چیز حل است. من را بی خبر نگذارید.<br />۴. متن بدون بازنویسی و دستکاری اینجاست. یکی دو تکه‌ی کوتاه بعدها در تمرینات به آن اضافه شد که نه در خاطرم مانده‌اند و نه به همرها دارمشان. امیدوارم اگر بهروز به یادشان دارد٬ بعدها اضافه‌شان کند. باقی همان است که بود. همین!<br />ترسهای فروخورده ی یک نسل رو به اضمحلال<br /><br />یک تک گویی برای اجرای خیابانی<br /><br /> مکان اجرا: هرکدام از شهرهای ایران زمین، هرکدام از کوچه ها، خیابانها و یا محلاتش<br /><br />این نمایش به گونه ای اجرا می شود که تا پایان تماشاگران در نمی یابند آنچه می بینند نمایش است، نه واقعیت. بدون حفظ این اصل، نمایش زیبایی اش را از دست می دهد و معنا آنگونه که باید منتقل نخواهد شد. اما به هر حال قابل تغییر است اگر دلیل بهتری برای عیان کردن نمایشی بودن آن وجود داشته باشد.<br /><br />( جوان، تقریبآ سی ساله، با ظاهری آشفته، کاپشنی بر دوش و ته ریشی بر چهره. شلوار لی کهنه اش تمیز می زند، گویی هنوز با همه آشفتگی نمی خواهد تن به خیابان بسپارد. هر چه هست، آشفته و ژولیده شاید، اما به معتادان ولگردی که تصویر ذهنی همه از بی خانمانان معتاد است نمی برد.<br /> در یک دست سرنگی خالی دارد و در دست دیگر کتابی کهنه با پاره ورقی بر رویش.در میان جمعیت می گردد. از مردم می پرسد که آیا سواد دارند یا نه؟ و آیا می توانند برای او نامه ای بنویسند؟<br /> در نهایت یکی را می یابد، کاغذ و قلم به او می سپارد و از او می خواهد که هرچه می گوید بنویسد:<br /> - واو ننداز لطفآ!و آغاز به گفتن می کند:)<br /><br /> جوان:<br /><br />بنویس...<br /> بنویس سلام، همین بسه.<br /> بنویس می دونم حال و حوصله و وقت خوندن این چند خطی را که این آقا که اسمش را نمی دونم زحمت می کشه و می نویسه ندارین، اما خوب... شاید بالاخره یه روزی مامان دلش اومد سرش رو از روی کتاب دعاش برداره و نگاهی را که یه عمر از من دریغ می کرد به این کاعذ بندازه، یا بابا یه شب که برق نبود به جای گوش دادن به چرت و پرتهای رادیوش بشینه و دو کلمه حرف دل بچه اش را بشنفه. بنویس.<br /> (رو به جمعیت) وایسین و گوش بدین، ممکنه یه روزی خدای ناکرده، زبونم لال عین این نامه را واستون پست کنند... پس خوب گوش کنین!<br /> بنویس من اینجا، وسط این جمعیت می خوام لخت شم. می خوام خودم را بریزم بیرون. می خوام لباسام را بکنم و راس چند خط نامه از این جلد دربیام. می خوام هرچی را که تا حالا نگفتم، حالا بگم.شرمنده ام... بنویس می دونم می دونین، اما باز تکرار می کنم که یه وقت نزنین زیرش.<br /> من – الان – سی سالمه. یعنی نصف راهی را که یه آدم عادی باهاس طی کنه تا به قبر برسه رفتم، اونم میون بر. یه تنه. تنها. تنها تموم ترس رفتن این راه را به دوش گرفتم و راهی شدم و حالا ته خطم. نقطه.<br /> قبول دارم. من تو زندگیم هیچی کم نداشتم. بنویس...درشت: هیچی! بچگی ام اگر بهتر از بچگی همه ی این آدمهایی که اینجا ایستادند نبود، بدتر هم نبود.<br /> همیشه همه ترسم از تنهایی بود و تاریکی و تو بچگی بغل مادرم برام بغل خدا بود، امن ِ امن... بچگی خوب بود... .<br /> اما تا چش واکردم و خواستم بفهمم چی به چیه، تقه به توقه خورد و شد انقلاب. سنگ بود و شیشه که می شکست. آتیش بود و خشم بود خون بود و دست بود و زخم بود و تیر بود و شعار که تو هوا می گشت تا تو سر یه بدبخت فرود بیاد. ترسیدم، همه ترسیدیم، هممون ترسیدیم.بابا از ترس از دست دادن کارش یاد نمازهای نخوندش افتاد و مامان رفت توی انباری تا دنبال چادر نماز خاک گرفته اش بگرده. یادتون هست؟ترسیده بودم. من همه ی عمرم از کتاب می ترسیدم. آخه کسی که از کتاب می ترسه رو چه به دانشگاه؟<br /> -کتاب مایه ی دردسره!<br /> اینرا بابام می گفت، وقتی گوشه ی باغچه کتابهاش را می سوزوند و سیگار می کشید. می ترسید. از سیگار کشیدنش می فهمیدم می ترسه. تش به تش کتاب آتیش می زد و سیگار پشت سیگار که می سوخت تا ته و دست و دل را با هم می سوزوند. و می فهمیدم می ترسه٬ از سیگار کشیدنش. نقطه.<br /> تا خواستم بفهمم انقلاب چیه٬ شد جنگ: باز هم ترس، ترس، ترس.موشک بود و بمب و صدای هواپیما و آژیر و خرابی خونه ها... و یه عالمه جسد... یه عالمه جسد... یه عالمه جسد.اگه شما یادتون رفته، من هنوز یادمه.هشت سال با مرگ زندگی کردم، هممون زندگی کردیم. هر لحظه منتظر بودیم تا صدای آژیر بلند شه و سقف رو سرمون بیاد پایین و خراب شه، می لرزیدیم. یادتون که هست؟<br /> من ترسیده بودم. دلم می خواست یه جای امن پیدا بشه و برم توش و خودم را گم کنم. خواستم مثل بچگی ها بیام تو بغلت، هر چند جایم را گرفته بودند. می خواستم سرم را بگذارم روی سینه ات تا تو تاریکی واسم لالایی بگی و من خوابم ببره. یادتونه چطوری نگاهم کردید؟- خجالت بکش خرس گنده!<br /> خرس گنده... خر...س...هه.(رو به جمعیت) آخه شمایی که که خماری نکشیدین چه می دونین خماری چیه؟ خیال می کنین اینه که یکی بشینه یه گوشه و هی خودش رو بماله و درد بکشه؟ درد می کشه، اما کی می دونه درد چیه؟ ها؟<br /> نمی گم تقصیر شماست، چه می دونم تقصیر کیه... اصلآ زندگی همینه، مگه نیست؟بنویس منم هرچی می تونستم واسه شما کردم.<br /> گفتین برو دانشگاه، رفتم.<br /> آخه من ِ خر را چه به روانشناسی؟<br /> گفتین برو، مهم اینه که درس بخونی، رشته که مهم نیست!<br /> خواستم بگم آخه بابا روانشناسی یکی را می خواد که مال این کارها باشه، مال این حرفها باشه. من خودم موش آزمایشگاهی روانشناسهام، برم بگم چی؟<br /> من مال ِ این راه نبودم. من باید راه ِ خودم را می رفتم. باید می گفتم به درک که شیرت را حلالم نمی کنی. باید می گفتم به من چه که صب تا شب واسه ما جون می کنی. باید وامی ستادم تو روت، بگذار بزنی تو گوشم٬ ولی باید وا می ستادم و بهت می گفتم تویی که بچه به این دنیا آوردی، حقته! باید هم صب تا شب واسه سیر کردنش جون بکنی.<br /> می خواستم بگم، صدبار خواستم بگم دلم به انجام این کار نیست، دلم به کردن اون کار نیست. نتونستم. ترسیدم. تا فکرش را می کردم ترس همه ی وجودم را می گرفت و زانوهام می لرزید.<br /> صدبار خواستم بیام بالا سرت، وقتی سرت را از سجده برمی داری بهت بگم دِلاکردار، دو دقیقه این خدا رو تعطیلش کن و به من نگاه کن، با من حرف بزن... خواستم بگم به جای گوش دادن به زرت و پرتهای این صاحاب مرده به حرفهای من گوش کن... صد بار گفتم، با نگام، با چشام. کدومتون محل گذاشتین؟<br /> صدبار خواستم بگم من می ترسم. من همیشه می ترسیدم. از گذاشتن خودکار روی کاغذ می ترسیدم. از گفتن ِ از ترسم، می ترسیدم. که نکنه به یکی٬ به یه جایی بر بخوره. که نکنه بزنن تو گوشم طوری که دیگه نتونم از جام بلند شم... که زندگی زد تو گوشم... که دیگه نتونستم از جام بلند شم!<br /> یکی می گفت نوشتن سخته، من خیلی حرفها داشتم که بگم، که بنویسم.<br /> می گفت تا آدم نکشه، تا نیاد تو حال و هواش، نمی تونه اون چیزی را که می خواد بنویسه.من اومدم و نتونستم بنویسم. حالاش‌هم اگر این آقا که اسمش را نمی دونم واسم نمی نوشت، عمرآ نمی نوشتم.<br /> هی... یه لحظه تا یادم نرفته...بگم...<br /> قضیه عشق و این مزخرفات هم نبود. اصلآ گور بابای هرچی دختره! عشقه! منو چه به عاشقی؟ یعنی نمی خوام بگم من اگه امروزم اینه، واسه عشقه. من اصلآ نمی دونم عشق چی هست، چند گِرَمه؟<br /> الکی هم نفرین نکن، ربطی به رفقام هم نداره، من اگه با خدا هم رفیق می شدم، باز همینی می شدم که الان هستم. اطلآ ربطی به هیچ کس و هیچ چیز نداره، الا... .<br /> کی بود می گفت کسی که می خواد بترکه وصیت نامه می خواد چکار؟<br /> قربونت بنویس، آخرشه...<br /> بنویس: گُه خورده هر کی گفته کرم از خود درخته، کرم از هرجا هست، فعلآ اینجا پره. چراش را من نمی دونم.<br /> بنویس من مال اون زندگی ای که شما می خواستید واسم بسازید نبودم. خیال می کنید درسم تموم می شد، چی می شد؟ ها؟ گُه گُهه، چه با لیسانس، چه بی لیسانس. بنویس.<br /> پس چه فرقی می کرد؟<br /> بنویس اینجا این همه آدم شاهدن که من لنگ پونصد تومن پولم، نه بیشتر.به خدا واسه خماری نیست، واسه درد نیست. من می ترسم.من از اینکه این سرنگ را خالی به خودم تزریق کنم می ترسم. می خوام بمیرم، ولی می ترسم. ترس شده همه وجودم، خوره...افتاده به جون.<br /> اگه فقط ، فقط یکبار ِ دیگه، یه ته‌ای٬ یه خورده گیرم بیاد. فقط اونقدر که بتونه دوباره تموم این ترس را از بدنم بیرون کنه، آنقدر که بتونم این سرنگ را خالی بالا بیارم... اونوقت خیالتون تخت که دیگه از شَرَم راحت می شید. دیگه با دوتا تزریق همه چی تمومه: اولی دوا... دومی... هوا.<br /> بنویس... چی چرت و پرت می نویسی واسه خودت؟ ها؟ نمی خواد بنویسی.( به سمت نامه نویس می رود و کاغذ را از او می گیرد و پاره می کند.)<br /> کسی که می خواد بترکه چه احتیاجی به گفتن این چرت و پرتها داره؟<br /> ( بلند رو به جمعیت)یه مرد وسط شما پیدا نشد یه پونصدی به من بده؟<br /><br /> مجتبا یوسفی پور<br /> شاهین شهر <br /> تیر روز ِ آبان ماه ِ 2561برابر با آبان ِ 1381 خورشیدی<br /> <br /><br /> این نمایشنامه در زمستان 1381 خورشیدی به<br /> کارگردانی: مجتبی یوسفی پور<br /> بازی: بهروز جمشیدی و همکاری:<br /> نوید میرزایی<br /> علی احمدی دهنوی<br /> و <br /> حسین خاکسار<br /> در کوچه و خیابان و پارکهای شهرهای مختلف استان اصفهان حدود ۶۰ بار به اجرا درآمد.<br /><br /> *نویسنده خوشحال خواهد شد اگر کسی دگربار این نمایش را به اجرا درآورد.تنها اطلاع دادن به نویسنده و ارسال یک نامه ی الکترونیکی برای دریافت مجوز کافی می باشد.<br /><br /><br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ٥:۳٧ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱۳۸٦/۸/٢٩<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%ae%d8%a7%d8%b7%d8%b1%d9%87">خاطره</a> و تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4%d9%86%d8%a7%d9%85%d9%87">نمایشنامه</a> و تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%aa%db%8c%d8%a7%d8%aa%d8%b1">تیاتر</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,254394)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(254394))<br />5) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/77/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/76/">یک لینک از ناکجا آباد</a><br /><a href="http://behjoo.ir/06/T0687.SHTML" target="_blank">این لینک را به تازه‌گی عزیزی فرستاده است</a>. توضیحاتش مفصل است: اول اینکه عکس متعلق به نمایش نیست.دوم اینکه نام درست نمایش ترسهای فروخورده‌ی یک نسل رو به اضمحلال است.و سوم اینکه این نمایش به بی‌معنایی این خلاصه داستانی که برایش نوشته‌اند نیست. در اولین فرصت متن کاملش را همینجا می‌گذارم و توضیحات بیشتر را اضافه می‌کنم. علی‌الحساب این‌را داشته باشید که نام باقی عوامل جا افتاده‌است و بی‌انصافی‌ است اگر نام نبرم از:بهروز جمشیدی عزیزم که بازیگر کار بود.نوید میرزایی که منشی صحنه بود و علی احمدی و حسین خاکسار که رفقای پای ثابت اکثر کارهایم بودند و به اسم عناوینی چون مدیر صحنه یا بازیگر و یا دستیار داشتند٬ اما من می‌دانم که ایشان بسیار بارها از دوش من بر می‌داشتند و صرف حضورشان دلگرمی بود به انجام یک کار٬ آنچه امروز ندارم! دست همه‌شان درست و دمشان گرم.<br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ۱۱:۱٠ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱۳۸٦/۸/٢۸<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%ae%d8%a7%d8%b7%d8%b1%d9%87">خاطره</a> و تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d9%84%db%8c%d9%86%da%a9">لینک</a> و تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%aa%db%8c%d8%a7%d8%aa%d8%b1">تیاتر</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,254393)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(254393))<br />0) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/76/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/75/">یک لینک مهم</a><br /><a href="http://www.bbc.co.uk/persian/avconsole/bb_wm_fs.shtml?redirect=fs.shtml&amp;lang=fa&amp;nbram=1&amp;nbwm=1&amp;bbwm=1&amp;bbram=1&amp;ws_pathtostory=http://www.bbc.co.uk/go/wsindex/int/av/persian/-/persian/news/avfile/2007/11/&amp;ws_storyid=071111_pm-ebrahim-golestan" target="_blank"> این مصاحبه‌ی مهم مسعود بهنود با ابراهیم گلستان را ببینید.</a>پیرمرد به هیچ کس رحم نمی‌کند٬ بهنود هم از نیش‌اش در گزند نیست٬ دوستش دارم.<br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ۱٠:٥٤ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱۳۸٦/۸/٢٤<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%b3%db%8c%d9%86%d9%85%d8%a7">سینما</a> و تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d9%84%db%8c%d9%86%da%a9">لینک</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,254392)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(254392))<br />2) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/75/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/74/">آبادان و د...</a><br />با اینکه حسابی گیرم اما حیفم می‌آید این چندتا لینک را اینجا نگذارم.همین دو ماه پیش بود به گمانم که رفته بودیم زیارت آسید‌عبدالرحیم خودمان و پابوس والده‌شان که با چمدانی پر از سبزی خشک و آجیل و گز و پولکی و البته چندتایی کتاب از ایران آمده بودند. در میان همه کتابها کتابی بود به نام <a href="http://laklak.ir/books.php?id=59632" target="_blank">جامعه‌شناسی آبادان</a> که دیدن و تورق‌‌اش به هر حال برای کسی که اسمآ هم زاده‌ی آبادان است خالی از لطف نیست. هنوز کتاب را نخوانده‌ام(این یعنی سید بده بخوانیم کتاب را!)و هر وقت کامل خوانده شد درباره‌اش نظر می‌دهم.اما این سایت هم باز برای بچه‌های آبادان خالی از لطف نیست. دوست داشتید سری بزنید٬ بخصوص غربت‌نشینان: <a href="http://www.obodan.com/index.htm" target="_blank">آبادان٬ شهر خدا</a> هرچند که آبادان برای خیلی‌ها دیگر تنها تبدیل به یک خاطره‌ی‌ دور شده است و بس. و این همه را نداریم مگر از برکت جنگ!البته این یکی را هم از دست ندهید:<a href="http://www.obodan.com/2007/09/post_27.html" target="_blank">تاریخچه‌ی سینما در آبادان</a>نمی‌شود از آبادان و سینمای آبادن گفت و یاد دو نفر نیافتاد: اولی خودم٬ دومی امیر نادری!!!جدا از شوخی این هم <a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8608140147" target="_blank">یک خبر درباره‌ی تنگنا٬</a> یکی از فیلمهای به یاد ماندنی امیر نادری.اما از این یکی که بگذریم٬ با این حرف کاپولا موافقم که:<a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8608130243" target="_blank">اسکورسیزی فقط برای پول فیلم می‌سازد!</a> همین هفته‌ی گذشته صحبتش با حضرت فرید بود و دقیقآ همین مثال اسکورسیزی. البته صحبت ما از بیضایی شروع شد که وقتی آدم نام بازیگران فیلم جدیدش را می‌خواند شوکه می‌شود. مثلآ شنیدن نام گلزار به عنوان بازیگر؟! در فیلم بیضایی. نمی‌دانم شاید بیضایی واقعآ می‌خواهد ثابت کند که از دسته جارو هم می‌تواند بازی خوب بگیرد! باید دید.امیدوارم دیگر سراغ امین حیایی نرود!<a href="http://naghdefilm.blogfa.com/post-129.aspx">این یکی</a> را من اولین‌بار است اسمش را می‌شنوم. حرفهایش به نظرم کمی عجیب آمد٬ سری به <a href="http://www.arnet.ir/?lang=fa&amp;" target="_blank">منبع خبر</a> زدم و دیدم: بعله!خودتان به هر دو سر بزنید و قضاوت کنید که از چنان دکانی آشی بهتر از این بیرون می‌آید یا نه؟آمدم برای یک دقیقه یک نگاه گذرا به اخبار بکنم و بروم٬ یک ساعت اینجا گیر افتادم!<br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ٦:٢٦ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱۳۸٦/۸/۱٥<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%b3%db%8c%d9%86%d9%85%d8%a7">سینما</a> و تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%ae%d8%a7%d8%b7%d8%b1%d9%87">خاطره</a> و تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d9%84%db%8c%d9%86%da%a9">لینک</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,254391)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(254391))<br />2) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/74/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/73/">نفس‌کش!</a><br />ما زنده‌ایم و هنوز نفس می‌کشیم. این یکی دو هفته کمی درگیرم و سرم شلوغ. اگر خطی ننوشتم٬ گفتنی‌هایش بماند برای هنگام که باز می‌گردم.<br />برای اینکه حوصله‌تان سر نرود اینها را بخوانید:<br /><a href="http://irdc.ir/news.asp?id=2495" target="_blank">سنگی به گور فریدون گله!</a>هنوز در جا میزنیم٬ مزخرف٬ مزخرف!<br />این هم <a href="http://www.qoqnoos.ir/showbook.asp?id=1523">آخرین سفر زرتشت٬</a> کتاب تازه‌ی فرهاد خان کشوری که چند سالی بود که با وسواس بر رویش کار می‌کرد و همیشه خبر آخرین بازنویسی‌اش را می‌شنیدیم و اکنون چاپ شده است. باید منتظر بمانم تا کسی از ایران بیاید و روزبه یک نسخه‌اش را برایم بفرستد. به هر حال تبریک!<br /> <br />نویسنده : <a href="http://persianblog.ir/ProfileView.aspx?userID=2484">مجتبا یوسفی‌پور</a> ; ساعت ٢:٢٥ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱۳۸٦/۸/۱٤<br />تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%da%a9%d8%aa%d8%a7%d8%a8">کتاب</a> و تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d9%84%db%8c%d9%86%da%a9">لینک</a> و تگ های این مطلب :<a href="http://moyo.persianblog.ir/tag/%d8%b1%d9%88%d8%b2%d8%a7%d9%86%d9%87">روزانه</a><br /> <a title="Comments" onclick="s_comment(2887,254390)" href="javascript:void(0)">پيام هاي ديگران (<br />document.write(get_cc(254390))<br />3) </a> <a title="لینک دائم" href="http://moyo.persianblog.ir/post/73/" target="_blank">+</a>مطلب را به بالاترین بفرستید: <a href="http://balatarin.com/links/submit?phase=2&amp;url=" target="_blank"></a>مطلب را به دنباله بفرستید: <a href="http://donbaleh.com/submit.php?url=" target="_blank"></a><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/72/">نوبل به سبک ایرانی و یک آدم بدبین!</a><br />عزیزی که همیشه لطفش به من زیاده از حد بوده و هست بر من خرده گرفته بود که چرا من اینچنین بدبینانه به اتفاقی چنین فرخنده نگاه می‌کنم. منظورم جایزه‌ی کذایی نوبل و برنده‌ی ایرانی‌الاصل آن است!ایشان معتقد هستند که اول اینکه مسئله آنقدرها هم بزرگ نیست( من می‌گویم برای ما اصلآ بزرگ نیست!) ٬ دوم اینکه به هر حال(امان از این حال‌ها) به نوعی(چه نوعی؟) آن فرد متولد ایران و ایرانی به حساب می‌آید. مثال زدند که گویا تا همین چند سال پیش -راست و دروغ بر گردن گوینده- اگر کودکی در هواپیمایی که بر فراز خاک انگلستان پرواز می‌کرد به دنیا می‌آمد و یا حتا در یکی از هواپیماهای خطوط هوایی انگلستان زاده می‌شد٬ تابعیت کشور انگلستان به او تعلق می‌گرفت.گفتم: دمشان گرم٬ اما به قول مش قاسم دروغ چرا؟ ما که به چشم خودمان چنین چیزی ندیده‌ایم . اما اینقدر می‌دانیم که اگر امروز کودکی در ناف لندن در اتاق خواب خود ملکه هم به دنیا بیاید٬ تا پدر یا مادرش تابعیت انگلستان نداشته باشند برای گرفتن تابعیت حالا حالاها باید بدود.دوم هم اینکه بحث تابعیت تنها نیست٬ اولآ گیرم مثلن همین انگلستان به کسی تابعیت بدهد(ولو افتخاری)٬ آن فرد باید این تابعیت را بپذیرد یا نه؟ اگر نپذیرد که انگلیسی به حساب نمی‌آید. ماجرای تابعیت آمریکایی آن بازیگر نقش جیمز باند را کسی به یاد دارد؟حالا حکایت این نویسنده‌ی ایرانی‌الاصل است: آیا کسی به او تابعیت ایرانی داده است؟ منظورم من و شما نیست٬ منظور شکل رسمی و دولتی است. حالا اگر فرض اول که منفی است درست بود و مثبت٬ عکس‌العمل ایشان چه بوده است؟ پذیرفته‌اند؟باز این همه‌اش برای من مهم نیست. به فرض که همه‌ی اینها درست بوده است. باز هم به من و شما چه؟ اصلآ گیرم این برنده‌ی نوبل از یک پدر و مادر ایرانی در انگلستان یا هر کشور دیگری به دنیا آمده بود٬ یا حتا از همین بچه‌هایی بود که در یکی دو سالگی(شاید کمی هم بزرگ‌تر) به همراه خانواده‌شان از ایران مهاجرت کرده‌اند و به کشور دیگری رفته‌اند و بعد با امکانات و وسایلی که آن کشور در اختیار آنها گذاشته به موفقیتی دست یافته‌اند. من و شما می‌دانیم که اکثر این افراد اگر در ایران مانده بودند به هزار و یک دلیل -اولینش تنگ‌نظری من و شما و سنگ‌اندازیهایمان در راهشان- هرگز به آنچه امروز یافته‌اند نمی‌رسیدند. حالا موانع دیگر را نمی‌شمارم که خود بهتر می‌دانید. در این میان٬ حالا که طرف از همه‌ی سنگ‌هایی که ما معمولآ به طرفش می‌اندازیم جسته و خود را بالا کشیده و ما دستمان حسابی کوتاه شده٬ دیگر این داد و هوارهایمان برای چسباندن خودمان به آنها چیست؟ در پاره‌ای موارد گویا ما فراموش کرده‌ایم که خیلی از این افتخارآفرینان از خانوداه‌هایی هستند که بیست و خورده‌ای سال پیش از ترس جانشان همه چیزشان را گذاشتند و رفتند که مبادا به خاطر کافر بودن یا طاغوتی بودن یا هزار و یک انگ دیگر توسط همین هموطنان امروز جلوی یک دیوار سینه به گلوله نسپارند. حکایت جمهوری اسلامی است که هزار سنک در راه هنرمندان می‌اندازد و از هیچ تلاشی برای مشکل آفریدن در راهشان فروگذاری نمی‌کند٬ اما پایش که می‌افتد از همینها و جوایزشان در جشنواره‌های جهانی مایه می‌گذارد تا وجهه‌ای برای خود بخرد و کارهایشان را از ثمرات انقلاب معرفی کند٬ هرچند که شاید آنها حق داشته باشند: وقتی درباره‌ی کسانی سخن می‌گویند که برای گذشتن از سد سانسور زبانی ویژه برای خود آفریده‌اند و سخن به زبانی ویژه و هنری می‌گویند که اگر این سانسور و فشار نبود شاید هرگز شکل نمی‌گرفت.به هر حال جان‌ ِ برادر٬ هروقت من و شما دستی به کسی دادیم و یاری‌اش کردیم تا به جایی برسد حق داریم خود را شریک بدانیم اگرنه... شرمنده‌ام٬ تنها داریم خود را دست می‌اندازیم!<br />می‌گویند شاهد از غیب رسید این است: این چند روز وقت به تایپ کردن و فرستادن این یادداشت نشد تا این مطلب را یافتم از<a href="http://sibegazzade.com/main/?p=153" target="_blank"> نویسنده‌ی ایرانی‌الاصلی که از ایران بیزار است</a>!سخت نگیرید٬ اگر ندیده‌اید بیایید تا نشانتان بدهم ایرانیانی را که بیست٬ سی سال عمر در ایران سپری کرده‌اند و از ایران بیزارند و ترجیح می‌دهند در غربت آنها را به تابعیت هر کشوری بشناسند غیر از ایران! این بنده خدای انگلیسی که دیگر جای خود دارد!<br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-8636303654268198392?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-295235077208624232009-06-25T18:47:00.001-07:002009-06-25T18:47:39.657-07:00<div dir="rtl" align="right"><br />روزی که جهان ایستاد و یا از نو آغاز به گردش کرد!<br />١. امروز روز مهمی است، مهم‌ترین دلیلش هم این آزمایش فیزیکدانان و تلاششان برای بازآفرینی آغاز حیات است. حرکتی که اگر به سرانجام برسد دنیا را تغییر خواهد داد.<br />این <a href="http://www.bbc.co.uk/persian/science/story/2008/09/080910_he-big-bang.shtml" target="_blank" mce_href="http://www.bbc.co.uk/persian/science/story/2008/09/080910_he-big-bang.shtml">تونل پنج میلیارد پوندی ِ ٢٧ کیلومتری</a> که بزرگترین ساخته‌ی دست بشر نیز لقب گرفته قرار است جهان را تکان دهد! هر چند بعضی می‌گویند می‌تواند دنیا را نابود هم کند، به عبارتی یک سیاهچاله بوجود آورد و به قول آن فیزیکدان آلمانی بعد از چهارسال اثرش نمودار شود، یعنی می‌خوابیم و صبح در جایی دیگر، مثلآ دنیای دیگری چشم می‌گشاییم! خبر آنفدر هیجان‌انگیز و تخیل‌برانگیز است که نمی‌شود از آن چشم پوشید و به دیگر چیزها اندیشید.<br /><br />امیرو راست میگه؟<br />٢. بعد از سالها امیرو که فیلمش در جشنواره‌ی ونیز به نمایش در آمده مصاحبه‌ای می‌کند با یک خبرنگار ایرانی. طلسم سکوتی را که به قول خودش عمدی هم نبوده می‌شکند و حرف می‌زند، از خودش، فیلمش، گذشته و آینده.<br />در لابلای حرفهایش- که قشنگ هم هستند و آموزنده- امیرو می‌گوید که پس از خروج از ایران مجبور شده تا تمامی وزنه‌های بسته شده بر پایش را بگشاید تا راحت‌تر بدود، پشتش را سبک‌تر کرده و سعی کرده که حتا خوابهایش را به زبان تازه ببیند، اما درست در میانه‌ی همین حرفها گریز می‌زند به آبادان، و وقتی از آبادان حرف می‌زند، همین چند جمله‌اش چنان‌اند که نمی‌توانی آبادانی باشی و تحت‌تاثیر قرار نگیری:<br />((همیشه هدف‌ام این بود که در خارج از ایران فیلم بسازم.<br />آرزویم نبود، هدفم بود. علتش هم این است که من بچه‌ آبادان هستم. زمانی که من در آن‌جا به دنیا آمدم و زندگی کردم، آبادان مثل یک کشور خارجی بود. برای همین وقتی به تهران رفتم، هیچ‌وقت خودم را متعلق به آن‌جا ندانستم.<br />وقتی که جنگ شد و من برگشتم به آن شهر تا فیلم جستجوی۲ را بسازم، دیدم که دیگر "آبادانی" وجود ندارد و از همان‌جا بود که فهمیدم من دیگر "شهری" ندارم.»<br />این حسِ تعلق به این شهر هنوز در امیرو وجود دارد، برای همین هم احساس می‌کنم امیرو راستش را نمی‌گوید، امیرو همه‌ی وزنه‌هایش را باز نکرده، هنوز در خیالش، در رویایش جایی هست، جایی که او نیز می‌داند در واقعیت دیگر وجود ندارد. جایی که نمی‌شود خوابش را به زبان و لهجه‌ی دیگری دید. این مصاحبه را خیلی دوست دارم، ممنون خانم اسدی.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-29523507720862423?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-70526888424899656142009-06-25T18:46:00.000-07:002009-06-25T18:47:08.102-07:00<div dir="rtl" align="right">در فاصله‌ی پنج شنبه 03/11/94 تا چهارشنبه 29/03/95 میکل آنجلو آنتونیونی آخرین فیلمش ، بر فراز ابرها را بر اساس چند داستان کوتاه از خودش فیلمبرداری کرد.<br />در این زمان او به خاطر آخرین سکته‌اش قدرت تکلمش را تقریبآ از دست داده بود و دیگر حتا قادر به نوشتن نیز نبود. تهیه‌کنندگان برای آنکه مطمئن باشند این پروژه به سرانجامی خواهد رسید، ویم وندرس کارگردان آلمانی را به عنوان همکار/دستیار وکارگردان ذخیره با این پروژه همراه می کنند تا آنتونیونی فیلمش را به شکل اپیزودیک و بر اساس داستانهایش بسازد و ویم وندرس نیز با فیلمبرداری صحنه‌هایی این داستانها را به شکلی به یکدیگر ارتباط دهد و ساختاری برای فیلم بوجود آورد.<br />پس از پایان فیلمبرداری وندرس یادداشتهای روزانه‌اش در زمان فیلمبرداری را در قالب کتابی با نام: من با آنتونیونی، روزانه های یک تجربه ی خارق العاده در سال 1995 به زبان آلمانی منتشر کرد.<br />در مقدمه ی این کتاب که در سال 2000 به انگلیسی برگردانده شده، وندرس از اولین دیدارش با آنتونیونی در زمان برگزاری جشنواره فیلم کن می گوید و فیلمی که آن زمان درباره ی سینما می ساخت.<br />مطلب آنقدر زیبا و عمیق است که شک دارم تا کنون به فارسی ترجمه نشده باشد، اما چون تا کنون نشانی از آن نیافته‌ام، بد ندیدم برگردانی از آن را در اینجا قرار دهم، شاید باشند کسانی که چون من این نخستین دیدارشان با این متن است.<br />و فراموش نکنید سخنان آنتونیونی متعلق به سال 1982 می باشند، زمانی که انقلابات تکنولوژیکی در زمینه ی سینما هنوز نخستین قدمها را برمی‌داشت و تغییرات به شکل امروزین‌اش هنوز رخ نداده بودند.<br /> و به همین علت این گفتار احترام انسان را بر می انگیزد: وقتی می بینی کسی اینگونه جلوتر از زمان خویش به حرفه ی خویش می نگرد. این چیزی است که این روزها خیلی کم در آدمها می بینی. <br /><br /><br />وندرس:<br />اولین بار من آنتونیونی را در جشنواره کن سال 1982 دیدم.<br /><br />به عنوان بخشی از مستندی که من درباره‌ی زبان سینما می‌ساختم از کارگردانان حاضر در جشنواره کن دعوت کردم تا رو به دوربین دیدگاهشان را درباره‌ی آینده‌ی سینما بگویند. بسیاری از آنان دعوت من را پذیرفتند: ورنر هرتزوگ، راینر فاسبیندر، استیون اسپیلبرگ، ژان لوک گدار و آنتونیونی. هر کدام از کارگردانان به تنهایی در اتاقی قرار می گرفتند به همراه یک ضبط صوت ناگرا و یک دوربین شانزده میلی متری و چند توضیح مختصر. هرکدام آزاد بودند تا پاسخشان به سوالی که من از همه می‌پرسیدم را کارگردانی کنند: می‌توانستند به طور خلاصه جواب دهند و یا اگر دوست داشتند می‌توانستند تمامی یک حلقه‌ی فیلم را استفاده کنند، حدود ده دقیقه. فیلم نهایی اتاق666 نامیده می‌شد، به تناسب اتاقی در هتل مارتینز که تمامی فیلم در آن اتفاق افتاد. این آخرین اتاق ِ خالی در تمام ِ کن بود.<br />برای من تاثیرگذارترین توصیف از آینده ی سینما متعلق به میکل آنجلو آنتونیونی بود، به همین دلیل هم به طور کامل و تدوین نشده در فیلم استفاده شد، به همراه لحظه‌ای که صحبت آنتونیونی به پایان می رسد و او به سوی دوربین می آید تا آن را خاموش کند.<br />این سخنانی است که او گفت:<br /><br />آنتونیونی: <br /> حقیقت دارد، فیلم در معرض خطر بزرگی است. اما ما نباید بر سایر جنبه های این مشکل چشم ببندیم. تاثیر تلویزیون بر علائق دیداری بینندگان(سلیقه ی دیداری) و انتظاراتشان، بخصوص بچه‌ها واضح است. از سوی دیگر نمی توانیم بی‌توجه باشیم به اینکه این مسئله به نظر ما بزرگ می‌آید چراکه ما به نسل قدیمی‌تری تعلق داریم. کاری که ما باید بکنیم این است که خودمان را با تکنولوژی های تصویری جدیدی که بوجود می‌آیند تطبیق دهیم.<br />فورمهای تازه ی تکثیر و تولید مانند نوارهای مغناطیسی احتمالآ در آینده جایگزین فیلم و سلولوئید خواهند شد، چرا که آنها دیگر مصرفی نخواهند داشت. اسکورسیزی اشاره کرده است که بعضی از فیلمهای قدیمی در حال از بین رفتن و کمرنگ شدن هستند. شاید مشکل سرگرم کردن تعداد بیشتری از انسانها با استفاده از الکترونیک، یا لیزر و یا انواع دیگری از تکنولوژی هایی که هنوز کشف نشده‌اند حل شود، که می‌تواند بگوید؟<br />البته من هم به اندازه‌ی هر کس دیگری درباره‌ی آینده‌ی سینما به شکلی که ما امروز آنرا می‌شناسیم نگران هستم. ما به آن وابسته شدیم به خاطر اینکه سینما به ما راهی می‌داد برای گفتن چیزهایی که احساس و فکر می‌کردیم باید می‌گفتیم. اما هرچه وسعت امکانات تکنولوژی‌های تازه گسترش می یابد، آن احساس به مرور ناپدید می‌شود. احتمالآ همیشه تفاوتی میان حال و آینده‌ی غیر قابل تصور وجود داشته است. چه کسی می‌داند خانه ها در آینده به شکلی خواهند بود؟ ساختاری که ما امروز با نگاه کردن به بیرون از پنجره‌هایمان می توانیم ببینیم شاید فردا وجود نداشته باشد. ما همچنین نباید به آینده‌ی نزدیک بیاندیشیم، بلکه باید به زمانهای بسیار دور آینده فکر کنیم: باید خود را در دنیایی قرار دهیم که انسانهای آینده در آن ساکن خواهند شد.<br />من آنقدر بدبین نیستم. من همیشه از آن دسته انسانهایی بوده‌ام که سعی می کنند خود را با بهترین فرمهای بیانی موجود و متناسب با دنیای حاضر تطبیق دهند. من برای یکی ازفیلمهایم ویدئو را استفاده کردم: رنگ را تجربه کرده‌ام، و واقعیت را نقاشی کرده‌ام. تکنیکها خام‌دستانه بودند اما محاسنی هم داشتند.من می‌خواهم به تجربه کردن ادامه بدهم چرا که باور دارم امکانات ویدئو ما را به شناخت تازه‌ای از خودمان خواهد رساند.<br />سخن گفتن درباره ی آینده‌ی سینما آسان نیست. نوارهای ویدئوی کیفیت بالا به زودی سینما را به خانه‌هایمان می‌آورند: احتمالآ دیگر به سالنهای سینما نیازی نخواهیم داشت. تمامی ساختار معاصر ناپدید خواهد شد، این اتفاق سریع و یکمرتبه رخ نخواهد داد، اما می‌افتد و ما نمی‌تواینم جلوی آن را بگیریم. همه آنچه می‌توانیم بکنیم این است که خود را با آن وفق دهیم.<br />Deserto rossoدر حال حاضر در من به مسئله‌ی تطبیق یافتن پرداخته ام. وفق یافتن با تکنولوژی جدید، به هوای آلوده ای که احتمالآ مجبور خواهیم بود استنشاق کنیم.حتا بدنمان به شکل فیزیکی نیز تغییر خواهد کرد، که می داند به چه شکل؟ آینده احتمالآ خود را با چنان بیرحمی‌ای نشان خواهد داد که ما حتا تصورش را هم نمی‌توانیم بکنیم. می‌خواهم دیگربار تکرار کنم: من فیلسوف یا سخنران نیستم. من بیشتر ترجیح می‌دهم مسائل را تجربه کنم تا اینکه درباره‌شان سخن بگویم. حس من این است: تبدیل کردن ما به انسانهایی تازه، انسانهایی با قدرت وفق یافتن بهتر با تکنولوژیهای‌های تازه کار چندان مشکلی نخواهد.<br /><br />وندرس:<br /> این تنها محتوا نبود که من را تحت تاثیر قرار داد. این خود ِ آنتونیونی هم بود: اعتماد به نفس تصور‌ناپذیرش در حرف زدن، حرکاتش، نوع راه رفتن‌اش در برابر دوربین و ایستادنش در برابر پنجره. او همانند کارهایش خونسرد و صاحب سبک بود و نظریه‌اش نیز همانند فیلمهایش: رادیکال و مدرن.<br /><br />میکل آنجلو آنتونیونی در ٣٠ جولای سال ٢٠٠٧ درگذاشت.<br /><br />این مطلب برگرفته از مقدمه‌ی این کتاب است:<br /><br /><a href="http://www.amazon.com/gp/reader/0571200761/ref=sib_dp_pt#reader-link" target="_blank" mce_href="http://www.amazon.com/gp/reader/0571200761/ref=sib_dp_pt#reader-link">My Time with Antonioni:</a><br /><a href="http://www.amazon.com/gp/reader/0571200761/ref=sib_dp_pt#reader-link" target="_blank" mce_href="http://www.amazon.com/gp/reader/0571200761/ref=sib_dp_pt#reader-link">The dairy of an extraordinary experiance</a><br /><br />چاپ اول در آلمان ١٩٩۵<br />چاپ اول در انگلیس ٢٠٠٠<br /><br /><br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-7052688842489965614?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-78044534041192443442009-06-25T18:45:00.002-07:002009-06-25T18:46:06.136-07:00<div dir="rtl" align="right">این فیلم را در یوتیوب دیدم. یک فیلم کوتاه حدودآ ده دقیقه‌ای ولی حرفه‌ای.<br />وقتی به صفحه‌ی کوچک مونیتور زل زده بودم و فیلم را تماشا می‌کردم دقیقآ دوبار از جا پریدم، همینش ذوق‌زده‌ام کرده است، مدتها بود فیلمی این بلا را سرم نیاورده بود!<br />نه ادا و اصول در می‌آورد و نه حرف گنده می‌زند. خیلی ساده با استفاده از عنصر غافلگیری تماشاگر را به لذت بردن از فیلم می‌رساند. و البته دارای ساختاری حرفه‌ای است. جلوه‌های ویژه‌اش نه در حد یک فیلم کوتاه که به جرآت می‌گویم از نود درصد فیلمهای بلند سینمای ایران بهتر است.<br />و در آخر اینکه این فیلم کلاس آموزشی‌است برای خیلی از فیلمسازان جوان ایرانی تا بدانند لزومآ برای ساختن یک فیلم کوتاه نیاز به یک کودک با مشکل گم کردن دفتر مشق یا =ول یا کفش و کلاه نیست.<br /> ببینیدش، ارزش نه یک‌بار که چند بار دیدن را دارد:<br /><br /><br /> و البته به روش ضد فیلتر ایرانی‌اش می‌توانید از این نشانی به صفحه‌ی اصلی وارد شوید:<br /><a href="http://%20uk.youtube.com/watch?v=hgYykXgwl20" mce_href="http:// uk.youtube.com/watch?v=hgYykXgwl20">http:// uk.youtube.com/watch?v=hgYykXgwl20</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-7804453404119244344?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-88028863087544145572009-06-25T18:45:00.001-07:002009-06-25T18:45:37.307-07:00<div dir="rtl" align="right"><a href="http://booklog.blogfa.com/post-19.aspx" target="_top" mce_href="http://booklog.blogfa.com/post-19.aspx">این مطلب در مورد منتقدان به نظرم جالب آمد،</a><br />و البته کم و بیش راست است. من یکی زیاد دل خوشی از منتقدان ندارم!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-8802886308754414557?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-67497379413655863722009-06-25T18:44:00.000-07:002009-06-25T18:45:11.027-07:00<div dir="rtl" align="right">باران تندی می‌بارید.<br /> سرتاپایش خیس شد: لباسهایش، کفشهایش، کیفش، کتابهایش، جزوه‌هایش. همه چیز به جز چترش.<br /> آنرا خانه جا گذاشته بود.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-6749737941365586372?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-81712373676731318272009-06-25T18:43:00.002-07:002009-06-25T18:44:32.597-07:00<div dir="rtl" align="right"><br />در روزنامه ی متروی دیروز خبری توجهم را جلب کرد. نگاهی به رسانه های فارسی زبان انداختم اما هیچ نشانی از بازتاب آن در آنها ندیدم. بد ندیدم متن خبر را در اینجا بگذارم. خودش گویاست:<br /><br />بالا رفتن خطر دستگیری وبلاگ نویسها<br /><br />محققین گزارش داده اند: تعداد وبلاگ نویسهایی که بازداشت می شوند رو به افزایش است.<br /><br />از سال ٢٠٠٣ مجموع ۶۴ وبلاگ نویس به خاطر نشان دادن فساد، نقض حقوق بشر ودر اختیار داشتن و نشر اطلاعات حساس/ محرمانه بازداشت شده اند.<br />بیش از نیمی از بازداشتها در چین، مصر و ایران اتفاق افتاده است، محققین اعلام کرده اند.<br />در یک مورد، هانگ کویی Huang Qi ،یک معترض چینی به خاطر یادداشتهای اعتراض آمیزش نسبت به عکس العمل دولت چین در قبال زلزله ی ماه گذشته در چین که ٧٠٠٠٠ کشته به جا گذاشت، بازداشت شده است.<br />همچنین محققین با توجه به فیلتر شدن و تحت کنترل بودن اینترنت در حدود ۵٠ کشورمی گویند این تنها می تواند بخش کوچکی از آمار حقیقی باشد.<br />این گزارش می افزاید:(( پیش بینی می شود که تعداد وبلاگ نویسهای بازداشتی در سال ٢٠٠٨ افزایش یابد. میزان محبوبیت یافتن وبلاگها رو به افزایش است و می تواند امیدی باشد برای پوشش دادن بیشتر به اینگونه بازداشتها.))<br />این تحقیق که بوسیله ی دانشگاه واشنگتن در امریکا انتشار یافته است نشان داده است که آقای هانگ، پایه گذار یک وبسایت حقوق بشر به نام ۶۴ تیانونگ 64Tianwang<br />، به علت فاش ساختن و در اختیار داشتن اسرار دولتی بازداشت شده است. این اتهام معمولآ برای تحت فشار قرار دادن و بازداشت مخالفان مورد استفاده قرار می گیرد.<br /><br /><br />شارون هام Sharon Hom، دیده بان حقوق بشر در چین می گوید: این نمونه ی دیگری است از اینکه چگونه کسی که تلاش برای کمک کردن می کند می تواند در تله ی بازداشت به خاطر قانون اسرار دولتی چین بیافتد.<br />این استفاده از قانون به عنوان شمشیری بر علیه حقوق افراد در تناقض با گزارش وجود رسانه های گروهی آزاد در چین بعد از زلزله قرار دارد.<br /><br />روزنامه ی مترو. چهارشنبه 18 جون 2008<br />بعد‌التحریر:<br />اما درست همین الان پیش از پست مطلب بد ندیدم که لینکی به مطلب اصلی نیز بگذارم. گشتی در اینترنت زدم و آنرا یافتم و در مقایسه دیدم که بخشهایی از مطلب اصلی در خبر بالا نیامده است. برای کامل‌تر شدن مطلب نکات مهم‌اش را خیلی سردستی ترجمه کردم که می‌توانید در ادامه بخوانید:<br />رکورد بیشترین بازداشتها در سال ٢٠٠٧ ثبت شده است، سه برابر تعداد ثبت شده در سال ٢٠٠۶.<br />در عکس‌العمل به این بازدداشتها تعداد زیادی از وبلاگ‌نویسها به مخفی‌نویسی روی آورده‌اند. آنها یا به طور ناشناس می‌نویسند و یا از ابزارهای آنلاین دیگری چون My Space و YouTube برای ارسال یادداشتهای انتقادی‌شان استفاده می‌کنند.<br />احتمالآ تعداد بلاگرهای بازداشت شده بسیار بیشتر است چرا که در کشورهایی مانند چین، زیمبابوه و ایران این موارد به رسانه‌های گروهی گزارش نمی‌شوند.<br /> در مجموع در طی پنج سال گذشته در تمام جهان وبلاگ‌نویسها ٩۴٠ ماه را در زندان گذرانده‌اند. در این دوره میانگین دوران حبس برای روزنامه‌نگاران ١۵ ماه بوده است.<br />کشورهای زیادی وبلاگ‌نویسهای سیاسی دارند و همچنین روزنامه‌نگاران آزاردیده. مردم بیشتر و بیشتر به نوشتن اینترنتی روی می‌آورند و بیشتر مجازات می‌شوند.<br />میزان مجازاتها متفاوت است از حداقل چند ساعت تا حدااکثر هشت سال.<br />در سال ٢٠٠۵، مجتبا سمیعی‌نژاد، یک وبلاگ‌نویس ایرانی به علت نوشتن درباره‌ی بازداشت دیگر وبلاگ‌نویسان بازداشت شد. بعضی افراد به محض آزادی از زندان شروع به نوشتن درباره‌ی بازداشتشان می‌کنند.<br />در کشورهای دمکرات مانند انگلستان و آمریکا، تعدادی بازداشت به علت پست مطالب پورنوگرافیک و یا نژاد‌پرستانه صورت گرفته است. با این همه حتا در کشورهای دارای دمکراسی مانند کانادا وبلاگ‌نویسها برای مطالبی که خیلی‌ها آنها را در چهاچوب آزادی بیان طبقه‌بندی می‌کنند بازداشت شده‌اند.به عنوان مثال، چارلز لبانس Charles Leblanc کانادایی برای قرار دادن عکسهای یک اعتراض در وبلاگش بازداشت شد.<br />این تحقیق توسط فیل هاوارد Phil Howard دستیار پروفسور دانشگاه واشنگتن در رشته‌ی ارتباطات با همکاری دانشجویانش انجام گرفته است. تکیه آنها بیشتر بر منابع در دسترس مانند تلویزیون٬ رادیو٬ اخبار و اطلاعات اینترنتی بوده است.<br />مقاله‌ی اصلی به انگلیسی را می‌توانید در اینجا بخوانید:<br /><a href="http://uwnews.org/article.asp?articleID=42417" target="_top" mce_href="http://uwnews.org/article.asp?articleID=42417">International arrests of citizen bloggers more than triple</a><br />و این هم جدول میزان بازداشتها با توجه به علل بازداشت:<br /><a href="http://www.wiareport.org/wp-content/uploads/arrestedbloggingtable.doc" target="_top" mce_href="http://www.wiareport.org/wp-content/uploads/arrestedbloggingtable.doc ">جدول</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-8171237367673131827?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-50222904290229125682009-06-25T18:43:00.001-07:002009-06-25T18:43:55.667-07:00<div dir="rtl" align="right"><br />پیش درآمد:<br />حدود دو سه ماه از این کلاس می گذرد. درست پس از این کلاس دستم چنان بند ِ نوشتن کارهای کلاسی و باقی مسائل شد که تا امروز نوشتن این خلاصه گزارش به تاخیر افتاد. قولش را داده بودم و ابراز علاقه ی بعضی دوستان مزید بر علت می شد تا با دقت بیشتری سخنان مایک فیگیس را به خاطر آورم و سعی کنم تا آنجا که می توانم امانت داری را در نقل کلام به جا آورم. به هر حال از این تاخیر پوزش می خواهم و امیدوارم دیگر تکرار نشود!<br /><br />خلاصه گزارشی از یک مستر کلاس با مایک فیگیس <br /><br />12/03/2008 برادفورد<br /><br /><a href="http://www.nationalmediamuseum.org.uk/biff/guest_detail.asp?filmid=7642" target="_top" mce_href="http://www.nationalmediamuseum.org.uk/biff/guest_detail.asp?filmid=7642">موزه ی ملی عکس، تلویزیون و فیلم برادفورد ِ انگلستان اقدام به برگزاری یک کلاس دو روزه به استادی مایک فیگیس فیلمساز مشهور انگلیسی و خالق آثاری چون ترک لاس وگاس ، تایم کد و هتل کرد. </a><br />مایک فیگیس به عنوان یکی از فیلمسازان پیشگام در استفاده از تکنولوژی دیجیتال شناخته می شود و بالطبع موضوع اصلی این کلاسها نیز سینمای دیجیتال بود، بویزه آنکه سال گذشته کتاب او با عنوان فیلمسازی دیجیتال به بازار آمده بود.<br />به روش خلاصه نویسی مهم ترین نکات از سخنان او را یادداشت کردم که در دنبال می توانید آنها را بخوانید. بدیهی است که در پاره ای از موارد اینها دقیقآ جملات مایک فیگیس نیست اما مفهوم کلی را در بر دارند. و البته بخشهایی از گفتگوی او از قلم افتاده است: یا به علت دیر یادداشت برداشتن و فراموش شدن توسط من و یا به خاطر آنکه از اهمیت آنچنانی برخوردار نبودند(مانند توضیحات پیرامون کتاب ِ فیگیس درباره ی فیلمسازی دیجیتال و معرفی آن). آنچه در پی می آید خلاصه گزارشی از مهم ترین نکات مطرح شده در آن جلسه توسط این کارگردان است:<br /><br /><br />جلسه ی نخست به نمایش فیلم تایم کد با ریمیکس تازه ای از صدا به شکل همزمان توسط کارگردان اختصاص یافت. اگر تایم کد را دیده باشید می دانید که فیلم چهارداستان را در چهار کادر به شکل همزمان دنبال می کند، فیلم دارای تدوین تصویری نیست اما با صدا تدوین شده است، به عبارت دیگر در بیشتر موارد صدای غالب صحنه برای تماشاگر نقش کدی را بازی می کند تا انتخاب میان کادرها را انجام دهد.<br /> در این بازآفرینی فیگیس اقدام به بازی با چهار باند صدا کرد، گاه صحنه هایی را جلو و عقب کرد و با صدای متفاوتی نشان داد و امکان تجربه ای متفاوت را برای تماشاگرانش پدید آورد.<br /><br />در جلسه ی دوم مایگ فیگیس شروع به صحبت درباره ی سینما بخصوص سینمای دیجیتال و محاسن آن و تجربیاتش در استفاده از این امکان تازه کرد.<br /><br />تدوین:<br /><br />فیگیس سخنانش را با اشاره به تدوین و عدم استفاده از آن در فیلم تایم کد آغاز کرد:<br /><br />- تدوین امروزه دیگر کاربردی ندارد، بیشتر تبدیل به وسیله ای برای ایجاد جذابیت کاذب و فریب تماشاگر شده است. در آغاز تدوین یک انقلاب در سینما بود اما امروز کاربردش را از دست داده است و تبدیل به یک کلک برای جذاب کردن فیلم ها شده است.<br />این تنها سینما نیست که در جا می زند. همه ی شکلهای هنر به نوعی در حال درجا زدن هستند.<br />همه چیز به فرهنگ برمی گردد. ما هنوز از موسیقی دهه ی پنجاه و هفتاد جلوتر نرفته ایم. هنوز ستارگان ما دنباله رو الویس(پریسلی) هستند. گروههای موسیقی ما همچنان از یک جازیست و سه گیتاریست ترکیب شده اند و سالهاست که به همین شکل ادامه می دهند، بدون هیچ تغییری. حتا ظاهر و شکل و آرایش گروهها و خوانندگان نیز تغییری نکرده است. اینها همه نیاز به تغییر دارند.<br />من فکر می کنم سینما نیز نیاز به یک تغییر و انقلاب دارد. تایم کد تلاشی برای فرار از مونتاز و ایجاد این تغییر است.<br />ایده ی اولیه ی فیلم از آنجا برای من بوجود آمد که می دیدم تماشاگران در خانه فیلمی را تماشا می کنند، همزمان با دیگر افراد خانواده صحبت می کنند، با چندین مسئله ی دیگر نیز درگیر می شوند و در عین حال فیلم را نیز دنبال می کنند. من فکر کردم پس تماشاگر می تواند به همین شکل چهار موضوع و داستان را با یکدیگر دنبال کند و خودش عمل تدوین را انجام دهد، و تایم کد شکل گرفت.<br /><br />فیگیس ضمن با اشاره به تجربه ی نمایش روز قبل فیلم تایم کد اضافه می کند:<br /><br />- در یکی از داستانهای فیلم صحنه ای هست که یکی از بازیگران وارد یک کتابفروشی می شود و کتابی را می دزدد. در این سالها پس از هربار نمایش فیلم از تماشاگران پرسیده ام که آیا متوجه شده اند که در کدام صحنه یک نفر چیزی می دزدد؟ و هیچ کس هیچ وقت آنرا ندیده بود. برای اینکه این صحنه همزمان است با صحنه ی سکس کردن دونفر دیگر در یکی دیگر از کادر تصویرها! البته بالاخره در یکی از نمایشهای فیلم زنی بلند شد و گفت: من دیدم، فلان صحنه بود. و بعد اضافه کرد: من همجنس گرا هستم و علاقه ای به تماشای صحنه ی سکس کردن نداشتم!(خنده ی همه)<br /><br />تجربه ی اولین نمایش تایم کد:<br /><br />- جالبترین تجربه اش برای من تماشای تماشاگران و عکس العملهایشان در هنگام نمایش فیلم بود. اینکه هنگام نمایش فیلم سر ِ هرکدام از تماشاگران به سویی است و هر کدام یکی از کادرها را دنبال می کنند.<br />بعدها به فکر یکپارچه کردن فیلم و تدوین و ساختن یک نسخه ی نهایی از آن افتادم. حتا یکبار مایک لی از من پرسید که آیا نمی خواهم آنرا به شکل یک فیلم کامل تدوین کنم؟ فکر می کنم که فیلم به همین شکل تجربه ای بوده و باید حفظ شود.<br /><br />جشنواره فیلم لهستان و دیدار با دیوید لینچ:<br /><br />- در لهستان هر ساله فستیوال فیلمی برگزار می شود که چندین سال است که دیوید لینچ یکی از پایه های ثابت آن است. من همان سالی که لینچ اینلند امپایر را ساخته بود آنجا بودم و وقتی بار اول فیلم را تماشا کردم مثل خیلی دیگر از تماشاگران می خواستم دیوید لینچ را بکشم!(خنده ی همه) اما صبح روز بعد وقتی از خواب بیدار شدم، دیدم که تصاویر فیلم هنوز با من مانده اند و تازه از روز بعد شروع به درک فیلم کردم. برخی فیلمها اینگونه اند، زمان برای ارتباط برقرار کردن با آنها لازم است.<br />در آنجا از برگزارکنندگان جشنواره خواستم که دیداری با لینچ داشته باشم. ما همدیگر را دیدیم و به او پیشنهاد کردم که مصاحبه ای با او انجام دهم. و او پذیرفت. برای این مصاحبه دوربین ام را در راهرویی که تنها یک لامپ از سقف آن آویزان بود کاشتم و از لینچ خواستم که در مقابل دوربین قرار بگیرد. در آن مصاحبه لینچ از تجربه اش با مینی دی وی و علاقمند شدنش به آن گفت. و اشاره کرد که مقداری از تصاویر فیلم را خودش فیلمبرداری کرده است و اینکه تصاویر بعضی جاها واضح(فوکوس) نیست به فیلم حس مورد نیازش را می دهد و باعث می شود که غیر طبیعی به نظر بیایند و این چیزی است که او به دنبالش بوده است. همچنین گفت که به فیلمبرداری علاقمند شده است و و فکر می کند فیلمبردار بودن حسنهای زیادی دارد و او دیگر ترجیح می دهد که بمیرد اما از فیلمبردار برای فیلمهایش استفاده نکند!<br />من با لب تاپم فیلم را تدوین کردم و در همان جشنواره نمایشش دادم و بالطبع فیلمبرداران زیادی هم آنجا بودند که جمله ی لینچ را شنیدند! الان من بر روی پروژه ای کار می کنم که شامل مصاحبه های زیادی با فیلمبرداران است و حاوی نکات جالبی در همین زمینه است.<br />لینچ همچنین از علاقه اش به شمع و استفاده از نور آن گفت و اینکه بدینوسیله می تواند تصاویر شاعرانه تری خلق کند.<br /><br />های دیفینیشن HD:<br /><br />- فورمت خیلی خوبی است. کیفیت و کارآیی اش بالاست، اما شاعرانه نیست. اکنون کمی برای رفتن به سراغ اچ دیHD زود است. هنوز زمان لازم دارد. امروز اگر به سر صحنه ای بروید که به شکل اچ دیHD فیلمبرداری می شود مجبور می شوید با تکنیسینهای زیادی سروکله بزنید. همه ی صحنه پر از کابلهای مختلف است که دست و پا گیرند و بیشتر به جای آنکه بر خلاقیتتان تمرکز داشته باشید با مسائل فنی درگیر می شوید. من ترجیح می دهم اکنون به سراغش نروم و توصیه می کنم شما هم این کار را نکنید.<br /><br />هالیوود:<br /><br />- قصد ساختن ترک لاس وگاس را داشتم. با تهیه کنندگان صحبت کردم. در خانه ی یکی از آنها بودیم. ایده را توضیح دادم و خوششان آمد و بعد خواستند که بخشی از آنرا برایشان بخوانم. یکی از آنها از من خواست که پایان اَکت(فصل یا بخش؟) اول از فیلمنامه را بخوانم. من معنایش را نمی فهمم. از نظر آنها همه ی فیلمنامه ها باید به شکل سه بخشی و بر اساس ساختار جاافتاده ی مورد نظر آنها نوشته شوند. به اجبار شروع کردم بخشهایی از کار را تعریف کردن و توضیح دادن، برای اینکه هنوز فیلمنامه ی کامل و نهایی را در دست نداشتم! در میانه ی این توضیح دادن بودم که گفتند برویم برای غذا خوردن. من در اوج داستانم بودم و همه می خواستند برای غذا خوردن بروند. قرار شد در موقع غذا خوردن درباره ی باقی داستان صحبت کنیم. برای غذا خوردن پسر ده ساله ی تهیه کننده هم به سر میز آمد و به ما ملحق شد تا با ما غذا بخورد. من می خواستم صحنه ای را تعریف کنم که دو کاراکتر من با هم سکس می کنند اما به خاطر حضور پسربچه مجبور بودم بگویم با هم عشقبازی(making love) می کنند، در حالی که آن عشق بازی نیست، سکس کردن است، کردن ِ صرف(fuck)! (خنده ی همه)<br />در میانه ی صحبت پسربچه گفت من می توانم چیزی بگویم؟ پدرش به او اجازه داد و او گفت: فکر نمی کنی که این صحنه به این شکل درست نباشد و اگر به این گونه بشود بهتر نیست؟<br />من متعجب مانده بودم که چه بگویم. اگر در انگلیس بود حتمآ یکی توی سر بچه می زدیم و می گفتیم تو حرف نزن!(خنده ی همه)به هر حال پدرش خوشش آمد و گفت بد نمی گوید، ایده ی خوبی است، بهتر است درباره اش فکر کنیم!<br />و من با خودم گفتم : نگاه کن، در هالیوود بچه ها برای سرنوشت فیلمها تصمیم می گیرند!<br /><br />فیلمنامه ای را به بازیگر زنی(آنجلینا جولی) دادم تا بخواند. قرار شد بعد از یک هفته خبرش را بدهد. زمان بیشتر از قرار مورد نظر شد و بعد از مدتی مدیر برنامه های آن بازیگر نسخه ای از فیلمنامه را برایم پس فرستاد با یک نامه که: بازیگر مورد نظر با کمک دستیارش فیلمنامه رابه شکل بهتر بازنویسی کرده اند و برایت فرستاده اند تا درباره اش فکر کنی!<br />در هالیوود همه ی بازیگران فیلمنامه نویس شده اند. دستیار و مدیربرنامه ای دارند که وقتی فیلمنامه ای را می خوانند به آنها پیشنهاد می کنند که مثلآ اگر تو در اینجای فیلم این کار را بکنی بهتر است و تماشاگر بهتر می پسندد و تو بیشتر و بهتر به چشم می آیی، به همین سادگی! الان در هالیوود هر کس سعی می کند به شکلی نظرش را بر فیلمنامه اعمال کند و همین دست کارگردان را برای مستقل بودن می بندد.<br /><br />سر صحنه:<br /><br />- معتقدم حس و اتمسفر صحنه را باید حفظ کرد. پیشترها، سر صحنه ی بعضی کارها بعد از کات دادن همه ی عوامل شروع به حرکت و حرف زدن می کردند. اما الان من قانونی دارم و آن این است که بعد از کات دادن هیچ کس اجازه ی حرکت اضافی و یا صحبت کردن ندارد تا وقتی که من اجازه دهم. بدینگونه من سعی می کنم که حس و اتمسفر صحنه را حفظ کنم تا اگر نیازی به برداشت مجدد بود و یا قصد ِ انجام و یا امتحان شیوه ی دیگری برای اجرای صحنه را داشتیم حس بازیگر حفظ شود و بتوانیم آنرا انجام دهیم، بدون آنکه بازیگر و دیگر عوامل از فضا خارج شوند.<br /><br />فورمت:<br /><br />- متاسفانه امروزه فیلمسازان به اندازه ی بزرگی و شهرتشان فرمت مورد استفاده شان را انتخاب می کنند، نه بر اساس نیاز اثر. فیلمسازان بزرگی مانند اسکورسیزی و کاپولا دیگر حاضر نمی شوند که فیلمی را با فرمت سوپر شانزده بسازند چرا که فکر می کنند از بزرگی شان کم می شود.<br />مثلآ به نظر من برتولوچی باید آن فیلمش که درباره ی دانشجویان در فرانسه است را باید به جای 35 میلیمتری با سوپر 16 می ساخت. چرا که هر کدام از این فرمت ها ویژگی های خاص خودشان را دارند و حس و حال ویژه ای به فیلم می بخشند، اما به هر حال در نهایت او برتولوچی است و گرفتن چنین تصمیمی برایش آسان نیست.<br />من ترک ِ لاس وگاس را با سوپر16 فیلمبرداری کردم، چرا که فکر می کردم به این شکل بهتر می توانستم به حس و حال مورد نیازم دست پیدا کنم.<br />در نهایت مهم ترین نکته نتیجه است: پس باید به آن فکر کرد که چگونه می شود بهترین نتیجه را گرفت و با چه شیوه و روشی می توان آنرا به دست آورد. بهتر بودن فرمت مورد استفاده دلیلی بر بهتر بودن فیلمساز نیست.<br /><br />ادامه ی جلسه گفتگو میان حاضران با فیلمساز بود که متاسفانه یادداشت برداری نکردم و بالطبع قادر به نوشتن گزارشش نیز نیستم!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-5022290429022912568?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-47075172906988885712009-06-25T18:42:00.000-07:002009-06-25T18:43:22.993-07:00<div dir="rtl" align="right">١.دوستانی که بخشی از مطلب پیشین به مذاقشان خوش نیامده بود:<br />باز هم می‌گویم: ای کاش<a href="http://www.bbc.co.uk/persian/arts/story/2008/05/080531_an-inscription-khark.shtml" target="_top" mce_href="http://www.bbc.co.uk/persian/arts/story/2008/05/080531_an-inscription-khark.shtml"> اینرا</a> هم به قول شما دزدیده بودند و در موزه‌هایشان برایمان نگاه می‌داشتند، باور کنید برای ما جماعت دلال‌صفت همین هم زیادی است!<br /><br />٢.باستان شناسان می‌گویند بر روی آن کتیبه نوشته شده بوده است: این سرزمین خشک و بی آبی بود، شادی و آسایش را آوردم."<br />کارشناسان می‌گویند قرار است کتیبه‌ی دیگری به جای آن نصب شود با این مضمون که:<br />ما دوباره به وضع سابق برگرداندیمش!<br /><br /><br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-4707517290698888571?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-43335185827070500932009-06-25T18:41:00.000-07:002009-06-25T18:42:33.859-07:00<div dir="rtl" align="right">این لینک را حتمآ ببینید. مجموعه عکسهای یک عکاس ایرانی عضو مگنوم از قبل و بعد از انقلاب به صورت اسلاید‌شو با عکسهایی واقعآ دیدنی و بعضی بسیار هوشمندانه. بعضی از آنها را قبلآ دیده‌اید. بعضی هم واقعآ در ترکیب شاهکارند.<a href="http://inmotion.magnumphotos.com/essays/iranrevolution.aspx" target="_blank" mce_href="http://inmotion.magnumphotos.com/essays/iranrevolution.aspx">خودتان ببینید</a>عنوانش هست از شاه تا خمینی. برای شروع بر روی play در پائین چپ کلیک کنید.و توضیح مهم‌تر اینکه نام عکاس عباس معروف است٬ ممنون از اشاره‌ی خوابگرد عزیز. راستش در بیوگرافی‌اش نام کوچکش را یافتم اما هر چه گشتم اشاره‌ای به نام فامیلی‌اش نشده بود.به هر حال:<a href="http://www.magnumphotos.com/Archive/C.aspx?VP=XSpecific_MAG.Biography_VPage&amp;AID=2K7O3R14ANWD" target="_blank" mce_href="http://www.magnumphotos.com/Archive/C.aspx?VP=XSpecific_MAG.Biography_VPage&amp;AID=2K7O3R14ANWD">این هم بیوگرافی عکاس به انگلیسی</a><a href="http://www.magnumphotos.com/Archive/C.aspx?VP=XSpecific_MAG.PhotographerDetail_VPage&amp;l1=0&amp;pid=2K7O3R14OJHQ&amp;nm=Abbas" target="_blank" mce_href="http://www.magnumphotos.com/Archive/C.aspx?VP=XSpecific_MAG.PhotographerDetail_VPage&amp;l1=0&amp;pid=2K7O3R14OJHQ&amp;nm=Abbas">و این هم تعداد دیگری از کارهای بسیار زیبایش</a><br /> نوشین عزیز اشاره کرده‌اند که فامیلی ایشان عطار است: عباس عطار.<br />فقط می‌ماند یک احسنت به خودم که هنوز بعد از این همه سال عکاس هموطنی را که برای یکی از مهم‌ترین و معتبرترین پایگاههای عکاسی خبری دنیا کار می‌کند نمی‌شناسم٬ با اینکه پیشتر بارها و بارها کارهایش را دیده‌ام و بعضی را بسیار تاثیر‌گذار یافته‌ام. احتمالآ اگر ایرانی نبود حتمآ بسیار پیشتر از اینها شناخته بودمش! به هر صورت برای ما هر جنسی خارجی‌اش بیشتر اعتبار دارد!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-4333518582707050093?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-57027070407732745812009-06-25T18:40:00.000-07:002009-06-25T18:41:33.490-07:00چند روزی قبل از عید چشممان به لیستی روشن شد از فیلمهایی که قرار است در نوروز امسال از شبکه‌های تلویزیونی پخش شوند. هر چه را که هنوز ندیده‌ایم در این لیست می‌توانستیم بیابیم. کمی تعجب کردم٬ اما نه خیلی زیادُ به هر حال ایران است دیگر.دیشب رفیقی از ایران زنگ زد به تبریک سال نو و در میان گفتگو صحبت رسید به فیلم خون به پا خواهد شد٬ همانی که امسال اسکار بهترین بازیگری را برای دانیل دی‌لوئیس به ارمغان آورد. گویا چند روز پیش تلویزیون جمهوری اسلامی پخش‌اش کرده است و همه هم راحت به تماشایش نشسته‌اند٬ انگار نه انگار که این فیلم بدون مجوز سازنده از رسمی‌ترین مرجع کشور در حال پخش است. هرچه در وبلاگها و صفحات اینترنتی می‌گردم باز هم اشاره‌ای نیست. دلم برای سازندگان ان فیلم نسوخته است. اما هنوز فتوای حرام بودن تماشای فیلم سنتوری و آن همه جار و جنجال یادم نرفته است.خواستم بگویم برادر من٬ عزیز من٬ حضراتی که آن هنگام همه‌تان یاد قوانین کپی رایت و حقوق مولف و هزار و یک چیز دیگر افتاده بودید٬ اکنون کجایید؟ فراموش نکنید بینندگان فیلم سنتوری و دیگر دست به دست‌گردانندگان بازار قاچاق سینمای ایران بینندگان همین تلویزیون هم هستند. اگر آن حرام است٬ این هم هست! وقتی تلویزیون دولتی با پررویی فیلمهایی را که هنوز بر پرده‌ی سینماهای دنیا هستند نمایش می‌دهد و هیچ کس هم کک‌اش نمی‌گزد که عنوان دزدی را برای این عمل به کار ببرد و نکوهش‌اش کندُ دیگر چه انتظاری از باقی داریم؟ و اگر این حلال است که وای از فردای ما... .و فراموش نکنیم در دنیای امروز تلویزیون یکی از عمده‌ترین رسانه‌های آموزشی برای جامعه است. با این آموزش٬ باید بپذیریم که ما درسمان را خوب از بر شده‌ایم.همین. <div dir="rtl" align="right"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-5702707040773274581?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-76304495288000362662009-06-25T18:38:00.000-07:002009-06-25T18:40:15.185-07:00<div dir="rtl" align="right"><a href="http://mimnoon.wordpress.com/2008/03/09/14/" target="_blank" mce_href="http://mimnoon.wordpress.com/2008/03/09/14/">واقعآ حیف است اگر این را نبینید</a>. هنر نزد ایرانیان است و بس.<br /><a href="http://sabrian.blogfa.com/post-1370.aspx" target="_blank" mce_href="http://sabrian.blogfa.com/post-1370.aspx">این مصاحبه‌ی بهمن قبادی و دل پرش هم خواندنی‌استُ</a>.از طرفداران قبادی نیستم٬ البته از مخالفان‌اش هم نیستم! تنها فکر می‌کنم برای روشن شدن ذهن بعضی دوستان خواندن این مصاحبه ضروری است.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-7630449528800036266?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-2241290559077999792008-03-03T07:55:00.000-08:002008-03-03T08:00:16.909-08:00<a href="http://farm3.static.flickr.com/2172/1600293163_6e82154cba_b.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://farm3.static.flickr.com/2172/1600293163_6e82154cba_b.jpg" border="0" /></a> last summer, London.<br /><div dir="rtl" align="right"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-224129055907799979?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-81726594425616587812008-03-03T07:53:00.001-08:002008-03-03T07:53:46.535-08:00<div dir="rtl" align="right"><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" style="BACKGROUND-COLOR: #e9edf4" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/90">یک فیلم خوب</a><br /> در همان شب کذایی که ذکرش رفت یک فیلم دیگر هم دیدم. و خوشبختانه این یکی را بعد از سنتوری دیدم و تمام خستگی دیدن سنتوری را از بدنم در آورد. به عبارت بهتر می‌توانم ادعا کنم که یکی از بهترین فیلمهای ایرانی است که در چند سال اخیر دیده‌ام و بعد از مدتها با یک فیلم ایرانی برخورد کردم که بعد از تمام شدن دوست داشتم بازبینی‌اش کنم. منظورم چهارشنبه‌سوری است. فیلمی از اصغر فرهادی که من به گمانم دو سه سالی بعد از ساخت دیدم‌اش و آنقدر خوب بود که میل دیدن دیگر فیلمهای این کارگردان را در من زنده کرد. این یادداشت نگاهی است به این فیلم بعد از یکبار دیدن.<br />الیور استون، فیلمساز معروف می گوید: فکر نمی کنم یک کارگردان خوب بتواند یک فیلم خوب از یک فیلنامه ی بد بیرون بیاورد، اما یک کارگردان بد می تواند یک فیلم قابل قبول از یک فیلمنامه ی خوب تحویل دهد. حتا اینگمار برگمن و وودی آلن هم نمی توانند از یک فیلمنامه ی بد یک شاهکار خلق کنند.( یادداشتهای آکادمی فیلم و تلویزیون انگلستان،سپتامبر 2006)<br /> پایه ی فیلم چهارشنبه سوری همین نکته است. به دیگر زبان چهارشنبه سوری در وهله ی نخست بر یک فیلمنامه ی نسبتآ خوب استوار است. چیزی که سالهاست کمبودش را به شکل فاحش در سینمای ایران- چه فیلمهای بدنه ای و چه هنری ها- احساس می کنیم. اصغر فرهادی و مانی حقیقی به سطح قابل قبولی در فیلمنامه نویسی رسیده اند. بی شک می توان ادعا کرد که دست کم در پشت اثر فیلمنامه نویسانی قرار دارند که می دانند چه می کنند و هر نکته را با فکر انتخاب کرده اند. و می توانم ادعا کنم یکی از معدود فیلمنامه هایی است که در چند سال اخیر دیده ام و ذوق زده ام کرده است. اصول فیلمنامه نویسی در مقیاس قابل قبولی وجود دارند، چیزی که باعث می شود فیلم یک سر و گردن بالاتر از فیلمهای دیگر سینمای ایران بیایستد.<br />فیلم – و البته فیلمنامه – سرشار از ریزه کاری هاست. این ریزه کاری ها از آن چیزهایی است که در سینمای ایران کم می بینم و در این فیلم زیاد، هر چند که هنوز این افسوس با تماشاگر باقی می ماند که ای کاش بیشتر بودند. این نکات ریز چیزهایی است که باعث می‌شوند فیلم در یک لایه و سطح نماند و هرچه از این نکات در فیلمی بیشتر باشد، امکان رفتن به عمق و لذت بیشتر بردن از فیلم برای تماشاگرانش بیشتر است. این نکات چیزهایی هستند که بعضی وقتها باعث می شوند دوباره بینی یک فیلم باز هم لذت بخش باشد، برای آنکه گاه می بینی هنوز چیزهایی وجود دارند که در بار نخست ندیده بودی و یا حتا در دومین و سومین بازبینی هم به آنها پی نبرده بودی. دست کم در زمینه ی سینما فکر می کنم بیشتر فیلمهای خوب -یا دست کم خوب و محبوب از نظر من- دارای این مشخصه هستند. به خاطره‌هایتان از فیلمهای محبوبتان مراجعه کنید و ببینید چقدر از دانسته‌هایتان از ریزه‌کاریهای فیلم متعلق به دوباره و چندباره بینی آن فیلمهاست. از معدود مثالهای سینمای ایران که به شکلی بسیارقوی این ظرافت و حسن را در خود دارد فیلم گوزنها است که براستی یک استثنا و نقطه ی اوج در تاریخ سینمای ایران است. و البته بگویم منظورم از این نکات ریز اصلآ اشارات نمادین و معناگرایانه و سمبولیستی و سیاسی و غیره نیست. بلکه نکاتی است که در تار و پود داستان تنیده شده اند . تحمیلی و چسبانده شده به اثر نیستند بلکه جزیی از اثر هستند. وجود دارند و در برخورد نخست تنها احساس می شوند. مانند وقتی که وارد جایی دنج و دلچسب می شوی و دنجی اش را احساس می کنی و بعد با بهتر دیدن و دقیق‌تر دیدن می توانی دریابی که چرا آن احساس را در تو ایجاد شده است. روشن‌ترین مثالش اینکه منظورم جای دست خون آلود قدرت بر دیوار مدرسه نیست(در گوزنها)، بلکه منظور آن مجله ای است که فاطی قبل از خواب می خواند، با آن عکس مرد خوش تیپ روی جلد که اکنون یادم نمی آید چه کسی بود. و نکته آنقدر ریز است که شک می کنی آیا کارگردان به راستی به آن اندیشیده است و یا صرف درست بازآفرینی زندگی به این نکته انجامیده است( بخصوص درباره کیمیایی در مقایسه با دیگر آثارش این شک درست است، من هنوز هم شک دارم که آیا براستی همین کیمیایی آن فیلم را ساخته است؟)<br /> چهارشنبه‌سوری با صحنه ای از روحی و نامزدش سوار بر موتور آغاز می شود که به سوی شهر می آیند. پایان فیلم نیز به نوعی با مشابه همین صحنه در پایان روز است که به شکلی فیلم را به دایره ای تبدیل می کند که در پایان روز بسته می شود. اما ، در صحنه ی نخست روحی سرگرم تماشای عکسهایی از خود و نامزدش می باشد. در طول فیلم، ما به همراه او مسیری را طی کرده و مسائلی را می بینیم و بالطبع به تغییراتی می رسیم، تغییراتی که در شخصیت روحی نیز رخ می دهند. روحی در آستانه ی ازدواج قرار دارد و هرچه که او در طول روز می بیند متعلق به مشکلات بعد از ازدواج است و بالطبع همه ی اینها تغییراتی در او ایجاد می کنند. تغییراتی که ما آنرا به شکلی نمادین در ظاهر او- با آرایش تازه و بدون چادردر پایان فیلم- می بینیم. هرچند که این سوال اساسی نیز با تماشاگر باقی می ماند که آیا از نظر سازندگان اثر٬ این چادر است که باید به آن خانواده و شاید جامعه بازگردد تا ضامن بقا باشد؟ و یا این نسل روحی و امثال اوست که به آرامی چادر خود را از دست می دهند و شکل عوض می کنند، به دیگرزبان مدرن می شوند. چادر برایشان دست و پاگیر می شود و زمین شان می زند؟<br />بعد از این صحنه ی کوتاه وارد دفتر شرکت می شویم. مکانی کاملآ حساب شده: فیلمنامه نویس و کارگردان با همین یک صحنه چند تیر را به هدف می نشانند و این استفاده ی چند منظوره از یک صحنه یکی از آن هنرها و ریزه کاریهای فیلمنامه نویسی است که متاسفانه کمتر در سینمای ایران شاهدش هستیم. در همین صحنه ی کوتاه و جمع و جور تماشاگر در می یابد که: روحی در آستانه ی ازدواج است. وضع مالی مساعدی ندارد. دختر خونگرم و همه جوشی است. سروزبان‌دار است و ... . همه ی این اطلاعات به تماشاگر نشان داده می شوند. تاکید می کنم: نشان داده می شوند و نه گفته. به عبارت بهتر ما سرو زبان داری روحی را می بینیم، خونگرمی اش را حس می کنیم، نه این که کسی بگوید یا توصیف کند.( این دقیقآ نقطه مقابل همان ضعفی است که در سنتوری دیدم، به جای نشان دادن، تنها بیان کردن. مثال بارزش همان شخصیت نادر سلیمانی و تک گویی اش برای توضیح دادن نکاتی که فیلمساز عاجز از نشان دادنشان است)و البته فراموش نکنیم بها دادن فیلمساز به عنصر تصادف را. یعنی به شکلی ما به عنوان تماشاگر و همراه با روحی به هر نقطه ای که او برود خواهیم رفت. یعنی اگر موقعیت روحی با هرکدام از همکارانش عوض می شد ما شاهد داستانی متفاوت می بودیم. واین باز یعنی به تعداد آن آدمها و شاید روزهای کارکردنشان داستان های متفاوت وجود دارد که این میان ما تنها یکی را می بینیم.<br />کل ساختار فیلم بر مبنای اینگونه نکات ریز شکل گرفته است، و البته هوشمندانه و واقع گرایانه و نه تصنعی و تحمیلی به اثر. عناصر کوچک روزمره نقش کلیدی در جلو بردن داستان بازی می کنند. یک چادر معمولی و یا یک فندک داستان را به هم گره می زنند. فیلمنامه نویسان از حداقلی که در دسترس داشته اند سعی به بردن نهایت استفاده را کرده اند. حضور آدمها در داستان اتفاقی نیست. روابط بر پایه ی دلایل شکل گرفته اند. حضور زن سرایدار ساختمان در خانه، زن همسایه، روابط، همه درست و حساب شده در هم تنیده شده‌اند و همه در راستای داستان اصلی و جلو بردن آن قرار دارند، یعنی مهم ترین نکته در یک فیلمنامه که بیشتر وقتها فراموش می شود.<br /> در چهارشنبه سوری تماشاگر با یک ساختار دومینو گونه روبروست. ساختاری که در آن افتادن هر مهره باعث جلو رفتن داستان و افتادن مهره ای دیگر می شود و نمی توان به آسانی مهره ای را از این مجموعه حذف کرد. هر صحنه استقلال خودش را دارد در عین حال که در ارتباط با صحنه های بعدی اطلاعاتی را در خود نهفته دارد و به نوعی صحنه ها نقش لازم و ملزوم یکدیگر را بازی می کنند. شاید تنها صحنه ای که کمی با آن مشکل داشتم صحنه ی دیدار فرخ نژاد با پانته آ بهرام در ماشین بود که به گمانم آن هم به وجهی سلیقه ای است. به زبان بهتر، وجود آن صحنه برای رسیدن به آن پایان در فیلم لازم است، اما من شاید ترجیح بدهم حذفش کنم و بی آنکه تماشاگر را به یقین صد در صد برسانم ُ با اتکا به اطلاعاتی که پیشتر داده ام از نشان دادن آن چشم بپوشم و اجازه دهم تماشاگر خود آن را در ذهنش بسازد و ببیند(چون روحی). هرچند که در نهایت باز اعتقاد دارم این صحنه برای رسیدن به آن پایان و آن دو چراغ لازم است و حذفش از فیلم پایانی دیگر می طلبد.<br />دیگر مشکل آن صحنه عدم هماهنگی اش با زاویه روایت داستان است. اگر ما داستان را همراه با روحی و (به نوعی)از زاویه دید او دنبال می کنیم، با توجه به اینکه بیشتر کنش ها در حضور او رخ می دهند، این صحنه و صحنه ی درگیری جلوی شرکت میان فرخ نژاد و تهرانی ناهمگون اند. و تاکید می کنم مشکل به نوعی از آنجا آغاز می شود که ما در طول فیلم بیشتر صحنه ها را به همراه روحی می بینیم و دانسته هایمان با او و به اندازه ی او کامل می شود. شاید عدم دیدن صحنه ی دیدار در ماشین باعث می شد تا تماشاگر نیز به همان کشفی نائل شود که روحی با دیدن فندک ِ آهنگ‌زن در دستان فرخ نژاد می شود. اما در هردو این صحنه ها تماشاگر جلوتر رفته و اطلاعات را کامل تر و پیش‌تر دریافت می کند. و البته در مورد صحنه ی شرکت کمی نیز از جانب کارگردان فریب داده می شود. چرا که به فرخ نژاد فرصت داده می شود تا علاوه بر همسرش برای دیگران نیز نقش مظلوم‌اش را بازی کند و تماشاگر را مطمئن سازد که هیچ ریگی به کفش ندارد تا بعدتر٬ صحنه ی دیدار نهایی در ماشین به تماشاگران شوک وارد کرده و غافلگیرشان نماید.<br />بازیها در مجموعه قابل قبول و روان هستند، توی ذوق نمی زنند. نه با نابازیگران با بازی بد طرف هستی و نه با بازیگران حرفه ای با بازیهای توی ذوق زن. حتا آنها هم که به نوعی در نقشهای قبلی خود در جا می زنند باز قابل قبول هستند و اعصاب خرد نمی کنند. و البته ترانه علیدوستی واقعآ جای تحسین دارد. باز اگر به مقایسه باشد هرچه فراهانی با بازی کردنش توی ذوق می زند و بی پرده لوس است این یکی توی دل می نشیند. اولین دلیل این اتفاق هم پرداخت درست شخصیت ها توسط نویسنده و کارگردان است. اگر کمی با دقت به فیلم نگاه کنید می بینید که هر کدام از شخصیت ها به نوعی جایی برای نشان دادن خود دارند( و باز تاکید می کنم نشان دادن، نه بیان کردن). شخصیت ها عمل می کنند، تصمیم می گیرند، احساسات نشان می دهند، گریه می کنند، خشمگین می شوند و بالطبع چهره ای انسانی و ملموس به خود می گیرند. والبته به بازیگران هم جای بازی می دهند.<br />اگر کارگردانی ساده و روان حسن باشد، چهارشنبه سوری از این یکی بهره ی فراوان برده است. به جز یکی دو صحنه- مانند صحنه ی شرکت و دکوپاژ آسانسور- در دیگر جاها کارگردان آنچنان حضور خود را به رخ نمی کشد. تماشاگر بیشتر با داستان و شخصیتها پیش می رود و کمتر با کارگردانی و حضور هوشمندانه‌ی‌ ِ رخ نمایانه در پشت دوربین روبرو می شود. همین باعث می شود که تماشاگر راحت‌تر داستان را دنبال کرده و با فیلم پیش برود. و البته پا گذاشتن روی این وسوسه‌ی کارگردانی و عدم حضور دائم کار آسانی نیست و خود جای تحسین دارد. این مسئله به نوعی لازمه ی فیلم نیز هست. در داستانی واقعگرایانه، وقتی دوربین بیشتر تنها ناظری صرف است و بس، هرگونه به رخ کشیدن و خود نشان دادن و یادآوری حضور دوربین و کارگردان به تماشاگر نقش ناظر بودن آن را زائل می کند و از تاثیر گذاری اثر می کاهد. حتا در همان صحنه ی شرکت نیز دوربین تنها ناظری دور از ماجرا است که در آسانسور قرار دارد و به آرامی پایین می آید، بخشی از ماجرا را می بیند و باز بالا می رود. بی آنکه خود را درگیر کند. تنها چیزی که کمی در چهارشنبه سوری اذیتم کرد، مشکلی بود که به شکلی بسیاری از فیلمهای ایرانی با آن دست به گریبان هستند و شاید با توجه به مخاطب شان حق داشته باشند. این مشکل احساس نیاز سازندگان اثر به شیرفهم کردن مخاطب است. یعنی بزرگ کردن نکات ریز تا آنجا که مطمئن شوند خنگ ترین بیننده هم متوجه آن می شود. چهارشنبه سوری یکی دو جایی این کار را می کند و خوشبختانه در پایان نه، پایان را می شود فهمید اما به آن رویی و پر رنگی نیست.<br />چهارشنبه سوری را یک بار بیشتر ندیدم و باید اعتراف کنم دوست دارم که دوباره تماشایش کنم، و این اتفاقی است که کمتر در برابر فیلمهای ایرانی برایم رخ می دهد و یا حداقل در این چند سال اخیر رخ نداده است. راستش آخرین فیلم ایرانی که چندباره دیدم فیلم استاد بود که آن را هم که امروز در خاطراتم مرور می کنم می بینم آنچنان ارزش چندبار دیدن نداشت و بیشتر مرعوب نام سازنده بودم تا خود فیلم. کما اینکه امروز نیز راغب به دوباره بینی‌اش نیستم. اتفاقی که در برابر چهارشنبه سوری می توانم ادعا کنم کاملآ برعکس است. از سازنده خیلی کمتر از این انتظار داشتم و حالا در مقابل فیلمی قرار گرفته ام که مرا غافلگیر کرده است(این اولین و تنها فیلیمی است که از فزهادی دیده‌ام). باید دوباره ببینم‌اش و دیگر کارهایش را نیز ببینم و اگر بعد از دوباره دیدن باز هم قدرت‌اش را حفظ کرد، شاید آن هنگام یادداشت مفصل‌تری در توضیح و تاییدش بنویسم. هر چند که در این شلوغی و یک سرو هزار سودایی و هزار کار مانده، همینکه وقت به نوشتن درباره‌ی آن گذاشته ام یعنی خیلی تحت تاثیر قرار گرفته ام. راستش تنها می‌ترسم بعد از مدتها فیلم بد دیدن، با دیدن اثری معمولی زیاده از حد ذوق زده شده باشم! </div><div dir="rtl" align="right"> بگذارید دوباره ببینم اش</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-8172659442561658781?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-9516579504047348312008-03-03T07:52:00.001-08:002008-03-03T07:52:33.765-08:00<div dir="rtl" align="right"><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" style="BACKGROUND-COLOR: #f2f4f7" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/87">یک فیلم نه چندان خوب</a><br />می‌گویند ما هم به حرام‌خواری افتاده‌ایم گویا. البته اینکه می‌گویند منظورم آقای مهرجویی است و دیگر تهیه‌کننده‌ی فیلم سنتوری. <a href="http://www.hanouz.com/archives/005251.php" target="_blank">خودتان بخوانید تا باقی را بگویم</a>.</div><div dir="rtl" align="right">یکی دو روز پیش مهمان دوستی بودیم و از اتفاق فرصت شد تا در کنار هم یکی دو فیلم هم از سینمای ایران ببینیم و شب‌نشینی‌مان را با آنها تکمیل کنیم.از میان لیست بلند بالایی که دوستمان در اختیارمان گذاشت سنتوری را انتخاب کردم. البته بی آنکه بدانم حرام‌خواری می‌کنم! بسیار درباره‌اش شنیده بودم و به‌به و چه‌چه سینمایی‌نویسها بعد از جشنواره و حاشیه‌ها و هزار و یک داستان دیگر باعث شد توقعم از فیلم بالا برود.</div><div dir="rtl" align="right"> فیلم را دیدم اما از نصفه به بعد به زحمت دنبالش کردم تا به پایان برسد. دقیق‌تر بگویم از بعد از صحنه‌ای که علی به خانه‌ی پدری‌اش می‌رود. به گمان من:فیلم یک اثر بزن‌در‌روئی به نیت جذب تماشاگر عام و فروش بالا است و بس. اگر نام کس دیگری جز مهرجویی در تیتراژ فیلم به عنوان کارگردان نوشته می‌شد بسیاری از این به‌به گفتن‌ها تبدیل به نفرین‌نامه و اَه اَه گفتن می‌شد. فیلمنامه‌ای ضعیف٬ داستانی تکراری٬ بازی‌های بد(البته از ستارگان پول‌ساز) به اضافه‌ی موسیقی عامه‌پسندِ روز. قهرمان فیلم ملغمه‌ای است از عناصری که پیشتر در فیلمهای مهرجویی در برخورد با تماشاگر عام خوب حساب خود را پس داده‌اند. یک هامون جوان که ساز هم می‌زند٬ عاشق هم هست٬ معتاد هم هست و ... . از گلشیفته فراهانی تا کنون دو فیلم بیشتر ندیده‌ام و در هر دو یک بازی معمولی( اگر نگویم ضعیف) ارائه شده و تفاوت چندانی در نقش‌آفرینی‌اش به چشم نمی‌خورد. بهرام رادان خوش چشم و ابروست اما هنوز برای بازیگری کار بسیار دارد. بازی رادان جاهایی دیگر اعصاب خردکن می‌شود٬ بخصوص آن معتادی حرف زدن و راه رفتن‌اش. شاید رادان انتخاب خوبی برای بازی قسمتهای اولیه و نقش دختر‌کش علی‌سنتوری باشد اما برای ارائه‌ی ویرانی کاراکتر و رفتن به عمق شخصیت آن هم به آن سرعت که در فیلم اتفاق می‌افتد مثلمآ کاربردی ندارد. به عبارت بهتر از یک جاهایی شروع به در آوردن اداهایی می‌کند که همه همیشه در بازی نقشهای معتاد دیده‌ایم. قصه جلو نمی‌رود بلکه در بیشتر جاها درجا می‌زند. علی سنتوری(قهرمان) به دنبال چیست؟ و آیا من ِ تماشاگر با خواست او همذات‌پنداری می‌کنم تا بتوانم فیلم را دنبال کنم؟برای پرداخت داستان و پیش زمینه مهرجویی جاهایی کوچکترین خلاقیتی به خرج نمی‌دهد. بارزترین نمونه صحنه‌ی رفتن علی به خانه‌ی پدری است. برادر علی با بازی نادر سلیمانی چه کاربردی دارد؟ به جز حضورش برای گفتن آن تک‌گویی بی منطق برای دادن اطلاعاتی به تماشاگر درباره‌ی خانواده‌ی علی و پدر پولدارش که چه شغلی دارد و چگونه با دیکتاتوری حاکم بر خانه فرزندانش را تباه کرده است. حرف‌ها قشنگ هستند اما متاسفانه به همین شکل سطخی و رو بیان می‌شوند. به عبارت بهتر پرداختی در کار نیست. تماشاگر به جای درک این نکات تنها آنها را می‌شنود.اینگونه اطلاعات دادن سردستی را در سریالهای تلویزیونی بسیار می‌بینیم٬ حتا در فیلمهای سینمایی زیر متوسط ایرانی٬ اما توقع از مهرجویی چیز دیگری است. دوباره یک نگاهی به مهمان مامان یا همان اجاره نشینها بیاندازید تا ببینید مهرجویی بلد است اطلاعات را زیر پوستی و نامستقیم به تماشاگرش بدهد٬ به شرطی که عجله نداشته باشد و نخواهد کار را سر هم بندی کند. سیر سقوطی علی بسیار به سرعت اتفاق می‌افتد به شکلی که صحنه‌های بی‌خانمانی و دربدری و آشغال‌گردی‌اش نه تنها باور‌پذیر نیستند بلکه با بازی بهرام رادان خنده‌دار هم جلوه می‌کنند.مهرجویی زمان برای پرداختن شخصیتهای فرعی فیلمش نمی‌گذارد( بر خلاف نقطه اوجهای کارهای قبلی‌اش که شخصیتهای فرعی هم پرداخت قابل قبول داشتند). ببینید از تمامی این آدمها کدام را به یاد می‌آورید و می‌توانید یک شناسنامه‌ی جمع و جور و قابل قبول برایش بگویید. یا حتا شناسنامه‌ای که برای شخصیتهای اصلی تهیه کنید و ببینید چقدر درباره‌شان می‌دانید٬ و بعد ببینید این دانسته‌ها را چگونه به دست آوردید. تنها راه گفتن سن یک شخصیت نشان دادن تاریخ تولدش در شناسنامه نیست.این همه صحنه‌های آواز خواندن علی و ساز و آواز بازی در داستان چه کاربردی دارند؟ حذف و کوتاه کردنشان چه لطمه‌ای به داستان می‌زند؟ جز این است که هدف اصلی جذب مخاطب عام است و بس؟برای مخاطب عام ساختن عملی نکوهیده نیست٬ بر عکس بسیار هم جای تحسین دارد به شرطی که درست انجام شود. یک فیلم تنها با دو تا ستاره و کمی آواز و چند متلک و جوک و گوشه کنایه زدن به چپ و راست جذاب و قابل قبول نمی‌شود. اصولی هست که باید رعایت شوند و عدم رعایت آنها خواه ناخواه فیلم را به بیراهه می‌کشاند. این همان بلایی است که به نوعی بر سر فیلمهای کیمیایی آمده است. داستان پردازی چونان قابل که گوزنها را در کارنامه دارد٬ وقتی فراموش می‌کند که چرا فیلمهایش موفق بوده‌اند٬ وقتی دلیل را اشتباه می‌فهمد و فکر می‌کند تنها با جنوب‌شهر بازی و رفیق رفیق کردن فیلم جذاب می‌شود و دیگر بی‌خیال داستانگویی و شخصیت‌پردازی می‌شود به ساختن آثاری می‌افتد که در چند سال اخیر همه دیده‌اند و می‌دانند. به گمانم مهرجویی هم در همین دام افتاده است. نام مهرجویی و رادان و فراهانی شاید برای یک‌بار کشیدن تماشاگر به سینما و تماشای فیلم و در آوردن پول کافی باشد٬ اما دلیل ماندگاری فیلم نمی‌شوند.هرچند این بیرون آمدن نسخه‌های غیر مجاز فیلم همه‌ی پنبه‌ها رشته کرده است. من هنوز متعجبم از منتقدانی که یا ضعفهایی چونان فاحش را نمی‌بینند و یا شیفته‌ی نامها می‌شوند و تنها بر روی نام فیلم را قضاوت می‌کنند. یکی سازها را نمادین دیده و تنها با اتکا به همین تمثیل‌گرایی فیلم را پرمحتوا و دارای معانی پنهان می‌داند. اینکه سازها چه باری بر دوش دارند و تمثیل‌گرایی پس فیلم چیست مقوله‌ای محتوایی است که در تقد ساختاری جایی ندارد. هرچند آن عزیز منتقد بد نبود اگر به این هم توجه می‌کردند که پیانو و ویولون شاید سازهایی غربی باشند اما سازهایی کهن‌اند٬ به عبارت دیگر اگر قرار باشد آن تمثیل گرایی هم پذیرفته شود آنوقت باید گفت تقابل فرهنگ غربی و فرهنگ ایرانی٬ نه مدرنیته و سنت. چرا که این دوساز دست‌کم برای انتقال آن بار مفهومی کارکرد تمثیلی درستی ندارند( شاید اگر گیتار الکترونیک انتخاب می‌شد باز به آن مفهوم نزدیک‌تر بود). نکته‌ی دوم اینکه محتوا باید بر ساختار درست بنشیند تا جواب دهد. آیا تنها زدن حرفی گنده بسنده است برای خوب کردن یک فیلم؟ اگر من قرار است با فیلمی تجربه‌گرا طرف شوم بالطبع می‌توانم بسیاری از بی‌اصولی‌ها را به پای تجربه‌گرایی اثر بگذارم٬ اما فیلمی که تمام تلاشش را به شکلی فاحش می‌کند تا داستان‌گو و سرراست باشد٬ وقتی نتواند راه را درست برود توی ذوق می‌زند. فیلم سعی می‌کند حرفهایی بزند٬ اما واقیت این است که لکنت زبانش اجازه‌ی بیان آنها را نمی‌دهد. حال اگر دوست دارید به زور حرف توی دهان این موجود نیم‌زبانی بگذارید! </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-951657950404734831?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-48648364189558496912008-03-03T07:49:00.000-08:002008-03-03T07:50:11.750-08:00<div dir="rtl" align="right"><br /><a class="posttitle" onmouseover="Javascript:this.style.backgroundColor='#e9edf4';" title="Link" style="BACKGROUND-COLOR: #f2f4f7" onmouseout="Javascript:this.style.backgroundColor='#F2F4F7';" href="http://moyo.persianblog.ir/post/85">مغز اتمی!</a><br />آیا با این جمله موافقید که:نسبت حجم مغز انسان به هستی مشابه است با نسبت حجم یک اتم به کره ی زمین؛ تقریبآ، نه تحقیقآ!به همین کوچکی، به همین ناچیزی.آری؟ نه؟<br /> اگر با آن موافقید حال به این بیاندیشید که:<br /> همان اتم کوچک وقتی شکافته می شود بالاترین انرژی و نور را تولید می کند، و وقتی به شکل نادرست مورد استفاده قرار می گیرد می تواند نیمی از آن کره ی بزرگ را از بین ببرد!و به همین نسبت می توان مغز انسان را قیاس کرد در برابر هستی، اگر شکافته شود:اگر درست شکافته شود، باز شود، می رسد به نور و انرژی و می شود بزرگترین منبع سازندگی.و اگر بیراه رود به بیراهه و نابودی می کشاند هستی را!<br /> و برای همین است که همه می ترسند از شکافته شدن این حجم کوچک، اتم پنهان:نورجویان از بیراه رفتنش<br /> و تاریکی جویان از به راه!<br /> شکافتن این منابع بزرگ، داشتن آزادی برای کار کردن بر روی آنها، داشتن زمینه برای رفتن این راه سخت نخستین حق انسان است.حق مسلم ما داشتن این آزادی است، برای باز کردن دریچه های بسته به دنیایی نو و روشن، نه داشتن و شکافتن آن اتم برای رسیدن به دنیایی تاریک تر!<br /> من هنوز اتمی ناشکافته ام که باید نخست بشکافم خود را، میل ِبشکافم کو؟<br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-4864836418955849691?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-70818815632549838322008-03-03T07:47:00.000-08:002008-03-03T07:49:23.860-08:00<div dir="rtl" align="right">جشنواره‌ی فیلم لیدز فرصتی شد تا پرسپولیس را ببینم٬ به گمانم بهترین فیلم جشنواره بود. اما هنوز فرصتی دست نداده تا بتوانم چند خطی درباره‌اش بنویسم. اکنون که نگاه میکنم می‌بینم بiای بهتر نوشتن درباره‌ی فیلم نیاز به دوباره دیدنش دارم. </div><div dir="rtl" align="right"> آنچه انگیزه‌ی نوشتن این چند خط شد مصاحبه‌ای با مرجانه ساتراپی بود که لینکش را در پایان همین یادداشت می‌بینید.</div><div dir="rtl" align="right">گفتم که از دیدن فیلمهای ایرانی می‌ترسم. از اینکه همه توی سر خود می‌زنند و چنان چهره‌ی کریه و ترحم برانگیزی از ایران و مردمانش به نمایش می‌گذارند که برای مخاطب نا آشنا هیچ نشانه‌ای برای تمیز دادن میان ایران با کشورهای فقیر آفریقایی یا حتا همسایگان صد پله عقب‌مانده‌ترش چون پاکستان باقی نمی‌ماند.اما می‌توانم ادعا کنم که پرسولیس اینگونه نبود. و برای همین هم به مذاق بسیاری خوش نیامد. </div><div dir="rtl" align="right">پرسپولیس از واقعیاتی سخن می‌گوید که من نوعی سالهاست منتظرم کسی برای جهان بگویدشان. از آنچه بر ایران رفته است. از شاه تا حکومت اسلامی. و همه از دیگاه یک نفر که گذشته‌اش را مرور می‌کند و بالطبع بسیاری قضایا از دیدگاه بچگی او روایت می‌شوند.قهرمان داستان٬ مرجانه٬ بسیار تاثیر گرفته از عمو یا دایی‌اش(مطمئن نیستم٬ برای آنکه فیلم را با زیرنویس انگلیسی دیدم!) انوش است که همچون نامش نامیرا با قهرمان ما مانده است. او که گرایشات چپی داشته در دوران شاه به زندان می‌افتد و در اوایل انقلاب آزاد می‌شود و بعد دوباره به زندان می‌افتد و در گیر و دار اعدامهای سیاسی دهه‌ی شصت ایران(موضوعی که هیچ‌کدام از علمداران سینمای سیاسی ایران هرگز جرات نزدیک شدن به آن را هم نداشته‌اند) اعدام می‌شود. اما شب قبل از اعدام اجاره دارد با یک نفر دیدار داشته باشد و او مرجانه را انتخاب می‌کند و از او می‌خواهد که این پیام را به همه برساند. کاری که مرجانه با فیلمش می‌کند.نه حکومت اسلمی فیلم را دوست دارد و نه شاه‌دوستان. برای آنکه حقیقت تلخ است. جایی مرجانه در کلاس درس بر علیه معلمش می‌شورد٬ وقتی معلم از برتری نظام جدید بر دوره‌ی شاه می‌گوید و مرجانه پاسخ می‌دهد: در دوره‌ی شاه تنها عموی من را زندانی کردند٬ اما شما اعدامش کردید!و یا به نقل از خانواده‌اش اشاره به داستان رضا خان و بر سر کار آمدنش با حمایت انگلیس می‌کند و بعد با اشاره به انقلاب به ناکارآمدی شاه و برخوردهایش با مخالفین می‌پردازد.قصد پرداختن به فیلم را ندارم٬(متاسفانه وقتش را ندارم) این توضیح کوتاه را دادم تا در برخورد با این گفتگو زیاد متعجب نشوید. به گمانم گفتگو کننده کمی گرایشات شاه دوستانه دارد. وقتی از آغاز خشت اول گفتگویش را بر مشکل داشتن مرجانه با انگلستان برای سیاستهایش در ایران می‌گذارد و بعد به نگاه او در پرداخت شاه خرده می‌گیرد و ادعا می‌کند واقع‌بینانه نیست. و مرجانه در همه حال تاکید می‌کند که این نگاه شخصی من است٬ و من یک هنرمندم نه سیاست‌مدار و من نمی‌توانم مطابق میل شما فیلم بسازم و این برخورد شما غیر دمکرات است که اجازه نمی‌دهید مطلبی خلاف آنچه شما فکر می‌کنید گفته شود. و یا صریحآ می‌گوید من اینگونه می‌بینم٬ اگر نگاه شما فرق دارد بروید و آنرا بسازید!</div><div dir="rtl" align="right"><a href="http://www.parstimes.com/film/satrapi_interview/" target="_blank">این هم خود مصاحبه تصویری که در هنگام جشنواره فیلم لس‌آنجلس به گمانم گرفته شده است.</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-7081881563254983832?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-19050704535056337142008-02-21T05:35:00.000-08:002008-02-21T05:36:41.238-08:00<div dir="rtl" align="right">رفیقی داشتیم اهل کتاب و قلم. اما مانند بسیاری برای آنکه از قافله عقب نماند و بتواند بالا برود از دست‌آویزی به هیچ چیز ابا نداشت٬ و بالطبع مذهب و کارهای مذهبی و اداهای باب میل حضرات یکی از چیزهایی بود که در کارهایش بسیار می‌دیدی٬ به جا و نا بجا. یعنی کافی بود بداند فلان داور فلان جشنواره از دیدن مراسم سینه‌زنی بر روی صحنه خوشش می‌آید٬ به هر نکبتی که شده صحنه‌ای اینگونه در نمایشش می‌چپاند تا باب میل شود. بگذریم.این رفیق شفیق برای آنکه در دایره‌ی روشنفکرنمایی و گرایی بماند البته به هیچ‌چیزی نه نمی‌گفت. به پایش که می‌افتاد عرق سگی را بی مزه می‌خورد٬ و در موقعش به سنت ایرانیان که همه چیز را با هم دارند٬ نماز می‌خواند و روزه می‌گرفت و سینه می‌زد.عاشق مهرجویی بود و عرفان‌زدگی‌اش و هامون بتی بود دست‌نایافتنی.(آن سالهای بسیاری درگیر هامون شدند. برای خود من که آخرین بار شاید هفت هشت سال پیش هامون را دیده‌ام٬ هنوز خاطره‌اش شیرین است و مزه‌اش زیر دندان. هرچند که شاید آن هم مانند بسیاری چیزهای دیگر که امروز برایم بی‌معنا و مسخره شده‌اند٬ به همان درد دچار شود و دوباره دیدنش را تاب نیاورم).به هر حال٬ آن دوران ما صادق هدایتی بودیم٬ این رفیق ما محمود دولت‌آبادی ونادر ابراهیمی را به رخ می‌کشید: که الحق حق هم داشت٬ که ایشان هم خود بلد هستند نان را به نرخ روز بخورند و باید شاگردی‌اشان را کرد٬ اگر رهرو این راهی!یکی دیگر از کسانی که گهگاه این رفیق ما دست به دامانش می‌شد تا ثابت کند روشنفکری و مذهب با هم کنار می‌آیند٬ این شهید اهل قلم٬ یعنی مرتضی آوینی بود. بخصوص وقتهایی که قصد به انجام کاری برای جشنواره دفاع مقدس داشت. از اتفاق نازینی چندتایی از نقدهای مرتضی آوینی بر فیلمهای مادر و هامون را بر روی وبلاگش گذاشته و من برای اولین بار می‌دیدمشان. دلم می‌خواست آن رفیقمان نیز این نقدها را می‌خواند و بعد می‌دیدم که چگونه می‌تواند عشقش به هامون را با روشنفکری‌ای که خود آوینی منکرش است بیامیزد.این خود نقدها:<a href="http://miladdelavari.blogfa.com/post-32.aspx" target="_blank">مادر٬ دلبستگی به عهد قاجار</a><br /><a href="http://miladdelavari.blogfa.com/post-36.aspx" target="_blank">هامون</a><br />به گمان من هیچ‌چیز بهتر از همین نوشته‌ها ماهیت فکری صاحب اثری را که همه سعی می‌کنند از او هنرمند ومتفکری درجه‌یک بسازند روشن نمی‌کند. یادتان نرود که بزرگان هنر امروز این سرزمین٬ یعنی سینما‌گرانی چون حاتمی‌کیا و ملاقلی‌پور و باقی جنگی‌سازان سینمای ایران بسیار به این دستمال می‌آویزند.اما با این همه با آن قسمتش راجع به روشنفکری و عدم ارتباطش با جامعه‌‌ی ایرانی موافقم. یکی از مشکلات ما همین است. به عبارت دیگر ما مدرنیزاسیون را می‌خواهیم ولی با آفتابه٬ پست مدرن را می‌خواهیم ولی با حفظ مطلق‌گرایی مذهبی٬ دمکراسی را می‌خواهیم ولی بدون بها دادن به حقوق دیگرانی که چون ما نیستند٬ آزادی را می‌خواهیم ولی تنها برای خودمان و دارو دسته‌مان. فراموش می‌کنیم که غرب دست‌آوردهایش را به وسیله ی همین روشنفکران به دست آورده است. جامعه‌ی بدون روشنفکر٬ بدون پل ارتباطی میان متفکران و مردم٬ جامعه‌ی بی‌مطالعه از این جلوتر نخواهد رفت. حال به قول آن شهید٬ اول قبله‌نماینتان را پیدا کنید تا بعد ببینیم سر‌انجام به کجا خواهیم رسید و مطمثن باشید پایان راه همانجاست که قبله‌نمایتان می‌گوید!<br />ار این گذشته این عکس‌ها هم دیدن دارند٬<a href="http://irdc.ir/news.asp?id=2834">رضاشاه و کشف حجاب</a><a href="http://irdc.ir/news.asp?id=2834"> </a><br />و آخر اینکه از این آدم خطرناک‌ترمن نمی‌شناسم. بتونه‌کاری که با قدرت هرچه تمام‌تر به مرده‌ای نیمه‌جان مسیحاوار می‌دمد و جان می‌دهد و می‌تواند به راحتی حاصل سالها زحمت بسیاری را به باد دهد. نگاهی به این مصاحبه‌اش بیاندازید تا بفهمید چگونه این آدم با ظرافت بتونه بر حاصل زحمات‌ِ کسانی چون علی دشتی و کسروی می‌کشد و دیوار نیمه‌ویران را از نو با مصالح مدرن می‌سازد. <a href="http://radiozamaaneh.com/idea/2008/01/post_236.html">مصاحبه با عبدالکریم سروش</a><a href="http://radiozamaaneh.com/idea/2008/01/post_236.html"> </a>هرگونه می‌خواهید برداشت کنید. اما این حمایتها و هواداری از جانب غربی‌ها از او برای من غیر قابل قبول و شک بر‌انگیز است. این از آن کمانچه‌زدن‌هاست که فردا صدایش در می‌آید٬ و بد صدایی هم دارد.این دیدگاههای مثلآ مدرن از اسلام رادیکال نیز خطرناک‌تر است و راه به بیراهه‌ای می‌برد که بیرون آمدن از آن آسان نخواهد بود.همین.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-1905070453505633714?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-23330961527168166572007-10-23T11:00:00.000-07:002007-10-23T11:02:22.169-07:00<p align="center"> جشنواره فيلم ليدز</p><p align="center"> <br />به این می‌گویند دوراهی وحشت!</p><p align="center"><a href="http://www.leedsfilm.com/homepage_new.asp">دبیرخانه‌ی بیست و یکمین جشنواره ‌فیلم لیدز</a> که از هفتم تا هجدهم ماه آینده -یعنی نوامبر- برگزار می‌شود٬ با افتخار و مسرت اعلام داشته است که فیلم بحث‌برانگیز و تحسین شده‌ی پرسپولیس را به عنوان فیلم افتتاحیه نمایش خواهند داد.خبر خوبی است به ظاهر. هم فرصتی به دست می‌آيد تا فیلم را ببینیم و هم اینکه بنا به رسم و سنت دیرینه‌ی ایرانی‌مان که در هر افتخاری خود را دعوت نشده شریک می‌کنیم(مثالش را در آخر همین یادداشت بخوانید!)٬ ما هم سری بالا بگیریم در میان این چهار نفر انگلیسی‌ای که به زور می‌شناسندمان و بگوییم: بفرمایید٬ ما اینیم!اما سوی دیگر داستان زیاد امید بخش نیست. شما بهتر از من می‌دانید تا به امروز هرچه از ایران به این‌سو آمده و سروصدایی کرده همه از این دسته فیلمهایی بودهاند که در دهاتی دورآُتاده و در میان پایین‌ترین قشر آدمها و فقیرترین‌ها ساخته شده‌اند و فیلمساز عملآ با نشان دادن فیلمش به داوران و تماشاگران یادآور می‌شود که: -شما را به خدا ببینید٬ میان این همه کور و کر و کچل و تراخمی بدبخت ِ گرسنه که به نان شب محتاج‌اند و پول خرید یک دفتر مشق برای بچه‌هایشان را هم ندارند٬ من چه نابغه‌ای بودم که توانسته‌ام این فیلم را بسازم!قبول بفرمایید شما هم از آن طرف بی‌خبر باشید با خودتان می‌گویید:راست می‌گوید٬ ببین طرف چه مخی است که با هیچ این همه ساخته٬ این اگر آمریکا بود و آن همه امکانات در اختیارش چه می‌کرد؟و البته این من و تنها تعداد معدودی از شما هستند که می‌دانیم این بابا اگر آمریکا بود این موقعیت را هرگز به دست نمی‌آورد و الان یا راننده‌ی کامیون بود یا صاحب رستوران!داستان پرسپولیس همینگونه است٬ حرف و حدیث و ضد و نقیض درباره‌اش بسیار است. ترجیح می‌دهم قضاوتی نکنم و بگذارم به بعد از دیدن فیلم. فقط امیدوارم بعد از دیدن فیلم کسی از دوستان انگلیسی جلویم را نگیرد و بگوید:-بفرمایید٬ شما اینید!<br /></p><p align="center">اما داستان شراکت ما در افتخارات.</p><p align="center"> آخرین نمونه‌اش همین برنده‌ی جایزه‌ی نوبل است که تا دیروزپدر و مادرش به دارودسته‌ی استعمارگرانی که ایران را تاراج کردند تعلق داشتند و اگر از خودش حرفی به میان می‌آمد هزار و یک قصه به دنبالش بود و امروز به آنجا می‌رسد که در بعضی سایتهای ایرانی از ایشان به عنوان یک ایرانی‌الاصل نام برده می‌شود! این یعنی به زور خود را به دیگری چسباندن. به هر روی آخرین اخبار حکایت بر این دارند که این نویسنده سرگرم نوشتن کتابی درباره‌ی آداب و رسوم اصیل ایرانی و نقش آنها در بردن جایزه‌ی نوبل است. منابع دیگر می‌گویند ایشان پیام تشکر دریافت جایزه را به زبان انگلیسی و با لهجه‌ی غلیظ کردی قرائت کرده‌اند٬ در حالی که چشمه چشمه اشک می‌ریختند!بله٬ بالاخره بعد از صد و خورده‌ای سال(به گمانم هفت سال) به قول یکی از همین سایتها: ما ایرانی‌ها جایزه‌ی نوبل را بردیم! </p><div align="center"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-2333096152716816657?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-82415109000641252652007-10-23T10:58:00.000-07:002007-10-23T11:00:46.464-07:00<div align="center"> روشن‌فکر از نوع ايرانی <br />هادی خرسندی در تکه‌ای از نمایش ((هادی و صمد٬ ده سال بعد))٬ بخش از رئالیسم جادویی تا جمکران با زبان طنزش اشاره می‌کند به مارکز و عقاید دیروز خودش و می‌گوید: </div><div align="center">هرکس که ما در زمان جوانی به او اعتقاد داشتیم بعدها تو زرد از آب در آمد.(نقل به مضمون )</div><div align="center">حالا حکایت بعضی چیزهاست مانند این <a href="http://www.roozna.com/Negaresh_site/FullStory/?Id=47821" target="_blank">کشفیات جناب سهیل محمودی درباره‌ی نیما</a></div><div align="center">این هم یکی دیگر از آن دلایلی است که آدم باید همیشه در یاد داشته باشد برای اینکه هر هنرمندی را روشنفکر نداند و البته هر روشنفکری را هنرمند. یکی از مشکلات ما همین است. گمان می‌کنیم هر داستان‌نویسی روشنفکر است٬ هر هنرمندی را روشنفکر می‌دانیم و از او انتظار راه‌نمودن و پیشگام بودن داریم٬ که اینگونه نیست. از من بپرسند می‌گویم روشنفکر یعنی احمد کسروی. هدایت روشنفکر است اما نه بخاطر داستانهایش بلکه به خاطر دید باز و آزاد اندیشی‌اش٬ بخاطر سواد بالایش٬ به خاطر قدرت تحلیلش.به هرحال روشن‌فکری و هنر دو مقوله‌ی جدا از یکدیگرند که گاه با یکدیگر می‌آمیزند. اما عدم نبود یکی در یک فرد از شان او به عنوان یک هنرمند یا یک روشنفکر نمی‌کاهد.</div><div align="center"> تنها لطفآ این دوتا را با یکدیگر قاطی نکنید٬ مانند این یکی:</div><div align="center"> <a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8607180426" target="_blank">چنین حضرتی روشنفکرش باید آل احمد باشد!</a>همین.</div><div align="center"> </div><div align="center">پی‌نوشت: جدیدآ پس از پیوستن نویسندگان و هنرمندان و خوانندگان و بازیگران و امثالهم به جرگه‌ی روشنفکری گویا وبلاگ‌نویسان هم خود را به صرف نوشتن خطی چند روشنفکر می‌دانند. لازم به اسم بردن نیست که نمونه‌های درخشان بسیار دارد. نسلی که نویسندگانی چون دولت‌آبادی و سید علی صالحی و ابراهیمی و غیره را به جای روشن‌قکر عوضی گرفت و از ایشان بز راهنما ساخت و به دنبالشان راه افتاد شاهکاری چنین تحویل داد٬ وای اگر نسل جدید به دنبال روشنفکرانش در این فضای مجازی پوچ بگردد!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-8241510900064125265?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-753660809927928662007-10-23T10:54:00.000-07:002007-10-23T10:58:26.493-07:00<div align="center">آقای رئيس جمهور٬ چشم بگشای...<br /><br />چند ماه پیش فیلمی از شبکه‌ی سی‌بی‌سی پخش شد که به علت موضوعش یعنی همجنسگرایان در ایران مورد توجه قرار گرفت. </div><div align="center">اکنون پس از سخنان آقای رئیس جمهور دوباره این فیلم مرکز توجه شده است. اگر به این نشانی بروید می‌توانید بازپخش فیلم را به همراه تکه‌ای از سخنرانی احمدی‌نژاد و همچنین مصاحبه‌ای با دبیر سازمان همجنسگرایان ایران ببینید.توصیه می‌کنم حتمآ فیلم را ببینید٬ چیزهای دارد که خیلی از ما پیشتر نشنیده بودیم و از آن بی اطلاعیم.و از همه مهم‌تر هنوز بسیارند کسانی که زیاد مخالف با آقای احمدی‌نژاد و دارودسته‌اش نمی‌اندیشند.این هم خود فیلم:</div><div align="center"><a href="http://www.cbc.ca/sunday/2007/09/093007_2.html" target="_blank">Out in Iran</a> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-75366080992792866?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-31369929373614470972007-10-01T11:05:00.000-07:002007-10-01T11:07:03.264-07:00<div align="center"> تلفظ صحيح! <br /><a href="http://www.theater.ir/article.aspx?id=13117" target="_blank">بهای بودن را باید پرداخت٬ هرچند گران٬ هر چند به دروغ... افسوس! </a><br />در جشنواره‌ی تیاتر منطقه‌ای اراک بودیم و داوود رشیدی یکی از داوران. پوستر نمایش‌مان را بردم و دادم دستش و بالطبع اشاره کردم که: این هم پوستر نمایش.نگاهی انداخت و فرمود: پُستر نه پوستر!<br /> این مصاحبه‌شان را خواندم٬ آنجا که می‌فرمایند:« شک ندارم که برگزار کنندگان این جشنواره‌ <strong>ملی</strong> بحث کیفی آن را نیز در نظر گرفته‌اند... .»</div><div align="center">می‌گویم: جشنواره <strong>مذهبی</strong> نه ملی!</div><div align="center">ای کاش تفاوت این دو را یاد می‌گرفتی استاد!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-3136992937361447097?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-58669783151903717802007-10-01T11:04:00.000-07:002007-10-01T11:05:49.443-07:00<div align="center">مگر رژيم ديکتاتوری‌ است؟ اینکه از محسن نامجو و کارهایش خوشتان بیاید یا نه بحثی‌است جدا. اینکه کارش خوب است یا بد خود موضوع مقاله‌ای است و آنان که موسیقی‌دانند باید بنویسند. اینکه چرا نامجو گل کرده‌است و اینگونه طرفدار پیدا کرده آن هم سو‌ژه‌ی مناسبی است برای یک بررسی جامعه‌شناسانه شاید.اما...<a href="http://www.iranian.com/main/2007/i-am-mohsen-namjoo-1"> فیلمی درباره‌ی نامجو</a> ساخته می‌شود و بعد از نمایشش بحث‌هایی بوجود می‌آید و بعضی ایرادهایی می‌گیرند که به‌جاست و نابجا!آنان که درست هستند بمانند. اما نابجایش آنجاست که یکی دو جایی مطالبی خواندم درباره‌ی آن فیلم که ابراز نظر نامجو درباره‌ی شهرام ناظری و موسیقی سنتی ایرانی را بر نتافته بودند و یکباره بر او توپیده بودند که های پسرک به چه اجازه درباره‌ی استادان اینگونه می‌گویی و فلان و بهمان.من با این بخش از داستان کار دارم. بالشخصه با بعضی حرفهای نامجو ارتباط برقرار نکردم. بعضی حرفهایش به نظرم اشتباه بود٬ بعضی هنوز مانده و کهنه بود که بوی نایش اصلآ با آدم نوگرایی مانند او جور در نمی‌آمد که شاید آنها را هم بر اساس مصلحتی گفته است تا بعضی را خوش آید و اجازت به بیرون آمدن آلبومش صادر کنند٬ نمی‌دانم. اما از اینکه بی‌پرده نظرش را بیان می‌کند خوشم آمده است. اگر منصفانه نگاه کنیم حداقل نظرش درباره‌ی آن آلبوم ناظری درست است٬ در گلستانه از کارهای ضعیف شهرام ناظری است. پس مشکل چیست؟ مشکل اینجاست که بعضی دوستان اعتقاد دارند به عنوان پیش‌کسوتی هم شده نباید این سخنان بیان شود. به عبارت بهتر از طرف انتظار دارند ریا کند. دروغ بگوید٬ بر اساس مصلحتها پا روی حقیقت بگذارد. بگذارید مثالی بزنم: من و شما و بسیاری دیگر برایمان اتفاق افتاده است که کاری را خوانده‌ایم و خوشمان نیامده اما به هزار و یک دلیل مانند همین حقیقت را نگفته‌ایم.یا بعدها در برخورد با صاحب اثر به دروغ زبان به تایید و تعریف نیز گشاده‌ایم. این میان نویسندگان هم اتفاق می‌افتد. میان فیلمسازان هم هست. میان تیاتری‌ها هم هست. بنا به مصلحت ریا می‌کنیم . مثال بارزش برای خود من فیلمهای روسی مانند فیلمهای پاراجانوف است که هرچه می‌نگرم کمتر نشان هنری درشان می‌بینم٬ یا همان کیارستمی خودمان و فیلمهایش که من کمترین نشانی از سینمایی بودن در بسیاری از آنها می‌بینم٬ اما اگر همین را جایی بیان کنی با تو همان می‌کنند که اینجا با نامجو کرده‌اند.. گمان می‌کنیم این یعنی برخورد درست و از دیگران انتظار چنین برخوردی داریم. اما اینگونه نیست. درست یا غلط به گمان من نامجو تنها نظرش را بیان کرده است. و نمی‌شود کسی را به جرم اظهار آزادانه‌ی نظرش محاکمه کرد یا دست کم اینگونه به زیر سلاخی کشید٬ اگر می‌توانید ثابت کنید نظرش اشتباه است٬ با خودش کاری نداشته باشید. مگر رژیم دیکتاتوری ‌است؟ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-5866978315190371780?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-61060912364240043642007-09-19T08:37:00.000-07:002007-09-19T08:43:46.842-07:00<div><br /><br /><div><br /><br /><br /><div align="center"><span style="font-size:130%;">هادی و صمد٬ ده سال بعد...</span><br />روز دوشنبه‌ی گذشته فرصتی دست داد تا به همراه استاد عزیزم رضا علامه‌زاده به تماشای نمایش تازه‌ی پرویز صیاد یعنی ((هادی و صمد٬ ده سال بعد)) بنشینیم. نا گفته پیداست که نمایش با همراهی هادی‌خرسندی طنز‌پرداز معروف ساخته شده و البته دیدن هم دارد.مطلبی درباره‌ی نمایش نوشتم که چون برای چاپ در اختیار یکی‌دوجای دیگر گذاشته بودم بهتر دیدم صبر کنم و بعد از چاپ در دیگر‌جاها بر روی وبلاگ قرارش دهم.اگر خواستید می‌توانید مطلب را در <a href="http://www.radiozamaneh.org/radiocity/2007/09/post_245.html">رادیو زمانه</a> و یا<a href="http://www.iranian.com/main/2007-61"> سایت ایرانیان دات کام</a> نیز بخوانید٬ با این توضیح که نسخه‌ی روی وبلاگ یک بازنویسی کوچک شده است و اندک تفاوتی دارد.<br /><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.asgharagha.com/WBannerSep2.jpg" border="0" /></div><br /><br /><div align="center">دو روی سکه ی نمایش هادی و صمد، ده سال بعد<br />کاری از پرویز صیاد<br />دوشنبه 17 سپتامبر 2007، هتل هیلتون، لیدز<br /></div><br /><br /><div align="center">ده سال از نخستین دیدار و مصاحبه ی هادی خرسندی، طنزپرداز و شاعر، با صمد شخصیت نمایشی معروف، همان دهاتی ساده دل عاشق، گذشته است. اینبار خرسندی به تقلید از مُد جدید "تراپی" و بر اساس دستورات دکتر هلاکویی، صمد را بر روی تخت "تراپی" اش می خواباند تا دریابد در این فاصله ی ده ساله بر صمد و دیگر صمدهای سرزمینش چه تغییری حادث شده است.<br />حاصل کار نمایشی است دو پرده ای در شش بخش که قرار است حدود پنجاه اجرا در سرتاسر اروپا داشته باشد.<br />در پرداختن به این نمایش پیش از هر چیز باید به دو نکته توجه داشت: یکم اینکه شخصیتهای اصلی نمایش هر دو دارای پیشینه ای مشخص برای تماشاگر هستند، چه هادی خرسندی در نقش خودش به عنوان یک طنزپرداز و شاعر و چه صمد با بازی پرویز صیاد. بالطبع این سابقه ی ذهنی موجب می شود که تماشاگر پیش از ورود به سالن انتظار اتفاقاتی را داشته باشد و در طول اجرا به دنبال دیدن و یافتن پیش فرضهای ذهنی اش بگردد. این نکته درباره ی شخصیت صمد بیشتر صدق می کند: عمده ی تماشاگران صمد را با فیلمهایش و گذشته اش به یاد می آورند و همین باعث می شود که در برخورد با صمدی که سیری سی ساله را در دربدری و تبعید گذرانده است و متناسب با این تجربیات تغییراتی کرده است دچار کمی سردرگمی شوند. به دیگر زبان، تلخی نشسته در وجود صمد را به آسانی بر نتابند و با آن ارتباط برقرار نکنند، و حق هم دارند: زیرا برای بسیاری از آنان گردش چرخ زمانه آن تلخی نشسته بر جان صمد را نداشته و ندارد. این تلخی نیشی است که صیاد و خرسندی با ظرافت گاه به گاه به تماشاگر می زنند تا به یادش آورند دلیل اصلی تغییرات را و به زعم من زیباترین و شیرین ترین بخش نمایش همین بخش هاست که به وقت مفصل به آنها خواهم پرداخت. دومین نکته رابطه ی این نمایش با کار قبلی این گروه یعنی نمایش دو ساعت با هادی خرسندی و صمدش است. در این مورد نیز گروه به سابقه ی ذهنی تماشاگران اتکا کرده و دیگر زمان به پرداخت و توضیح دوباره ی بعضی نکات نمی گذارند. این دو نکته کلیدهای اصلی ورود به دنیای نمایش هستند و عدم داشتن هر کدام از آنها باعث می شود تا تماشاگر نتواند به آسانی با برخی نکات ارتباط برقرار کند. مثلآ بر خلاف نمایش نخست که در ابتدای اجرا هادی خرسندی در یک تک گویی نسبتآ طولانی تمام دلایل شکل گیری نمایش و داستان آن مجسمه و نمایش نوشتن صیاد و رابطه شان و انگیزه هایشان را شرح می داد، در اینجا در همان اول کار به سراغ داستان اصلی می روند و نمایش با گفتگوی تلفنی هادی با دکتر هلاکویی و ابراز علاقه اش به انجام عمل "تراپی" بر روی صمد آغاز می شود و به سرعت با ورود صمد بر روی غلطک اصلی اش می افتد و جلو می رود. حتا صیاد در اجرایش آن اندازه به سابقه ذهنی تماشاگران از اجرای قبلی اش اتکا می کند که در جاهایی از نمایش شوخی ها را نیمه کاره و به امید ذهنیت تماشاگر می گذارد. یکی از نمونه های زیبای استفاده از این تمهید جایی است که صمد، هادی را مجبور می کند تا بر روی صندلی رفته و خطبه بخواند و خود در پای منبر می نشیند تا به قول خودش پامنبری باشد. نخستین چیزی که به یاد تماشاگر می آید صحنه ی خطبه خوانی نمایش دوساعت با... است و ترس از اینکه نکند صیاد به وادی تکرارافتاده است اما درست در لحظه ی اوج، صحنه تاریک می شود و در وقفه ای کوتاه به تماشاگر اجازه داده می شود تا آن صحنه ی خطبه خوانی نمایش پیشین را از بایگانی ذهنش بیرون کشیده و مرورکند و بعد با روشن شدن صحنه به جای سابق باز می گردیم و هادی از صندلی پایین می آید و می گوید که خطبه نمی خواند. به دیگر زبان صیاد با تمهیدی فلاش بک مانند و با اتکا به ذهن تماشاگر و خاطراتش به نقاط اوج قبلی اش ارجاع می دهد بی آنکه به وادی تکرار و دوباره نمایی بیافتد. این ارجاع به خاطرات وو تکیه به سابقه ی ذهنی تماشاگر، فیلمهای صمد را نیز دربر می گیرد و در طول اجرا اشاراتی به شخصیتهایی چون ننه آقا و قوچعلی و عین الله و البته لیلا می شود که همه ی اینها بخشی از خاطرات و گذشته ی مشترک میان صمد و تماشاگران هستند. مشابه این گونه شوخی ها را در نمایشهای قبلی نیز داشته ایم: به یاد بیاوریم نمایش دوساعت با... را، آنجایی که هادی از صمد درباره ی قهرمان شدن می پرسد و صمد با اشاره به فیلم صمد خوشبخت می شود پاسخ می دهد که او یکبار قهرمان خوشبختی شده است.<br />از لحاظ شکل ساختاری نمایش همان ساختار نمایش نخست را دارد: با یک تک گویی توسط خرسندی آغاز می شود و بعد با ورود صمد در شش صحنه که هرکدام با عنوانی مشخص به همراه خاموش و روشن شدن نور و پخش قطعه ای موسیقی از یکدیگر تفکیک شده اند ادامه می یابد. باید اعتراف کرد که گروه به شعارشان پایبند می مانند:نمایشی برای آنها که می خواهند فقط بخندند و برای آنها که نمی خواهند فقط بخندند! پایبندی به این شعار باعث می شود که در طول اجرا شاهد شوخی هایی صرفآ برای خنداندن پایین ترین سطح تماشاگر- مانند نواختن نی انبان با آفتابه!- تا شوخی هایی روشنفکرانه با لایه های عمیق و تلخ باشیم، از آنها که به جای لبخند زهرخندی تلخ بر لب می نشانند. خوشبختانه اینبار از برخی شوخی های نازل نمایش دوساعت با ... مانند کشتی گرفتن شخصیتهای نمایش با یکدیگر و از سر و کول یکدیگربالا رفتن به صرف خنداندن تماشاگرخبری نیست. اما متاسفانه نمایش بیشتر بر کلام استوار است و شوخی های کلامی تا اعمال نمایشی، شوخی هایی که نمایش را گاه به سطح یک استندآپ کمدی دونفره تنزل می دهند: دو نفر در دو سوی صحنه ایستاده اند و به نوبت شوخی هایی را مطرح می کنند.(توجه داشته باشید که در مقام مقایسه ی کار به عنوان یک نمایش با استندآپ کمدی می گویم) این مشکل شاید بیشتر از شالوده و پایه ی کار نشات می گیرد. بنای نمایش بر پی شخصیتها ریخته شده است نه داستان. می شود گفت در اینجا خط داستانی حتا ضعیف تر از خط داستانی نمایش دو ساعت با... است. در آن نمایش اصل بر آن بود که تماشاگر شاهد برخورد یک روشنفکر ایرانی با یک فرد عامی روستایی(صمد که به تاکید صیاد روی دیگر سکه ی خود ماست و هر ایرانی یک صمد در درونش دارد) باشد و حاصل این رویارویی ، این برخورد روشنفکر و عامی، این تضاد بین شخصیتها سازنده ی کمدی باشد. اما اینبار خط داستانی فاقد چنین تضادی است.برخلاف پیرنگ جدی نمایش دو ساعت با... اینبار پیرنگ نمایش-یعنی رفتن خرسندی در لباس یک دکتر تراپی نیز یک شوخی است و همین باعث می شود تا تماشاگر آن را جدی نگیرد. این جدی نگرفتن و نپذیرفتن خط داستانی باعث می شود تا تماشاگر دلیلی برای دنبال کردن نمایش نداشته باشد. اگر در موارد پیشین تماشاگر به تماشای صمد می نشست تا ببیند که اینبار چه اتفاقی برای او می افتد و او با چه ترفندی از موانع می گذرد، اگر تماشاگردنبال آن بود تا در نهایت ثمره ی برخورد رویاروی روشنفکرو مردم(خودش) را ببیند، اینبار تنها نمایش را دنبال می کند تا شوخی های جدید ببیند(و یا بیشتر بشنود) و بس. آنچه تماشاگر را تا به انتها می کشاند امید به دیدن شوخی های تازه و لحظات طنز است نه کنجکاوی به دانستن اینکه "و بعد چه می شود؟". همین مسئله کار را تبدیل به زنجیره ای از شوخی های مختلف کرده که با نخی نه چندان قوی به یکدیگر متصل شده اند، نخی که قرار است مهره هایی گاه بسیار بزرگ و سنگین و گاه بسیار خرد و نحیف را در کنار یکدیگر جای دهد. به همین علت می شود گفت به آسانی می توان بخشهایی از نمایش را با یکدیگر جابجا کرد و یا بخشهای به آن افزود یا از آن کاست بی آنکه به کلیت صدمه ای وارد شود. درست به همین دلیل و از آنجا که گروه تازه در آغاز تور نمایشی شان هستند بد نیست اگر به این زنجیره ی شوخی ها توجه بیشتری بکنند و با افزودن و کاستن هایی کم و بیش سطح کار را ارتقا دهند. حال که از اوج نمایشی به آن شکل کلاسیک خبری نیست بهتر آن است که گروه به این اوج گیری در قالب بیان و نوع شوخی ها بیشتر توجه کنند. در شکل فعلی تماشاگر صحنه به صحنه منتظر دیدن شوخی های بیشتر و تازه تر و بزرگتر است و اگر این خواسته بر آورده نشود کار خسته کننده خواهد شد. دراجرای فعلی تا حدودی این اتفاق افتاده است اما جا برای پررنگ تر شدن دارد. گاه به گاه در طول اجرا شاهد شوخی هایی قوام نیافته هستیم، یا شوخی هایی که پیشتر در کارهای فردی -بخصوص خرسندی- بیان شده بودند و اینجا تکرار می شوند: مانند شوخی مردان ایرانی که قلبشان را در ایران جا گذاشته اند و زنهای ایرانی که قلبشان را به اضافه ی تکه ای از بینی شان! برای کسی که قبلآ این شوخی را در استندآپ کمدی های خرسندی دیده است به دلیل یادآوری می تواند هنوز خنده آور باشد اما در این اجرا طرح سریع آن بدون بازی با بیان و فاصله گذاشتن میان نقطه اوج شوخی با دیگر بخشهایش آنرا تبدیل به یک شوخی قوام نیامده کرده است، این مثالی از آن شوخی هایی است که به علت سریع و در جای نامناسب گفته شدن به اصطلاح حرام شدند. شاید کمی جابجایی و حذف برخی شوخی های ضعیف برای زمان دادن و پروراندن نقاط قوت بیشتر، راه حل مناسبی برای رسیدن به این مقصود باشد. نکته ی دیگر آنکه نمایش هنوز بیشتر نمایش ِ صمد است، بیشتر مواقع بار را صیاد بر دوش می کشد و هنوز از آن هادی خرسندی بذله گوی حاضرجواب خبری نیست و این در حالی است که در نمایش، خرسندی بیشتر مخاطب را مستقیم قرار می دهد و می تواند از این فرصت بهتر استفاده کند همانگونه که پیشتر در نمایش دوساعت با... می کرد. هنوز هم اینجا خرسندی نقش ناقدش را دارد اما هنوز به آن قدرتی نرسیده است که در نمایش پیشین داشت. به یاد بیاورید آن صحنه از نمایش دو ساعت با... را وقتی خرسندی از صمد می خواهد تا با او سرود ای ایران را بخواند و او نمی تواند و درست بعد از قهقهه ی سرخوشانه ی تماشاگران مانند یک جراح بیرحم تیغش را به کار می اندازد و مستقیم رو به تماشاگران حقیقتی را به یادشان می آورد که بسیاری را در جا به فکر می اندازد، وقتی می گوید: چرا می گویید سرود را بد نخواند؟ و با طعنه گله می کند از کسانی که پس از این همه سال هنوز قادرنیستند به خواندن سرودی که عملآ سرود ملی ایرانیان به حساب می آید، یعنی بخش عمده ای از همان تماشاگران. وقتی در جاهایی آگاهانه توپ را زمین تماشاگران پرت می کند و تلویحآ ایشان را در مقام صمد قرار می دهد. اما زیباترین شوخی های نمایش آن نکاتی است که دو پهلو به تماشاگر گفته می شوند، جاهایی که تماشاگران گاه در تردید می مانند که آیا بخندند یا نه؟ وقتهایی که طرف شوخی نه اشخاص روی صحنه بلکه خود تماشاگران هستند. وقتهایی که باورهای مذهبی و خرافات ایرانی دست آویزی می شوند تا صیاد و خرسندی اوج ظرافتشان را رو کنند و و زیرکانه نیشی نثار تماشاگرانشان نمایند. یا آنجا که به پناهندگان جان در خطر ایرانی! می پردازند، یا آنجا که با یک شیر یا خط آگاهانه روی دیگر سکه ی رفتارمان را پیش رویمان قرار می دهند: بی پروا به نقد اخلاقیات ایرانی می پردازند، به نقد من من زدنها و از پوچ ها گفتن هایمان. این یعنی وارد شدن به حیطه ای که همگان را خوش نمی آید و مطمئنآ بسیاری بر خواهند آشفت، هر چند شاید به زبان نیاورند. تنها دریغ من از کمی اینگونه شوخی هاست و این نقدها. اینگونه نقدها چیزی است که لازمه ی جامعه ی امروز ایرانی است و انجام این عمل خود دلیلی بسنده برای ارج نهادن به کار گروه نمایشی است که به زبان ساده نکاتی جامعه شناسانه را به مخاطب تزریق می کنند. تنها یک مقایسه ساده میان آنچه صیاد عرضه می کند با دیگر کمدی های باب روز و پر مخاطب ایرانی بویژه در محتوا بسنده است تا بشود به ارزش این کارگروه پی برد.و در آنجا نیز چون بار قبل، نمایش با تلخی پایان می یابد. هنوز آن رابطه ای که باید میان روشنفکر و مردم برقرار نشده است، گویی صیاد و خرسندی به تلخی به یادمان می آورند که در این ده سال آنچنان عوض نشده ایم!<br />روی دوم سکه:روی دوم سکه داستان غم انگیز نمایش ایرانی در غربت و مشکلات آن است. داستان سروکله زدن یک گروه نمایشی با برنامه گزارانی که کوچکترین اطلاعی از هنر و نمایش ندارند و آنرا تنها به چشم یک منبع درآمد دیگر می بینند و بس. برای همین کمترین تلاشی برای فراهم آوردن حداقل امکانات برای گروه نمایشی انجام نمی دهند. به اسم در سالن هتل هیلتون برنامه برگزار می شود اما این سالن برای اجرای نمایش نیست. سالنی که یک پشت صحنه ی مناسب ندارد، جایی برای استراحت گروه ندارد، نور ندارد، امکانات صوتی ندارد، صحنه ندارد، سالنی که به همه کار می آید الا اجرای نمایش. مانند مراسم عروسی ایرانی بخشی را سن کم ارتفاعی(حدود 30 تا 50 سانتیمتر) زده اند که نمایش بر روی آن اجرا شود و باقی را صندلی چیده اند. کف سن صدا می کند و اجازه ی رفت و آمد آزاد به بازیگران نمی دهد. صندلی ها پشت سر یکدیگر در یک خط و سطح چیده شده اند و بالطبع هرچه عقب تر بروی تعداد سرهای جلوی رویت بیشتر می شود. بی نظمی و به هم ریختن نظم چینش سالن بعد از ورود تماشاگران بخشی دیگر از داستان است، بخصوص هنگامی که برنامه گزار چهار صندلی جلوتر از همه می چیند تا دوستانی را که قبلآ قولهایی شاید به ایشان داده بر آنها بنشاند. وسایل صحنه در حد صفر است هرچند به قول خود صیاد دیگر برای اجرای نمایش در غربت مجبورند راهی مشابه آنچه پیشینیان در نمایشهای ایرانی انجام می دادند در پیش بگیرند، به این معنی که تمامی بار را بر دوش بازیگر و متن بگذارند و تا آنجا که می شود با کمترین ابزار صحنه و کادر فنی نمایشی را تدارک ببینند که در هر کجا و هر شرایطی امکان اجرایش باشد. تکیه بر ابزار صحنه ای که یا بشود راحت جابجایش کرد و یا به آسانی در هر جایی مشابه اش را یافت. به زبان خودش نوعی تئاتر فقیر اما نه صد در صد به مفهوم گروتوفسکی وارش!همچنان در میان اجرا شاهد زنگ خوردن تلفنهای همراه هستیم و پچپچه ی کسی که به آن پاسخ هم می دهد! به هر حال همه جا باید تمدن ایرانی را به رخ بکشیم؛ عدم احترام گذاشتن به حقوق دیگران و درک پایین را.<br />با وجود تاکید کردن در تمام پوسترها و تبلیغات باز در میانه ی اجرا هادی خرسندی باید تماشاگری را رو در رو(چندین بار) مخاطب قرار دهد که فیلمبرداری نکنید. حال فلاشهای دوربینهای عکاسی ای که در میان اجرا دائم زده می شدند و چشم را می آزاردند و دستهای دوربین به دستی که در جلوی چشمهایت بالا می آیند و دید دیگر تماشاگران را کور می کنند، بماند.<br />با این همه شاید بسیاری از کمبودها تنها ویژه ی اجرای لیدز باشند که تا آنجا که من می دانم دومین اجرای این نمایش بود و هنوز حکم آخرین اجراهای تمرینی را دارد و بسیاری از ضعف ها به مرور با اجراهای بیشتر و جاافتادن نمایش از میان خواهند رفت.همه ی اینها به کنار به گمان من پرویزصیاد نه تنها برای پیش کسوتی اش در عرصه تئاتر و سینما، در عمری گذاشتنش بر سر هنر و دانش بالایش، که همچنین برای عشقش به ایران زمین و فرهنگ ایرانی و تلاشش برای روشن نگاه داشتن چراغ کم سوی نمایش ایرانی در غربت با همه ی سختی ها قابل تقدیر است و احترام، آنچنان که باید در برابرش به پا خاست و سر فرود آورد. امید که شاهد کارهای بیشتر و بهتری از او و همکارانش باشیم.<br /></div><br /><div align="center"><a href="http://www.radiozamaneh.org/pictures-new/SAMAD.jpg"><img style="WIDTH: 320px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.radiozamaneh.org/pictures-new/SAMAD.jpg" border="0" /></a><br /></div><br /><div align="center">این هم لیست کامل اجراهای اروپا با تاریخ و مکان و شماره تلفن و هرچیز دیگر که لازم داشته باشید.<br /></div><div align="center"><a href="http://www.asgharagha.com/BarnameSep4.gif"><img style="WIDTH: 320px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.asgharagha.com/BarnameSep4.gif" border="0" /></a></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-6106091236424004364?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-66192332424563877852007-09-03T09:43:00.000-07:002007-09-03T09:45:15.357-07:00<div align="center">آنچه که در پی می‌آید بخشی از گفتار <strong>ده فرمان برای نویسندگان</strong> نوشته‌ی <strong>استيفن ويزينسكی</strong> و ترجمه‌ی<strong> مینو مشیری</strong> است. مدتها پیش خوانده بودمش و گفتگویی با عزیزی به یادم آوردش. بد ندیدم اینجا بخشی از آن را باز چاپ کنم( البته با اجازه‌ی صاحبان اثر). به گفتگوی آن شب ما و حال امروزمان بسیار نزدیک است. هرچند شاید به زبانی حدیث بسیاری باشد.<br /></div><div align="center">¤ در بيست‌وچهار ساله‌گی پس از شكستِ شورشِ بوداپست در سالِ ۱۹۵۶، با فقط پنجاه واژه دانشِ زبانِ انگليسي خود را در كانادا يافتم. وقتی كه درك كردم كه من‌بعد نويسنده‌یی بی‌بهره از زبانی برایِ نوشتن شده‌ام، با آسانسور به بالاترين طبقه‌یِ ساختمانی بزرگ در خيابانِ منچستر در شهرِ مونترال رفتم. می‌خواستم از آن بالا خوداَم را در خلا پرتاب كنم. وقتی از بالایِ بام پايين را نگريستم، از تصورِ مردن بيش از حد ترسيدم، اما ترسِ بيش‌تری از شكستنِ ستونِ فقرات‌ام و سپری كردنِ مابقیِ عمر رویِ صندلیِ چرخ‌دار گريبان‌ام را گرفت. تصميم گرفتم به زبانِ انگليسي بنويسم. كاشف به عمل آمد كه آموختنِ نوشتن به زبانی ديگر به مراتب آسان‌تر از خودِ نوشتن است. در نتيجه شش سالِ آزگار را در مرزِ فقر سپری كردم، تا توانستم سرانجام كتابِ “در تحسينِ زنانِ جاافتاده” را بنويسم. اگر هوش و حواس‌ام را به البسه و اتومبيل داده بودم بی‌ترديد از عهده‌یِ اين كار بر نمی‌آمدم، يعني اگر تنها انتخابِ ديگراَم بامِ آن آسمان‌خراشِ كذايي نبود. از نويسنده‌گانِ مهاجری كه می‌شناختم، تعدادی به دنبالِ كارهایِ كوچكی چون فروشنده‌گی يا پيش‌خدمتی رفتند تا به گفته‌یِ خوداِشان نخست دارایِ يك پايه‌یِ اقتصادی شوند و سپس با نويسنده‌گی امرارِ معاش كنند. يكی از آن‌ها هم‌اكنون صاحبِ رستوران‌هایِ زنجيره‌یی است و ثروت‌مندتر از آن‌چه من هرگز خواب‌اش را ببينم. اما نه او و نه سايرين ديگر هرگز دست به قلم نبردند. اين شما هستيد كه بايد تصميم بگيريد، كدام برایِ‌تان اهميتِِ بيش‌تری دارد؛ زنده‌گیِ خوب و مرفه يا خوب نوشتن. خود را اسيرِ جاه‌طلبی‌هایِ متضاد نكنيد.¤</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-6619233242456387785?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-64434266393854327672007-08-15T10:32:00.000-07:002007-08-15T10:36:28.255-07:00<div align="right">گفتی سابقه‌ی فرهنگی چند ساله؟</div><br /><div align="center"><br />دو هفته‌ای مهماندار خانواده بودم که آمده بودند از چهارگوشه‌ی دنیا. بعد از سالها دیدار٬ وقت برای خوابیدن کم می‌آوردیم چه برسد به کارهای دیگر.روزی از این روزها که از قضا هوای همیشه ابری انگلیس با ما سر مهربانی داشت و آفتاب بفهمی نفهمی می‌درخشید همه با هم شال و کلاه کردیم تا به راندهی پارک لیدز برویم و کبابی راه بیاندازیم. این راندهی پارک جای بسیار با صفایی است٬ پارکی بزرگ با یک دریاچه‌ی مصنوعی و یک قلعه‌ی قدیمی در کنارش و یک بنای نوساز در وسطش٬ همان که عکسش را اینجا می‌بینید. بخاطر شباهتش به مقبره‌ی حافظ ما آن را حافظیه می‌نامیم! دردسرتان ندهم تا در پارک جاگیر شویم٬ راه افتادیم تا گردشی بکنیم و البته چون یک مهمان شیرازی هم داشتیم حتمآ حافظیه شهرمان را نشانش دهیم تا او هم بعد از سالها غربت نشینی یاد دیاری کرده باشد.به بنا که رسیدیم و طوافی به دورش کردیم٬ هنوز فاتحه خواندمان تمام نشده بود که چشممان روشن شد به این دو خط یادگاری که یکی دیگر از هموطنان ساکن انگلیس ما بر روی این بنا نوشته بود: </div><div align="center"></div><div align="center"><br /><a href="http://farm2.static.flickr.com/1230/1127741971_3c084df608.jpg?v=0"><img style="WIDTH: 396px; CURSOR: hand; HEIGHT: 218px" height="212" alt="" src="http://farm2.static.flickr.com/1230/1127741971_3c084df608.jpg?v=0" border="0" /></a></div><div align="center"><br />به گمانم به اندازه‌ی کافی گویا هست. عرق شرم بر بدن انسان می‌نشیند و از هموطنی با اینگونه حیوانات احساس تنفر می‌کند.امیدوارم کسی متوجه نشود که این نوشته به فارسی است.</div><div align="center">به قول آن عزیزمان گویا ما چون عرضه‌ی یادگار گذاشتن ناممان به درستی را نداریم پس از سوی دیگر بام رفته و هر چشمه‌ای که یافتیم یک کارخرابی در آن می‌کنیم تا ناممان جاودانه بماند!</div><div align="center">این مختص اینجا هم نیست. به همان تخت‌جمشید و پاسارگادمان هم رحم نکرده‌ایم. در و دیوار سی‌و‌سه پل عالی‌قاپو هم پر از همین مزخرفات است. می‌توانم ادعا کنم از بناهای تاریخی ایران هر کجا را که دیده‌ام از این نشان فرهنگی ایرانیان بی نصیب نمانده است. راحتتان کنم : به گمان من تفاوتی هم بین این فحش خواهر و مادری که اینجا نوشته شده و آن عاشقانه نویسی و تاریخ‌گذاری های جاهای دیگر وجود ندارد. در ضمن همه‌ی اینها را یک نفر ننوشته است. اینها همه کار خودمان است. بخشی بزرگی از این هفتاد میلیون می‌نویسند و بخش کوچکی بی‌تفاوت تماشا می‌کنند و هیچ‌کس هیچ نمی‌گوید. بخش کوچکی کلاهبرداری و دزدی می‌کنند و بخش بزرگی تحسین و تمجید زرنگی! ایشان در کلاه‌برداری. شکر خدا هر ایرانی‌ای که می‌خواهد از انگلستان برای همیشه برود هرچه بتواند کلاه‌برداری می‌کند و بعد فلنگ را می‌بندد. از خریدن چند خط موبایل و استفاده از آنها تا آنجا که می‌شود و البته پرداخت‌نشده رها کردنشان و رفتن تا وام گرفتن و ... . اسمش را هم می‌گذارند زرنگی. باقی هم تماشا می‌کنند و حسرت می‌خوورند که چرا خودشان نمی‌توانند این کار را بکنند. در ژاپن به ایرانیان به چشم خلافکار نگاه می‌کنند. آن مشتی بچه تهران با افتخار می‌گوید که خلاف ایتالیا دست ایرانیان است(منظور مواد مخدر است) خوب چشمتان روشن. برای هیچ‌کس هم مهم نیست که چگونه برای دوزار منافع شخصی همه با هم لنگهایشان را داده‌اند هوا و ترکمان می‌زنند به دوزار آبروی باقی مانده برای ایرانیان. می‌خواهم بگویم همه‌ی گناه بی‌آبرو و ارزش شدن امروزمان در دنیا را گردن جمهوری اسلامی و رهبرانش نیاندازید٬ خودمان هم کم آبرو نبرده‌ایم. به عبارت بهتر اکثریتمان توفیر چندانی با رهبرانمان نداریم٬ اگر بدتر نباشیم!</div><div align="center">من هم اگرمی‌خواستم فیلمی مانند سیصد بسازم٬ مردمانی با رهبرانی آنچنانی(تلویزیونتان را روشن کنید تا ببینید چنانی!) و نشانگانی فرهنگی اینچنینی را جز به آن‌گونه نشان نمی‌دادم. هرچند باز چهره‌ي ایرانیان در آن فیلم تخیلی از چهره‌ی واقعی آقای رئیس‌جمهور زیباتر است!</div><div align="center">و برادر٬ جان دل٬ انسانی که هنوز به آن درجه از فهم نرسیده است و نادانی و بیسوادی و بی‌فرهنگی‌اش را اینگونه نشان می‌دهد... شایسته‌اش همان رئیس جمهور است!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-6443426639385432767?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-608087069247680312007-07-30T08:59:00.001-07:002007-07-30T09:04:02.699-07:00<div align="center">چرا ما در این دایره سرگردانیم!<br /><br />گویا ما برای خودمان یک پا آدم قابل اعتمادی شده ایم و خودمان بی خبریم! عرض می کنم چه طور:</div><div align="center">چندی پیش با یکی از دوستان ایرانی بودیم: عزیزی دیگر از راه رسید و بعد از سلام و چه خبر معمول دو دوست ما شروع کردند به صحبت: آن هم از آن صحبتهایی که در اینجا کسی هرجا و جلوی هرکس نمی کند. اشتباه نکنید، اصلآ منظورم مسائل خانوادگی نیست، بلکه کاملآ برعکس، موضوع گفتگو حول مسائل کاری و <span style="font-size:130%;">بیزینسی!</span> بود. آخر اینجا ایرانیانی که من دیده ام حاضرند درباره ی کل جریان هم خوابگی دیشبشان با زنشان حرف بزنند اما خدای ناکرده یک کلمه از دهانشان در نرود که مثلآ یکی از آنها می خواهد یک دکان فکستنی آن سر انگلیس بخرد! اگر باورتان نمی شود بروید از آنهایی که دیده اند بپرسید تا ببینید که عین حقیقت است! حالا همه اش به کنار فقط خواستم بگویم چقدر من آدم قابل اعتمادی شده ام که دو نفر ایرانی در برابرمن درباره ی مسائل <span style="font-size:130%;">بیزینسی</span>! صحبت می کنند.به هرحال، خلاصه اش اینکه آن نفر دوم قصد خرید دکانی داشت و پول کم آورده بود و به نفر اول پیشنهاد می کرد که بیاید و شریک شود و سرمایه بگذارد و این حرفها.<br />حالا همه اش به کنار، در نهایت نفر اول از نفر دوم یک مهلت کوتاه تا روز بعد خواست تا جواب دهد.<br />نفر دوم رفت و من ماندم و آن نفر اول. از سادگی(آخ که چقدرهم من ساده ام) پرسیدم:</div><div align="center"> فلانی، چرا همین الان جوابش را ندادی؟ قصد مشورت با خانمت را داری؟</div><div align="center">گفت: مجتبا جون هرچی می خوای بگی بگو، اما راستش من یک اعتقادی دارم و قبل از تصمیم گیری باید یک کاری بکنم.<br />پرسیدم چه کار؟(البته اینبار بیشتر از روی فضولی بود نه سادگی)</div><div align="center">گفت: راستش من باید استخاره کنم.</div><div align="center">گفتم بابا بی خیال، استخاره کیلو چنده؟</div><div align="center">گفت من یک اعتقادی دارم باید انجام دهم. نکنم نمی شود!<br />از شما چه پنهان از اینجا به بعدش سادگی مان رفت و فضولی مان حسابی گل کرد. پرسیدم:<br />خوب حالا چطوری استخاره می کنی؟<br />گفت با قران.<br />گفتم خوب چطوری؟<br />گفت راستش می دهم کسی بگیرد؟<br />گیر سه پیچ داده بودم و طرف هم اصلآ مایل به توضیح نبود.</div><div align="center"> پرسیدم: کی؟<br />گفت زنگ می زنم ایران برایم بگیرند.باز پرسیدم کی؟<br />گفت نمی دونم به خدا!<br />گفتم یعنی چی نمی دونی؟<br />گفت راستش یک شماره هست زنگ می زنم استخاره می گیرم!<br />باحاله نه؟ منم برایم همین اش جالب شد.<br />گفتم خوب این شماره ی کیه؟</div><div align="center">گفت نمی شناسم. نه من اون رو می شناسم و نه اون من رو.<br />گفتم پس چه جوری؟<br />گفت: یک شماره هست زنگ می زنم می گم می خواهم با حاج آقا صحبت کنم و یا می خواهم استخاره بگیرم. بعضی وقتها می گن مثلآ بعد زنگ بزن یا حاج آقا دارند نماز می خوانند. بعد وقتی با حاج آقا صحبت کردم می گم می خواهم یک استخاره بگیرم و بعد اون مثلآ می گه این کار خوبه یا شره یا صبر کن یا یه چیزی مثل این.<br />یک سوال منطقی می پرسم:<br />- خوب این بابا چی گیرش می یاد که این کارها را بکنه؟<br />می گوید: حاج آقا نباتی چی گیرش می یاد که با یک تیکه نبات همه را شفا می ده و اونقدر آدم هر روز در خانه اش صف می کشند؟ برای رضای خدا! یک آدم خیره!<br />می گم بابا یارو هرچقدر خیر باز نمی شه که صب تا شوم بشینه توی خونه اش تلفنی واسه ملت استخاره بگیره، خرج زن و بچه اش از کجا می یاد؟<br />گفت : اینهاش را من دیگه نمی دونم اما هرچی تاحالا ازش پرسیدم درست گفته به خدا!<br />علاقمند شدم، گفتم: اگر می شه شماره را بده من هم یک امتحانی بکنم. جالبه اینکه یکی وقتش را رایگان بگذاره برای اینکه برای دیگران استخاره بگیره.<br />گفت: حرفی نیست اما قبلش باید اجازه بگیرم. این شماره را همه ندارند.<br />یک مرتبه مهم ترین سوال به نظرم آمد:<br />-این بابا کجا هست؟ تهرانه؟<br />پاسخ: نه، قم ِ!<br />خوب بالطبع همه چیز برایم روشن شد. همانطور که حتمآ برای شما هم روشن شده است. باورتان بشود یا نه من حتا می توانم چهره ی آن بابا را هم تصور کنم. آن بابایی که در قم نشسته و از بیت المال و و خمس و زکات و فطریه و عیدیه و هزار و یک چیز دیگر ِ من و شما خرج زندگی اش در می آید تا آقا در خانه اش بنشیند و رایگان فال و استخاره برای خلق الله بگیرد و خرافات انتشار دهد! حرف هم بزنی متهم به هزار و یک چیز می شوی. بابا اگر اینگونه است پس من هم می توانم آدم خیری باشم، یکی پیدا شود خرج زندگی و دانشگاه من را بدهد قول می دهم روزی هشت ساعت برایش استخاره بگیرم، آن هم همه جور! تازه یادم هست پدربزرگم فال نخود هم بلد بود، گمانم چیزهایی یادم مانده، کسی خواست فال نخود هم می گیرم! دیگر خَیِّرتر از این! حاج نبات و حاج قند و شکر هم به این خیِّری نیستند!<br />حالا شوخی اش به کنار تلخی داستان ماجرای این هموطن ماست که نمونه ی بارز هزاران دیگری است که من و شما هر روز در کنارمان می بینیم، اگر خودمان یکی از آنها نباشیم. وقتی طرف بعد از چند سال زندگی در انگلیس، وقتی به قول خودش چندین کشور را دیده و سفر کرده، سالها آلمان بوده، باز هم از وسط شهر لیدز زنگ می زند به قم تا استخاره کند ببیند آیا ده یا بیست هزار پوند برای خرید یک مغازه ی شریکی سرمایه گزاری کند یا نه، دیگر چه انتظاری برای ساختن دارید؟ خودمان را گول نزنیم. همه کارمان همین است. تازه این آدم کسی است که به قول خودش از ایران خارج شده برای فرار از آدمهایش! از حماقتهایشان! از حکومتش! گهگاه دیده اید که در همینجا اشاره ای به بعضی از همین دوستان وبلاگ نویس کرده ام. کسانی که متعلق به همین دسته اند. همین آدمهای معمولی. همینها که کنارمان هستند، بسیار خوش برخورد، بسیار مهربان، بسیار دوست داشتنی و مردم دار. اما ذهنیتشان اینگونه است. انسانهایی که از دانستن و روشن شدن گریزانند، و واقعیت این است: بیشتر مشکلات امروز من و شما برخاسته از حماقتهای همین انسانها است، نه از حکومت، نه از قدرتهای بیگانه و نه حتا از فلان و بهمان دین. از انسانهایی است که همه چیز را احمقانه می خواهند. باور کنید در همان کشورهای عربی که اسلام در اصل متعلق به آنها و برخاسته از ریشه و فرهنگ ایشان است، در همان دوبی و کویت و عربستان هم هیچ کس تصمیم گیری هایش را ه استخاره نمی سپارد. ما_ایرانیان با فرهنگ_ از رئیس جمهورمان گرفته تا بقال سر کوچه مان، به جای اندیشیدن و عاقلانه تصمیم گرفتن همه چیز را به استخاره و فال سپرده ایم و بالطبع بعد از هر گند زدنی همه ی تقصیرها را به خواست الهی تعبیر می کنیم تا شانه از بار مسئولیت را خالی کنیم.<br />و برادر من تا ما اینگونه ایم، چرخش چرخ نیز همینگونه خواهد بود!<br /><br />پانوشتها:<br />1. اولآ دم این رفقای ما گرم! من چه آدم دهن قرصی هستم، ماجرای بیزینسشان را به کسی نگفتم اما بر روی اینترنت قرارش دادم!<br />2. آن رفیق ما به ان شماره ای که داشت زنگ زده بود و می گفت گویا آن حاج آقا فوت کرده است اما از همانجا شماره ی دیگری به او داده اند که می تواند برای استخاره کردن با آن تماس بگیرد، خود بخوان حدیث مفصل... .<br />3. سه تر از این می خواستید؟ متاسفانه تمامی این ماجرا حقیقت دارد و گفتگوها تقریبآ به همین شکل صورت گرفته است. تلخ ترین بخش داستان برای من اینجاست که با وجود زیستن در انگلیس مجبورم مجاورت با اینگونه تفکرات را همچنان تحمل کنم.<br />4. اصلآ نگران نباشید، برای امتحان هم شده می خواهم در اولین فرصت آن شماره استخاره را بگیرم و زنگی بزنم و اسشتخاره کنم و ببینم آیا باید به این چرت نویسی در وبلاگ ادامه دهم یا نه؟ اگر دیدید دیگر چیزی ننوشتم بدانید: یا مرده ام! و یا استخاره کرده ام بد آمده است.<br />5. سالها پیش در نمایش بابک، پور خون اشاره ای به این بخش فرهنگ ایرانی\اسلامی کرده بودم، به طعنه و طنز. همان زمان به همین دلایل شاید نمایش مجوز اجرا نگرفت. امروز دوباره یا آن درد می افتم و آن زخم که گذر بیش از پنج سال نه تنها ترمیمش نکرده که گویا عمیق تر هم شده است. امید که فرصتی دست دهد تا بتوانم نمیشنامه ی بابک را در همینجا برای خواند بگذارم. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-60808706924768031?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-25702421001164108982007-07-24T08:55:00.000-07:002007-07-24T08:56:16.762-07:00<div align="right"><span style="font-size:130%;">نمی‌دانم تا کنون از اکبر سردوزامی چیزی خوانده‌اید یا نه؟ لینک وب‌سایتش همین بغل در بخش داستانی‌ها قرار دارد(آخر او داستان‌نویس است در اصل!).سردوزامی از آنهایی است که در نوشته‌هایش از واژگان ممنوعه یعنی همینها که معمولن با نوشتن دو یا سه نقطه سانسورشان می‌کنیم زیاد استفاده می‌کند٬ و البته به عمد. اینکه بعضی وقتها زیاد از حد است( به اعتقاد من) چیز دیگری است. به هر حال٬ من یکی گهگاه سری به کشکولش( یعنی همان وب‌سایتش) می‌زنم. اگر رفتید خودتان می‌بینید که از شیر مرغ در آن یافت می‌شود تا جون آدمیزاد٬ از عکس‌های لخت‌و پتی تا تصاویر و شاهکارهای هنری.همه‌اش به کنار این یک مطلبش را من خیلی خوشم آمد٬ این داستان پناهندگی‌اش را. فقط بگویم برای بالای هجده سال است٬ و البته دوستان بسیار مبادی آداب نیز نخوانند بهتر است. همه‌ی مطلب به کنار آن گفتگوی نهایی سردوزامی و گلشیری٬ آنجا که گلشیری به او می‌گوید اکبر برو و دل سیری از عزا در آور.... یکی از باحال‌ترین بداهه جواب‌دادن‌‌ها است که اگر گفتگو به راستی به همین شکل بوده باشد٬ جنبه‌ی دیگری از شخصیت گلشیری را نشان می‌دهد. خودتان بخوانید:<br /></span><a href="http://www.sardouzami.com/goonagoon/goshehee%20az%20ravayate%20farare%20akbare%20ma.pdf" target="_blank"><span style="font-size:130%;">گوشه‌ای از روایت فرار اکبر ما</span></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-2570242100116410898?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-44726277644560377862007-07-24T08:54:00.000-07:002007-07-24T08:55:39.836-07:00<div align="right"><span style="font-size:130%;">جامعه‌شناسی از نوع غير خودمانی... </span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"></span> </div><div align="right"><span style="font-size:130%;"> همینطور از بخت بلندم سر از این وبلاگ در آوردم و یک نگاه گذرا کردم و این مطلب و عکس را دیدم:</span><a href="http://axkhane.blogfa.com/post-29.aspx" target="_blank"><span style="font-size:130%;">انگشتر فیروزه‌ی انگشتر کوچکم</span></a><span style="font-size:130%;">.بنا به روایت راوی(در متنی که شما هم می‌توانید بخوانید) این عکس در سالهای ۵۸ یا ۵۹ گرفته شده است٬ تصویر پشت سرمثلآ مقبره‌ی علی‌بن‌موسی‌الرضا است. باقی هم که پیداست. متن هم که هست. آن عکس ِ سی سال پیش و این نوشته‌ی جوان امروز کافی هستند تا نشان دهند آن زمان از کجا خوردیم این علم را و امروز از کجا می‌خوریم همان علم را!در کنار هم مقایسه‌شان کنید: طرز تفکر جوان امروز ایرانی را(همینها که امید ساختن ایران را ازشان داریم و جا و بیجا به رخ عالم و آدم می‌کشیمشان) با طرز تفکر سی سال پیش.باز هم به دقت به عکس نگاه کنید. تصویر پشت سر بارگاه ملکوتی علی‌بن‌مو‌سی‌الرضا است٬ نه سفارت انگلیس!چقدر جلو رفته‌ایم؟ از کدام سو؟ رو به عقب؟!! </span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"></span> </div><div align="right"><span style="font-size:130%;"> با احترام جناب جواد بیژنی نویسنده‌ی مطلب انگشتر عقیق... که در پست قبلی لینکش را قرار داده بودم به ای‌میل من یادداشتی فرستاده‌اند که به احترام‌شان عینآ اینجا بازچاپش می‌کنم. توضیحات بیشتر را بعدآ برای ایشان و دیگر دوستان در همینجا خواهم نوشت.اما نامه‌‌‌ی ایشان:<br />سلام دوست عزیز<br />امروز که داشتم آمار بازدید وبلاگمو بررسی می کردم دیدم بازدید کننده ای از آمریکا با لینکی از وبلاگ شما اومد. چون آدرس وبلاگتون آشنا نبود کنجکاو شدم وبلاگتون ببینم. ولی متاسفانه دیدم وبلاگتون فیلتر شده. کنجکاویم بیشتر شد و خلاصه با فیلترشکن اومدم وبلاگتون ودیدم بله! شدم سوژه آخرین پست وبلاگتون در هر حال چند مطلب بود که خوایتم برای شما و بازدید کنندگان وبلاگتون عرض کنم<br />1- هر کی که یه نگاه گذرا به وبلاگم داشته باشه می بینه که اصلا قصد اینو ندارم که به مسائل سیاسی و حتی اجتماعی بپردازم بیشتر موضوعات شخصیه و یک سری عکس که با توجه به دغدغه های هنری گرفتم و یا برام جنبه نوستالوژیک دارن.<br />2- عزیزم علاوه بر شما تو همون پست من و انگشتر فیروزه انگشت کوچیکم دوست دیگه ای هم بابت عکس آیت ا.. خمینی به من خرده گرفت و اما سوال من از شما و دوستانتون: چرا به هر چیزی با دید سیاسی نگاه می کنید آیا مطلب این پست بوی سیاست می داد؟ شما و دوستانتون احتمالا از اون آدمایی باید باشید که آگه عاشقی رو ببینید که یک تار موی معشوقشو توی کتابش با حساسیتی فوق العاده نگاه میکنه به بی عقلیش پوزخند می زنید. اینو گفتم بدونید هر چیزی رو نمیشه با خط کش کوتاه علوم روز اندازه گرفت. عشق به خاطرات و مقدسات دینی از همین نوعه. حتی یه مسیحی که صلیبی رو عاشقانه به سینه اش فشار میده.<br />3- من جوون ایرونی که شما ازم ناامید شدی همونی ام که سرم واسه چیزی که شما ها دغدغه امروزتون سالها پیش درد می کرد. خیلی زیاد هم. سالها از پی هم اومدن. از ناکارامدی و رنگ عوض کردن دوستانتون که همش ادعا دارند و نظریه پردازی میکنن خسته شدم. نه من خیلی از هم سالان من.هیچ به این فکر کردید شعار های بی اثر شما چند قدم هر چند کوچیک ما رو به سمت همون چیزهایی که آرزوشو دارید جلو برده. قدری منصف باشید. دیر نیست خود شما عم چند وقت بعد از این تکرار خسته بشید و نومید برین دنبال دلمشغولی های کوچیک . مث هنر و ادبیات. جایی که آدمای پر ادعا فضا رو شلئغ نمی کنن. جایی که مجازیه و دنیا رو جوری که دوست دارید می بینید<br />4- عزیزم قصدم تکدر خاطر شما نبود. بخششید منو. در هر حال اگه صلاح دونستید پاسخ منو در جواب اون پست منعکس کنید<br />با مدعی نگویید اسرار عشق و مستی تا بی خبر بمیرد در درد خودپرستی</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"></span> </div><div align="right"><span style="font-size:130%;"> توضيح </span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"> <br />گفته بودم مختصر و کوتاه درباره‌ی آن عکس خواهم نوشت٬ الوعده وفا!شاید لازم باشد اول از همه تاکید کنم که آنچه گفته می‌شود به منظور یک شخص خاص نیست و در این مورد نویسنده‌ی آن مطلب.اول از همه اگر نگاهی به تیتر آن مطلب بیاندازید عنوانش هست: جامعه‌شناسی غیر خودمانی! منظور من از برگزیدن این تیتر صرفآ یادآوری کتاب معروف جامعه‌شناسی خودمانی بود و تاکید بر اینکه این مشت ِ نمونه‌ی خروار است.اما خود عکس٬ از من بپرسید به عنوان یک شاهکار و سند مهم معرفی‌اش می‌کنم٬ چرا؟همه‌ی ما از این عکسهایی که به عنوان رسم و جزء جدایی‌ناپذیر مراسم زیارت مشهد شده‌اند زیاد دیده‌ایم. اگر مثل من تا کنون گذرتان به آن‌ور‌ها نیافتاده باشد باز هم به احتمال زیاد در خانه‌ی دوستی و یا آشنایی دیده‌اید. می‌خواهم بگویم این شکل از عکس٬ یعنی یک معمولآ یک خانواده یا همان زوار ایستاده در برابر پارچه‌ای نقاشی شده و یا عکسی از مرقد علی‌بن‌موسی‌الرضا ریشه‌ای طولانی در فرهنگ اسلامی ایرانیان دارد.(البته واضح است که منظور از بعد از ورود عکاسی به ایران است!). راستش نمی‌دانم اولین این عکسها متعلق به چه سالی است و ای کاش کسی تحقیقی در این مورد می‌کرد. به هر حال همانطور که جناب بیژنی عزیز در متنشان اشاره کرده‌اند زیارت مشهد عناصر جدایی ناپذیری دارد که همه می‌شناسند٬ کبوترها٬ گنبد طلا٬ همان تسبیح و انگشتر نقره و عطر٬ همان عکسها و ... .حال نگاهی دوباره به این عکس بیاندازید: </span><a href="http://i5.tinypic.com/625bj44.jpg" target="_blank"><span style="font-size:130%;">برای دیدن عکس کلیک کنید</span></a></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">عکس در سال ۵۸ یا ۵۹ گرفته شده است. در زمان اوج انقلاب ایران. سوال من این است ٬ علی‌بن‌موسی‌الرضا چه ربطی به خمینی دارد؟ چه دلیلی دارد که این دو باید با یکدیگر بیامیزند؟ چه کسی این کار را می‌کند؟سوال دوم اینکه: خوب٬ رفتیم زیارت٬ می‌خواهیم عکسی هم بگیریم٬ به سلامتی. چه دلیلی برای تعویض لباس و رفتن در ظاهر عربی داریم؟ یعنی با لباسهای معمول همان زمان نمی‌شد عکس انداخت؟حتمآ شما هم چون من بسیار دیده‌اید ایرانیانی را که تمام ماجرای انقلاب را زیر سر انگلیس و آمریکا می‌دانند. طبق معمول و به همان سنت حسنه ما که از هر گناهی مبراییم٬ هرچه هست زیر سر دیگران است. این عکس نشانی برای همین دسته افراد است که نه برادر٬ همه چیز زیر سر انگلیس و آمریکا نیست. من منکر نقش آنها نمی‌شوم اما در وهله‌ی اول این ما بودیم که خوب سواری می‌دادیم که آنها توانستند سوارمان شوند به هر طرف که می‌خواهند برانندمان.به اعتقاد من حتا اگر بخواهیم با دیدگاه اسلامی به داستان نگاه کنیم باز هم دلیلی برای قاطی کردن خمینی با علی‌بن‌موسی‌الرضا نداریم. اگر مسلمان هم باشید باید بپذیرید که چهارده معصوم همان چهارده‌تا بودند و بس و هیچ انسان دیگری به آن رده نخواهد رسید. اما ما ایرانیان چون دست به تندروی‌مان خوب است٬ پایش بیافتند معصومانی معصوم‌تر از آن چهارده تن هم می‌سازیم. خلاصه‌اش اینکه مشکل از خود ماست٬ اگر نه دلیلی بر این همه رنگ عوض کردن نیست. و جالب‌تر از همه اینکه مایی که تا دیروز اینگونه همه‌چیز را با یکدیگر مخلوط می‌کردیم امروز در سرمان می‌زنیم تا بگوییم اینگونه نیست. که ولی فقیه بی‌ اشتباه معصوم وجود ندارد. که تمامی انسانها جایز‌الخطا هستند. که ان تصویر تنها یک نقاشی بود و کولاژی از دو عکس٬ امکان واقعیت‌پذیری ندارد.اینها را هم بد نیست اضافه کنم که این تند‌روی ما همیشه و همه‌جا به همین شکل بوده است. شکل دیگرش که من امروز نگرانش هستم تندرویهای ناسیونالیستی است. امروز بعضی به جای آن دشداشه به نشانهای کهن از انواع و اقسامش آویخته‌اند و به جای ایستادن در برابر آن پرده٬ در برابر پرده‌ای منقش به نقشهای تخت‌جمشید و غیره عکس می‌گیرند. یک‌مرتبه آخرین بازماندگان سلسله‌ی پهلوی را در رده‌ی کوروش قرار می‌دهند و باز به شکلی دیگر همان بازی را تکرار می‌کنند. عشق به وطن را با سلطنت‌طلبی می‌آمیزند. ایران دوستی را شاه دوستی معنا می‌کنند. این هم همان است برادر٬ تنها پالان عوض شده است و بعید نیست چند سال دیگر از این یکی سوراخ گزیده بشویم!این‌را گفتم که متوجه باشید منظور مذهب یا حس‌های شخصی نیست٬ منظور من ما و نوع برخوردمان است.اما مشکل دوم من یادداشت نویسنده است که بهترین شکلی که می‌توانم توصیفش کنم این است که گویا دوست ما هنوز آن لباسها را از تن در نیاورده است.اما یک نکته را ایشان درست می‌گویند و من با آن صد در صد موافقم و اگر جایی یادداشت من از این دایره خارج شده است با تمام وجود معذرت می‌خواهم. و آن اینکه در محدوده‌ی شخصی صد‌درصد هرکسی مختار است هرچه می‌خواهد بکند. به قول ایشان دل به یک تسبیح یا صلیب ببندد٬ هرگونه که از لحاظ روحی تسکین می‌یابد با خدای خود راز و نیاز کند. همه در محدوده‌ی شخصی و به من و شما و هیچ احدالناس دیگری(چه گنده تر و چه کوچکتر) کوچکترین ربطی ندارد.برای من تنها این دیدگاه نشانی بود از تفکری که به طور عام بر جامعه‌ی ایران حاکم است. و چنان تفکری به گمان من شایسته‌اش همان است که امروز به آن دچار است. وقتی هنوز سوراخی را که از آن گزیده‌شده‌ایم نشناخته‌ایم و باز به یاری جستن دست به همانجا می‌بریم٬ دیگر چه امید به تغییر و بهتر شدن؟ این دیدگاه مرا به یاد دوستان دانشجویی می‌اندازد( افتخار آشنایی‌شان از زمانهایی است که با دوستان دانشجو زیاد می‌تابیدم) که در اوج مخالف‌خوانی و اصلاح‌طلبی دم از معلم شهید!!!! شریعتی و استاد دکتر سروش می‌زدند و اعتقاد داشتند که آن نوع نگاه و آن تفکر چیزی‌ متفاوت است و نمی‌توانستند بپذیرند این آش ِ تلخ ِ امروز دست‌پخت همان حضرات است٬ و از این نگاه در نهایت جز آن حاصل نمی‌شود. و این است که آدم را از فردای ایران ناآمید می‌کند. اگر همه می‌گویند امیدوار هستند به فردا٬ متاسفم٬ اما من نیستم. به گمان من راه درازی مانده تا ما بتوانیم از این دایره‌ی تکرار بیرون برویم٬ باید خود را بشکنیم و تغییر دهیم.همین.اما جدا از این همه٬ جناب بیژنی باز دو ای‌میل دیگر ارسال کردند که من از ایشان ممنونم و امیدوارم توانسته باشم با این چند خط منظورم را درست بیان کنم. از همه‌ی اینها گذشته اگر باز هم سری به وبلاگ ایشان بزنید بد نیست٬ عکسهای زیبایی دارد.دوم ااینکه خواستم خطی بنویسم به توضیح برای آن دوستی که با نام یه‌نفر( راستی چرا ما شهامت بین رک خود را نداریم و باید همیشه پشت اسامی و القاب نامهای مستعار پنهان شویم؟) کامنت گذاشته بودند٬ دیدم ایشان بهتر از من ذهن من را می‌خواند و می‌فهمد من چه می‌اندیشم و به چه علت چه می‌کنم و غیره٬ پس حتمآ ایشان می‌دانند منظور من چیست و مثل همیشه ذهن مرا پیشاپیش می‌خوانند و دیگر نیازی به باز‌گويي نیست! با این همه از توضیح مفصلش بسیار سپاسگزارم٬ من یکی را شاد کرد. </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-4472627764456037786?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-46919055757546805672007-07-24T08:53:00.000-07:002007-07-24T08:54:11.682-07:00<div align="right"><span style="font-size:130%;"> تلويزيونهای ايرانی- بخش اول: فيلم و سريال </span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"> <br />دیشب را مهمان چندتن از دوستان بودم. دور هم و گپ و گفتگو و باقی قضایا. خانه‌ی این دوستان یکی از آن مکانهایی است که من هر دو یا سه ماه یک بار که می‌روم فرصتی دست می‌دهد تا نگاهی گذرا به شبکه‌های ماهواره‌ای بیاندازم٬ دست کم خوبی‌اش این است که آدم دستش می‌آید در آن‌سوی دنیا چه می‌گذرد و در رویاهایش دلش برای چه چیزی تنگ شده است!ما بودیم و گپ و گفتگو و پیکی که نم‌نم خالی می‌شد و کنترلی که دست به دست می‌چرخید و کانالهایی که دائم عوض می‌شدند و آخر سر هیچ‌چیز دندان‌گیری یافت نمی‌شد و باز از نو: گردش کانالی!شبکه‌ی مهاجر که هیچ٬ راستش مزخرف‌ترین شبکه‌ی تلویزیونی که تا کنون دیده‌ام همین است. اگر روزی٬ کسی٬ جایی دهان ِ گردانندگان و برنامه‌سازان این شبکه را به هر نحوی مورد عنایت قرار داد٬ خدایش خیر دهاد که حق کرده است. برنامه‌های کپی شده آن هم به شکل مزخرفش. مسابقه‌ی یافتن خواننده٬ دیدن نره‌غولهایی که چشمهایشان را می‌بندند و با حس شهرام ناظری آهنگ ابی می‌خوانند. همان آهنگهایی که تا دیروز اگر نوارش را در ماشین یا خانه‌ی کسی می‌یافتند هفت پشتش را می‌سوزاندند.کانال را عوض می‌کنیم: یک سریال ایرانی٬ بد نیست٬ ببینیم هنر تلویزیون در این چند سال به کجا ارتقا!!!! یافته است؟هرچه نگاه می‌کنی کمتر می‌بینی. مزخرف پشت ِ مزخرف. بازیهای به تمام معنا بد. کارگردانی زیر صفر. فیلمنامه هیچ. دیالوگهایی که در نمایشهای مدرسه‌ای هم بچه‌ها از نوشتنشان ابا داشتند:دخترم٬ من دارم می‌روم٬ لطفآ زیر غذا را گرم کن. گرسنه نمانید!به جان فیلمنامه‌نویس همان سریال ِ دوریالی٬ مزخرفی مانند همین با همین لفظ قلمی از دهان یک خانم چادری متعلق به طبقه‌ی متوسط ایرانی در آمد.بازیها گریه‌آور٬ به تمام معنای کلمه. حتا بازیگرانی که در خاطره‌ی من در گروه خوبها قرار می‌گرفتند٬ امروز بدترین بازیهای را ارائه می‌دهند. با خودم که قضیه را سبک و سنگین کردم به این نتیجه رسیدم که گویا این حضرات همان زمان هم آش ِ دهان‌سوزی نبودند. این ما بودیم که به خاطر بزرگ شدن با این اشکال و سالها دمخور بودن با آنها به این شکل خو کرده بودیم و بد بودنش را نمی‌فهمیدیم. امروز که بعد از مدتها و با فاصله به همان خوبها و شاهکارهای دیروز می‌نگرم٬ می‌بینم بسیاری‌شان هیچ‌چیزی برای گفتن ندارند.سطح برنامه‌ها در حد زیر صفر است. راستش نمی‌شود گفت در حد صفر٬ چرا که من این درجه را برای بعضی برنامه‌ی اینجا به کار می‌برم٬ برای مزخرفاتی از جنس بیگ‌برادر. امروز می‌توانم راحت بگویم سطح درک و فهم و شعور بینندگان و علاقمندان ایندسته از برنامه‌ها نیز در همین حد زیر صفر است. به گمان من نمی‌شود سر سوزنی ذوق و درک زیبایی در وجودت باشد وباز بتوانی مزخرفاتی چون آنچه من دیشب دیدم را تا به اخر ببینی و هفتگی دنبال کنی و وقت برایش بگذاری. پشکل هم در کله‌ی آدم باشد در برابر این‌دسته مزخرفات صدایش در‌می‌آید.یکی دو سریال دیگر هم از کانالهای دیگر پخش می‌شوند٬ همه کم و بیش در همین مایه.در ایام نوجوانی وقتی فیلمی مانند گنج قارون را تماشا می‌کردم و بعد فیلمی از سینمای آمریکا می‌دیدم با خودم می‌اندیشیدم که آیا سازندگان آن مزخرفات در آن زمان فیلمهای آمریکایی را نمی‌دیدن؟ اگر با آن سینما آشنا بودند پس چگونه می‌توانستند تن به ساختن آن مزخرفات دهند؟ امروز دوباره همین سوال را با خودم تکرار می‌کنم. نه در مقایسه تلویزیون با سینما که در همان مقایسه‌ی سینمای ایران و آمریکا با هم. گیرم هنوز در امکانات فنی دچار کمبود و مشکلیم٬ در مسائل تکنیکی چه؟ چرا نمی‌شود فیلمی ساخت که همه‌ی بازیگرانش خوب باشند و زیبا بازی کنند؟ چرا من می‌توانم درباره‌ی تک‌تک بازیگران و شخصیتهای فیلمی مانند پرواز بر فراز آشیانه‌ی فاخته که سه دهه پیش از این ساخته شده حرف بزنم و بنویسم٬ از بازیهای تک‌تک‌شان لذت ببرم و تنها شیفته‌ی جک نیکلسون به عنوان بازیگر اول فیلم نباشم٬ اما همین کار را در قبال یک فیلم ایرانی نمی‌توانم بکنم؟ واقعآ فیلمی به یاد دارید که در آن بیش ازدو یا سه بازی خوب دیده‌ باشید؟ همان‌ها هم انگشت شمارند. چهارتا کات ساده زدن٬ سر سوزن خلاقیت در کارگردانی٬ دوتا گره‌افکنی درست در فیلمنامه٬ پرداخت چهارتا شخصیت به یاد ماندنی. اینها همه اینقدر مشکل است؟ و بعد این همه بوق و کرنا درباره‌ی سینمای ایرانی که از این همه بدیهیات عاجز است. ما هنوز از ساختن کاری بهتر از دایی‌ جان ناپلئون و هزاردستان عاجزیم. صادقانه نگاه کنیم همان کارها هم با توجه با تاریخ ساختشان خوب حساب می‌شوند٬ اگرنه در ترازوی امروزآنهاهم آنچنان آشهای دهان‌سوزی نیستند٬ تنها قابل خوردن‌اند٬ همین و بس. با این همه از ساختن چیزی در همان حد هم عاجزیم. از آفریدن دو یا سه شخصیت همانند آنها که در دایی جان ناپلئون است. اما تا دلتان بخواهد نان به هم قرض می‌دهیم و به‌به و چه‌چه الکی می‌کنیم.تبلیغ یک فیلم ایرانی هم دیدم. پارک‌وی٬ فیلم تازه‌ی جناب جیرانی.در تبلیغ فیلم گفته شد که به طور همزمان در سینماهای اروپا( انگلیس و آلمان).من از آلمانش بی‌خبرم٬ اما در همین انگلیس تا آنجا که من برنامه‌ی سینماها را چک کرده‌ام چنین چیزی ندیده‌ام. از چین و هنگ‌کنک و هند فیلم هست٬ اما از ایران نه! به گمان‌ام آخرین باری که نام‌ فیلمی ایرانی را در لیست سینماهای اینجا دیدم٬ فیلم‌ بهمن‌قبادی بود٬ آن هم در اکرانهای ویژه. البته در این مورد داستان را می‌دانم. فقط خواستم اشاره کنم که نمایش یک شب و دو شب یک فیلم برای یک سری تماشاچی مشخص آن هم در یکی دو سینمای درجه دو در لندن یا خیلی زور بزنند و هنر کنند(که معمولآ نمی‌کنند) منچستر معنایش اکران همزمان در سینماهای اروپا نیست. حدااقل دروغی بسازید که خر باور کند. سینمای ایران حالا حالاها راه دارد برای رفتن تا بتواندوارد رقابت و بازی برای اکران در خارج در ایران بشود. اگر یادتان باشد یکی دو سال پیش همین جملات و تبلیغات را درباره‌ی اکران همزمان دوئل هم می‌کردند. برای اکران یک فیلم در سینماهای اروپا اولین چیزی که مورد نیاز است به روز کردن تکنولوژی متناسب با سالنهای اینور است. چیزی که ما با همه ادعایمان هنوز نداریم٬ اما همان سینمای هندی که معمولآ با تمسخر از آن یاد می‌کنیم سالهاست به دستش آورده است.دیگر چیزی که دیدم تبلیغات تلویزیونی بود: نه ذوق٬ نه سلیقه...هیچ. دریغ از یک ایده‌ی نو. دریغ از یک جو خلاقیت تصویری٬ همه‌اش وراجی در جهت معرفی کالا٬ حرفها و جملات تکراری.از همه بیشتر هم تبلیغ برای درمان کچلی! آیا مهمترین مسئله‌ی و نیاز امروز در ایران درمان کچلی‌ است که همه به آن گیر داده‌اند و انواع و اقسام داروهای گیاهی و شیمیایی را تجویز می‌کنند؟این بخش فیلم سریال و هنرهای نمایشی‌اش بود. اگر بعدها باز دل و دماغش بود از بخش موسیقی هم چند خطی خواهم نوشت(بگو خدا نکند!!!).<br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-4691905575754680567?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-7449720393976017882007-07-24T08:52:00.000-07:002007-07-24T08:53:16.014-07:00<div align="right"><span style="font-size:130%;">خودکشی يک کارگر... به همين سادگی! </span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"></span> </div><div align="right"><span style="font-size:130%;"> اگر توانستید و گریه در میانه‌ی کار امانتان نبرید٬</span><a href="http://www.radiozamaneh.org/special/2007/06/post_247.html" target="_blank"><span style="font-size:130%;"> این گزارش را تا آخر بخوانید</span></a><span style="font-size:130%;">. تلخ است٬ تلخ٬ تلخ.آدم دلش می‌خواهد بی‌پروا قلمش را براند و بگوید هرچه ناسزاست(که سزایشان است) به سازندگان این فجایع٬ از آن بالای بالایش٬ تا آن پایین پایین.کار دیگری از دست کسی بر می‌آید؟ </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-744972039397601788?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-76761040884647176572007-07-24T08:51:00.000-07:002007-07-24T08:52:40.233-07:00<div align="right"><span style="font-size:130%;"> کتاب به سبک ايرانی۱ <br />این </span><a href="http://www.bbc.co.uk/persian/arts/story/2007/06/070606_la-pp-bookshops.shtml" target="_blank"><span style="font-size:130%;">گزارش بی‌بی‌سی</span></a><span style="font-size:130%;"> واقعآ خواندن دارد. بحث کتاب و کتابخوانی میان ایرانیان است٬ البته خارج‌نشینان!این گله از کتاب‌نخوانی ایرانیان سر دراز دارد. پیشتر هم عباس معروفی در مصاحبه‌ای سربسته اشاره کرده بود. به هر حال گزارش را بخوانید٬ چیزهای بسیاری دستگیرتان می‌شود.اگر این گزارش را مقایسه کنید</span><a href="http://www.bbc.co.uk/persian/arts/story/2006/10/061018_si-bookstoresinla.shtml"><span style="font-size:130%;"> با این یکی٬</span></a><span style="font-size:130%;"> باز موضوع جالب‌تر می‌شود.در جایی نویسنده اشاره به قشر کتابخوان(در آمریکا) می‌کند و می‌گوید اکثرآ آدمهای بالای پنجاه سال هستند و بیشتر کسانی هستند که توانایی خواندن به زبان دیگر(انگلیسی) را ندارند. این سوی مسئله شاید درست باشد٬ اما به تجربه‌ی روزانه‌ی خودم٬ بر اساس هزار موردی که هر روز می‌بینم( اگر کم است این رفیق بلاک‌پول نشینمان آماده است تا به عنوان یک شاهد عاقل و بالغ حضور پیدا کرده و شهادت بدهد!) می‌توانم بگویم اصلآ فرهنگ کتابخوانی از میان نسل جدید ایرانی رخت بربسته است. نه تنها کتابخوانی٬ که فرهنگ به طور کلی باروبنه‌اش را از این جماعت برداشته و رفته است. اینانی که دست‌کم من می‌بینم٬ توانایی خواندن به زبان دیگر را هم که ندارند٬ آنهایی هم که دارند نمی‌خوانند. از اینترنت و رسانه‌های گروهی تنها مزخرفاتشان به کار ایرانیان می‌آید و بس. یا در چت رومها پلاسند و یا در سایتهای پورنوگرافی و سکسی.همین امروز یک وبلاگ پورنوگرافی و سکسی راه بیاندازید و چهارتا عکس دربوقی در آن بگذارید و چهارخط گل‌واژه‌ی مزین به اسامی آلات تناسلی چاشنی‌اش کنید و ببینید در کمتر از یک هفته رکورد بازدید بهترین وبلاگهای فرهنگی را نمی‌شکنید. تعارف ندارد٬ برای ما زیر شکم حرف اول را می‌زند.می‌گویید نه٬ اگر گذرتان به اطراف ما افتاد٬ از اولین ایرانی‌ای که در خیابان دیدید بپرسید از کجا می‌توانم چند کتاب فارسی تهیه کنم؟ و بعد ببینید چند نفر پاسخی برایتان دارند. بعد از این پرسش ببا لحنی دوستانه بگویید که مسافرید و بدتان نمی‌آید تا در اینجایید سری به جایی بزنید و خستگی در کنید(منظور که روشن است؟) و بعد ببینید چند تا آدرس دریافت می‌کنید!همین شهر ما٬ لیدز. تا دلتان بخواهد رستوران و مغازه‌ی ایرانی دارد. چیزی بیش از نیاز یک شهر به اندازه‌ی لیدز. اما اگر کتاب ایرانی می‌خواهید باید به یکی از همان فروشگاههای ایرانی(دکان بگویم بهتر است) مراجعه کنید تا چهارتا کتاب عهد تیغ‌علی‌شاهی در یکی از قفسه‌هایش-جایی بین ترشی‌ها و چای خشک- بیابید٬ که آنها هم بیشتر به درد مقوا سازی می‌خورند٬ قیمتها هم که بماند٬ پول خون طلب می‌کنند.این از شکم و آن هم زیر شکم٬ دیگر به عنوان ایرانی چه کم داریم؟ قربانش بروم سابقه و تاریخ پر بار و نشانهای فروهرمان هم که به‌پاست٬ گور بابای کتاب و کتابخوانی و فرهنگ. گور بابای به روز بودن.البته باز هم جای تاکید دارد که مشکل اینوری‌ها دیگر مشکل مالی نیست. اینها دیگر دستشان می‌رسد پول یک کتاب را بدهند٬ حتا چندبرابر قیمت واقعی. به هر حال برای زیر شکمشان که پنجاه و شصت پوند می‌توانند خرج کنند٬ برای یک غذا خوردن ساده‌ی بیرونشان هم بیست یا سی پوند٬ آنوقت زورشان به کتاب هشت پوندی نمی‌رسد؟ همان ایرانش ملت کم خرجهای آنچنانی می‌کنند اما تا به کتاب خریدن می‌رسند یاد بدهکاریهایشان می‌افتند؟ به خودمان هم دروغ بگوییم؟این را قبلآ گفته‌ام٬ باز تکرارش می‌کنم: با همین رفیقمان مش رحیم رفتیم لندن٬ یکی از جاهایی که خیلی واجب بود برویم همین فرهنگسرای لندن بود. دوستی که لندن میزبانمان بود قرار شد روزی ما را به آنجا ببرد. به قول خود آن گرانقدر پنج یا شش سالی بود که ساکن لندن بود و بچه‌ی لندن به حساب می‌آمد. از یک روز قبل از هشتاد نفر آدم نشانی پرسید تا بلکه بتوانیم این فرهنگ‌سرا را پیدا کنیم(گویا در این همه مدت هیچ کس نیازش به آنجا نیافتاده بود!)٬ پیدا کردیم و با هزار گشتن یافتیمش. رفتیم و چند کتابی خریدیم و برگشتیم. بعد از بازگشت یکی از دوستان بسیار عزیز ایرانی دیگر! وقتی فهمید مش رحیم پنجاه٬ شصت پوندی پول کتاب داده است فرمود:(با لهجه شیرازی بخوانید لطفآ):تو ....خله؟ رفتی این همه پول کتاب دادی؟ عامو دیوونه‌ای تو!و البته گوینده‌ی این جمله آنقدر پول دارد که اگر از همین امروز در خانه بنشیند و بخورد و بخوابد تا یکی دو نسل بعد از او هم کم نمی‌آورند.آن یکی که کتاب می‌خواند خوابش می‌گیرد٬ دیگری سر درد می‌گیرد و ... .درد ریشه‌ای تر از این حرفهاست.نکته‌ی دیگر اینکه در آن گزارش جا افتاده است٬ متاسفانه حداقل در بین اینهایی که من در اینجا دیده‌ام٬ دسترسی به بعضی کتابها ساده نیست٬ گویا کتابفروش‌ها از فروش بعضی کتابها می‌ترسند٬ حتا اگر سراغی از انها بگیری با سردی جوابت می‌دهند.نمی‌دانم شاید حق دارند.ادامه دارد...</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"></span> </div><div align="right"><span style="font-size:130%;"> کتاب به سبک ايرانی۲</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"> <br />دیروز وقت نشد تا مطلب را کامل بنویسم٬ این چند خط ادامه‌ی</span><a href="http://www.persianblog.com/posts/?weblog=moyo.persianblog.com&postid=6972121" target="_blank"><span style="font-size:130%;"> یادداشت قبلی</span></a><span style="font-size:130%;"> است:اول از همه دوباره لینک این</span><a href="http://www.etemaad.com/Released/86-01-30/175.htm"><span style="font-size:130%;"> مصاحبه‌ی عباس معروفی</span></a><span style="font-size:130%;"> با روزنامه‌ی اعتماد را اینجا می‌گذارم٬ به کار می‌آید. فقط وقتی وارد صفحه‌ی تازه شدید بروید به پایین صفحه تا مصاحبه را بیابید.<br />از نایابی بعضی کتابها می‌گفتم. بخشی گویا به علت مسائل دیدگاهی است. یعنی بالطبع صاحب کتابفروشی دیدگاهی دارد و کتابهای مخالف با آن را نمی‌آورد.یک بخش دیگر مربوط به کتابهای سیاسی می‌شوند٬ کتابهایی که می‌توانند دردسر ساز بشوند. و البته این مشکل درباره‌ی کتابهای ضدمذهب و نقد مذهب نیز صدق می‌کند. البته از دیدگاه خودم به گردانندگان این کتابفروشی‌ها حق می‌دهم. به هر حال او هم قصد دارد سالی یک بار سری به ایران بزند٬ پس قاعدتآ برایش نمی‌ارزد تا با گذاشتن یک کتاب در ویترین مغازه‌اش برای مدت طولانی( آخر اینگونه کتابها از آنجا که ضاله‌اند٬ در میان ما خریداری هم ندارند٬ نه اینکه غیر ضاله‌هایش دارند!) سابقه و آینده‌اش را خراب کند و برای خودش دردسر بسازد(لازم به توضیح است در این مورد به هیچ وجه منظورم فرهنگسرای لندن نیست که دست کم کتابهایی را می‌شد در آنجا یافت که در دست داشتنشان به تنهایی در ایران جرم است!).البته این تنها شامل کتابها نمی‌شود. سایر محصولات فرهنگی نیز به همین درد دچارند. در همان هزار سی‌دی فروشگاه که می‌گردی به زور چهارتا کار به دردبخور پیدا می‌کنی. آنها هم معمولآ کارهای قدیمی هستند و باقی-متناسب با سلیقه‌ی روز- آهنگهای تلق‌تولوق آبکی است که ماشاءالله٬ هزارماشاءالله خوب هم فروش دارند. از پرویز صیاد صمدهایش را می‌توانی پیدا کنی٬ بی‌ بو و بی خاصیتهایش فراوانند اما آنها که باید در دسترس باشند نیستند. خبری از فروخزاد نیست. هرچه بگردی کمتر می‌یابی‌اش. باز دم‌ ِ این داش مهران ما گرم که سی‌دی خاطره‌ها‌یش را از آن سر دنیا برایمان فرستاد. باقی به همین شکل!<br />نکته‌ی دیگر اینکه باز همین کتابفروشی‌ها به همت کسانی راه افتاده‌اند که متعلق به نسل قبل می‌باشند٬ نسلی که با کتاب بزرگ شد٬ می‌خواند٬ درک می‌کرد و به جهان اطرافش اهمیت می‌داد. چه آنها که در آمریکا هستند٬ چه اینجایی‌ها. از نسل جدید هیچکس چنین کاری نمی‌کند. اگر دوزار سرمایه هست بهتر است تا با آن دست‌کم یک پیتزایی راه بیاندازند یا شغلی مشابه. و ابته باز هم حق دارند. این واقعیتی است که هرچه نسلهای نخست مهاجران ایرانی دلایل مهاجرتشان فرهنگی و سیاسی بود٬ نسلهای آخر دلایلشان تنها اقتصادی است و بس. یعنی همه برای پولدار شدن به اینجا آمده‌اند. از ایرانش اهل خواندن وفهمیدن نبودند٬ بالطبع اینجا هم به دنبالش نیستند.خدا آخر و عاقبت نسل بعد را به خیر کند!<br />اما چرا این همه روده درازی؟برای اینکه همین جماعتی که کوچکترین رابطه‌ای با کتاب-اولین نماد فرهنگی- ندارند٬ وقتی به دور یکدیگر جمع می‌شوند فریادشان بلند است که ما الیم و بل! فرهنگ ما یک سر و گردن بالاتر از اینوری‌هاست. ما فهمیده‌تریم. با دانش‌تریم٬ آگاه‌تریم٬ باسوادتریم و هزار مزخرف مشابه!من یکی ملتی را که بالاترین تیراژ کتابش و اوج شاهکارش ۳۰۰۰ نسخه است با فرهنگ نمی‌دانم! فرهنگ مظاهر خودش را دارد٬ این چه ملت با فرهنگی است؟ فرهنگش را از مزخرفات فهیمه‌رحیمی‌وار گرفته و به آن می‌نازد؟ یا از میان آهنگهای اندی؟ و بعد این فرهنگ را بالاتر می‌داند؟ ملت‌ بی کتاب ملت با فرهنگی نیست!به سوادی می‌نازند که از بساطهای پامنقلی٬ از چهار کلمه نصفه و ناقص از این و آن شنیدن سر هم کرده‌اند؟ دست کم این جامعه اگر رفتگرش نمی‌تواند مثل ایرانیان درباره‌ی همه‌چیز اظهار نظر کند٬ کارش را که درست انجام می‌دهد. دانش لازم و کافی برای انجام کارش را دارد. آنرا آموخته است. ما چه؟ یکی‌مان در یک رشته به تمام متخصص هستیم؟ در همه‌چی سر می‌کنیم و از همه‌چیز نصفه ونیمه می‌دانیم و گمان می‌کنیم این یعنی باسوادی! یعنی همان حکایت یک ده آباد و صد شهر ویران! این تفکر صد شهر ویرانی غالب بر ما (که برمان شبهه شده خیلی هم درست است!) نمودش در شکل عینی جامعه‌مان نیز پیداست. براستی صد شهر داریم که تنها از شهریت اسمش را به ارمغان برده‌اند. از همان تهران شروع کنید و بروید به سایر شهرها و شهرستانها. همه ویران. همه درندشتهایی بی سامان٬ بی ساختار٬ شلوغ با شهرسازی غلط!حال بیایید همین‌ور را نگاهی بکنید٬ دهاتهایی می‌بینید از صد شهر ما زیباتر و آبادتر و حساب‌شده تر. از آن تفکر آن بر می‌خیزد و از این یکی این!تا دیروز سال به سال بود و دریغ از پارسال٬ امروز باید بگوییم نسل به نسل و دریغ از نسل پیش! نسل کتابخوان و با فرهنگ و فهمیده‌مان اوج کار درست کردن و سازندگی‌اش شد آن انقلاب اسلامی٬ وای اگر این نسل جدید ِ پرمدعای بی سواد بخواهد کاری کند! خداوند همه‌مان را عاقب به خیر کند.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-7676104088464717657?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-29631524788782875072007-07-24T08:50:00.000-07:002007-07-24T08:51:03.012-07:00<div align="right"><span style="font-size:130%;"> ديکتاتورهای پنهان <br />بحث عکسهای برهنه‌ی آقای تونیک حسابی جنجالی شده است. داستان همچنان در سایت رادیو زمانه دنبال می‌شود و و کماکان این و آن نظر می‌دهند.نکته‌ی اولش اینکه گویا همچنان ما خیلی از دنیا جدا افتاده‌ایم. موضوع این عکسها متعلق به امروز و دیروز نسیت و این آقا سالهاست که این کار را می‌کند. تازه به گوش عده‌ای رسیده‌است گویا!اینها به کنار٬ دوباره در این مورد می‌نویسم برای روشن شدن بعضی از دوستان٬ منظورم حکم دادن نیست٬ منظور باز کردن نظر خودم در این مورد است.عزیزی در یادداشت قبلی زحمت کشیده است و پیغامی کذاشته که تمام و کمال می‌توانید بخوانید.یه نفر:آیا شما حاضرید که خواهر،مادر و یا احیانا ً همسرتان را جلوی دوربین آقای اسپنسر تونیک بفرستید؟ قبل از هر چیز لازم است که از این دوست برای وقت گذاشتن به نوشتن و بیان نظرش تشکر کنم. خیلی از ما این کار را نمی‌کنیم٬ هر چند باید بکنیم! ای کاش اگر اینگونه پایبند عقیده‌شان هستند نامشان را نیز می‌نوشتند. نام و نشان من همه اینجاست٬ پای آنچه که می‌گویم. متاسفانه یکی از عادات ماست گویا که حاظر نیستیم مسئولیت انچه را می‌گوییم گردن بگیریم.اما پاسخ این دوست عزیز:دوست من٬ اگر مرا دشمن نمی‌دانی...مشکل من عکسهای آقای تونیک نیست. مشکل حتا وجود یا عدم وجود چنین چیزی نیست. مشکل من دیدگاه شماست. ذهن بسته نگر و واپس‌مانده‌ای است که همچنان خود را قطب جهان مي‌داند و شایسته به صدور حکم. دیکتاتور نهفته‌ای که تمامی دیکتاتورهای بزرگ از آبشخور آن سیراب می‌شوند٬ و دریغ که این دیکتاتور بیشتر مواقع با چهره‌ای مظلوم٬ در قالب انسانی ترحم‌برانگیز خود را می‌نمایاند. مشابه این سخن در همان صفحه‌ی نظرات رادیو زمانه هم مطرح شده بود. شاید توسط خود شما٬ شاید هم یکی دیگر چون شما. با همین واژگان و با همین استدلال میان تهی و نابخردانه. دوست عزیز من٬ مشکل اینجاست که شما هنوز این را درنیافته‌اید و یا نمی‌خواهید دریابید که مادر٬ خواهر٬ همسر و برادر و پدر و هر کس و کاردیگر من در وهله‌ی اول٬ پیش از آنکه نسبتی با من داشته باشند یک انسان مستقل٬ دارای مغزی مستقل٬ دارای قوه‌ی تعقل و تفکر است. می‌بینند٬ می‌خوانند٬ می‌شنوند٬ می‌فهمند و تحلیل می‌کنند. حال من چه حقی دارم که بخواهم در این مورد برای ایشان نظری بدهم؟ من برای خودم اجازه‌ی تصمیم‌گیری دارم. در مورد مسئله فکر می‌کنم. تحلیلش می‌کنم و شاید هم چون بعضی تنها از روی احساس و بی دانش نظری می‌دهم و تصمیمی می‌گیرم.خود من علاقه‌ای به حضور یافتن در مقابل دوربین ایشان و یا هر کس دیگری ندارم. دلایلی هم برای خودم دارم. بالطبع اگر هم کسی از بستگان من و یا دوستان من بخواهد چنین کاری بکند نظرم را خواهم گفت٬ موفق یا مخالف. اما به خود اجازه‌ی محدود کردن ایشان را نمی‌دهم. این همان کاری است که دیکتاتورها می‌کنند. حکومت‌های خودکامه می‌کنند. همان چیزی است که من و شاید شما از آن می‌نالیم. این همان تفکری است که به خود اجازه می‌دهد در خیابان بریزد و هرکس را مطالق میلش نبود بازخواست و بازداشت کند. به زعم خودش اصلاح کند!می‌دانم توقع زیادی است که بخواهم اینگونه بیاندیشی. این‌گونه اندیشیدن چیزی است که ما در ایرانمان٬ همان کشور گل و بلبل با سابقه‌ی تمدن طولانی و چه و چه نداریم٬ شاید زمانی‌ شمه‌ای از ان را داشتیم٬ اما تا آنجا که من می‌دانم دیرزمانی است که از دستش داده‌ایم. و من امیدی به یافنتش در دوران حیاتم ندارم. چرا که شما٬ دیدگاه دگم شما٬ ذهن بسته‌تان به آسانی تغییر نخواهد کرد. یک قالب یخ هم برای آب شدن نیاز به زمان دارد٬ چه برسد به اذهان سنگ شده‌ای چون این.از سوی دیگر حتا اگر اینگونه نخواهید بیاندیشید یک گام پس‌ می‌روم و کوتاه می آیم. شاید(باور دارم که نه٬ اما به فرض محال می‌پذیریم) شما اجازه داشته باشید برای کس و کارتان تصمیم بگیرید٬ و یا بستگان شما نادان‌تر از شما هستند و قدرت تفکرشان مشکلی دارد و شما که دانای! فامیل هستید حق تصمیم‌گیری در مورد ایشان را دارید. شاید اصلآ ایشان این حق را به شما داده‌اند٬ در این صورت من اجازه ندارم درباره‌ی ایشان سخنی بگویم. اما باقی چه؟ آیا دیگران هم این حق را به شما داده‌اند؟ هزاران نفر هستند که آزادانه می‌اندیشند و دوست دارند که این کار را بکنند٬ من و شما سر پیازیم یا ته آن که بخواهیم تصمیم بگیریم؟ بگوییم آری یا نه؟ مگر وارد حریم من و شما شده‌اند؟ مگر خواسته‌اند از به قول شما مادر و خواهر من و شما عکس بگیرند که اینگونه بر آشفته‌اید؟ مگر عکسهایشان را به زور آورده‌اند و به دیوار اتاق شما آویخته‌اند؟ به من و شما چه؟ تا وقتی که وارد حریم خصوصی من و شما نشده‌اند و به آن تجاوز نکرده‌اند حقی برای ممنوع کردن کسی نداریم. خیلی هنر داریم نظرمان را مودبانه و با منطق درست(نه چیزی چون این یکی که اکنون مطرح کرده‌اید) بیان می‌کنیم. اگر فکر می‌کنیم جایی کسی بیراه می‌رود ما به عنوان مصلحان جهان٬ تنها کسانی که بد و خوب را می‌فهمند٬ وارد عمل شده و راه درستی را که می‌شناسیم با دلیل و برهان مطرح می‌کنیم. دلیلی برای زور نیست.عین همین مطالب را هم برای مسئله‌ی امروز ایران و بگیر و ببندهایی که به اسم مبارزه با بد حجابی در جامعه راه افتاده و عده‌ای عقده‌های چندین و چندساله‌شان را دگرباره بیرون می‌ریزند بیان می‌کنم. حجاب فلان دختر به من و شما چه؟ خیلی پاکید نگاه نکنید. هرچند می‌دانم نمی‌توانید. آیا لازم به یاد آوری است که ما ایرانیان در چشم چرانی و علاقه به تماشای پورنوگرافی چه رتبه‌ای در دنیای اینترنت یافته‌ایم؟مشابه دیگر این داستان در زمان شاه ودر جریان جشنهای دوهزاروپانصد ساله رخ داد. تا آنجا که من شنیدم گروهی تیاتری(گروتوفسکی‌بود؟) نمایشی اجرا می‌کنند و آن نمایش صحنه‌هایی دارد و باز همه مثل شما فریاد بر می‌آورند که وای بجنبید که فلان و فلان به باد رفت. آخر مگر کسی برایتان دعوت‌نامه فرستاد که بروید به تماشای چنین کاری. همین عکسها٬ همه می‌دانند چیست٬ در همه‌جا پیش از نمایش دادن توضیحی درباره‌اش داده شده است. شما پیش از آنکه وارد صفحه‌ی عکسها شوید می‌دانستید چه چیزی در انتظارتان است٬ هر چند می‌دانم ارضایتان نکرد و توقعتان بالاتر بود! اما چرا وارد می‌شوید؟ چرا می‌بینید؟ در همین غرب هر محصولی که نشانی از اینگونه مسایل(سکس یا خشونت) داشته باشد با برچسبهایی که معنایشان برای همه در جامعه مشخص است معرفی شده و بالطبع وقتی شما فیلمی با برچسب بالای هجده سال می‌خرید دیگر نباید انتظار دیدن صحنه‌ای مانند سریالهای دوریالی تلویزیون داشته باشید که زن و شوهر با لباس و حجاب کامل به رختخواب بروند و البته در دو تخت مجزا هم بخوابند! حق انتخاب دارید.نظرتان محترم است تا وقتی که نخواهید به کسی تحمیلش کنید.مشکل برهنگی نیست. مشکل حجاب نیست. مشکل بی حجابی نیست. مشکل حکومت‌های خودکامه نیستند. مشکل ذهن‌های بسته و منجمد شده برای سالیان سال است که در ذات دیکتاتور پرور هستند. آن دیکتاتورهایی که می‌بینید یکی همانند شماست٬ آن برادر ریشویی که در خیابان به خود اجازه‌ی لگد زدن(جفتک‌پرانی برازنده‌تر است) به دختر نامحرم را می‌دهد همچون شما فکر می‌کند. شما امکان عملی کردن و نشان دادن عقیده‌تان را بیشتر از این ندارید٬ او دارد. شاید اگر شما به جای او بودید٬ چند برابر بدتر می‌کردید.برای آب شدن هر منجمدی حرارت لازم است. باشد که این چند سطر شمعی باشد و کمکی بکند به آب شدن ذهن ِ منجمد‌ ِ سخت‌تر از سنگتان. به امید آن روز</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-2963152478878287507?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-73590479189472024722007-07-24T08:48:00.002-07:002007-07-24T08:50:19.760-07:00<div align="center"><span style="font-size:130%;">چند لينک </span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;"> <br /></span><a href="http://reza.malakut.org/archives/book-review.html" target="_blank"><span style="font-size:130%;">کیفرخواست «آقای متینی» برای محاکمه مجدد دکتر مصدق!</span></a><span style="font-size:130%;"> رضا علامه‌زاده</span></div><div align="center"><a href="http://www.jour4peace.com/main1.asp?a_id=385" target="_blank"><span style="font-size:130%;">عوام می پسندند، خواص فقط نفرین می فرستند!</span></a><span style="font-size:130%;">مطلبی جالب برای علاقمندان کتاب و کتابخوانی٬ آمارش از همه جالب‌تر است. لیست کتابها و نویسندگان مورد علاقه‌ی دانشجویان را نگاهی بکنید و ... خودتان بخوانید و بفهمید!</span><span style="font-size:130%;"></span></div><div align="center"><a href="http://www.roozna.com/Negaresh_site/FullStory/?Id=36668&Title=كتاب%20در%20ايران%20بدترين%20دورانش%20را%20سپري%20مي‌كند%20-%20احمد%20جلا‌لي%20فراهاني" target="_blank"><span style="font-size:130%;">من</span></a><span style="font-size:130%;"> زمانه‌ای بدتر از امروز در نشر کتاب ندیده‌ام.</span><span style="font-size:130%;">گفتگو با جمال‌میرصادقی.</span></div><div align="center"><a href="http://www.roozna.com/Negaresh_site/FullStory/?Id=36676" target="_blank"><span style="font-size:130%;">ماموران نیروی انتظامی چه شکلی‌اند؟</span></a><span style="font-size:130%;">لطفآ دستورالعمل را به دقت بخوانید و ذهنیتتان را اصلاح کنید!</span></div><div align="center"><a href="http://mohakeme.mihanblog.com/" target="_blank"><span style="font-size:130%;">اگر تا الان نمی‌دانستید که عمل زرین‌کلک چه اندازه فاجعه‌آمیز بوده است٬ پس بخوانید و آگاه شوید.</span></a><span style="font-size:130%;">خداوند به گردانندگان این سایت عقل و به استاد زرین‌کلک صبر عطا نماید٬ به ما هم هرچه داد٬ داد...دستش درد نکند!</span></div><div align="center"><a href="http://www.roozna.com/Negaresh_site/FullStory/?Id=36757" target="_blank"><span style="font-size:130%;">و البته اینگونه چیزها اصلآ هتک حرمت نیست و ایرادی ندارد!</span></a></div><div align="center"><a href="http://www.roozna.com/Negaresh_site/FullStory/?Id=36702" target="_blank"><span style="font-size:130%;">آموزش اثبات حقانیت با دزدی٬ چه آینده‌ای برای کودکان پرورش یافته با این سیستم انتظار دارید؟</span></a><span style="font-size:130%;">باز جای شکرش باقی است که قصد به راه راست کشاندن مردان بالغ را ندارند٬ اگرنه حتمآ از برنامه‌هایی شامل استریپ‌تیز و پورنوگرافی استفاده می‌کردند. مثلآ خانم مجری به همراه هر تکه از لباسش که در می‌آورد شعاری می‌داد و یا بر روی بیکینی‌اش مثلآ مرگ بر آمریکا نوشته شده بود! برای حفظ ادب صفحه باقی خیال‌پردازی برای تهیه برنامه‌ای به این روش را به خودتان می‌سپارم. فقط لطفآ زیاده‌روی نکنید!این تصویر هیچ ربطی به خبر بالا و آموزش اسلام و مسایل ضد آمریکایی ندارد.هیچ ربطی به سکس و پورنوگرافی هم ندارد.عکسهای جدید آقای اسپنسر تونیک عکاس معروف است در مکزیک.این آقا شهرتش برای عکاسی برهنه یا نود است و تا کنون در کشورهای مختلف پروژه‌های زیادی را در این زمینه اجرا کرده. در اکثر این پروژه‌ها چندین هزار مرد و زن به شکل داوطلبانه با عکاس همراهی کرده و لخت مادرزاد به مکانهای انتخاب شده رفته و آنچه عکاس خواسته است را انجام داده‌اند.</span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;"> </span><a href="http://www.spiegel.de/fotostrecke/0,5538,21411,00.html" target="_blank"><span style="font-size:130%;">این عکسهای گرفته شده در مکزیک است</span></a><span style="font-size:130%;">. با فشردن نشانه‌های « و » در بالای عکسها٬ عکس‌ها را عوض کنید.</span></div><div align="center"><a href="http://www.i-20.com/artist.php?artist_id=19&page=images&amp;work_id=653" target="_blank"><span style="font-size:130%;">این هم سایت خود عکاس و چند‌تا از شاهکارهایش</span></a><span style="font-size:130%;">.آیا اصلآ به مخیله‌تان خطور می‌کند که روزی روزگاری این آقا به ایران هم بیاید و چنین اتفاقی در ایران هم بیافتد. سر هرچه بخواهید شرط می‌بندم به عمر من و شما کفاف نمی‌دهد! و البته امیدوارم فرق کار هنری را با عکاسی پورنو درک کنید.</span><span style="font-size:130%;"> </span></div><div align="center"><a href="http://hosseinpakdel.com/archives/daily/000300.php#more" target="_blank"><span style="font-size:130%;">نسبت سينمای ايران و جشنواره ها</span></a><span style="font-size:130%;">. حسین پاکدلاین‌ را علی‌الحساب بخوانید تا بعد مفصل درباره‌ی این نسبت صحبت کنیم. تازه کتاب سراب‌ سینمای اسلامی نوشته‌ی رضا‌علامه‌زاده را تمام کرده‌ام و با توجه به ان چیزهای زیادی برای گفتن هست. امیدوارم هرچه زودتر خود کتاب بر روی اینترنت در معرض دست همه قرار بگیرد تا سره از ناسره باز شناخته شود.٫</span></div><div align="center"><a href="http://cinemaema.com/upload/Image/home_affiche_2007_2.jpg" target="_blank"><span style="font-size:130%;">این هم پوستر جشنواره کن امسال</span></a><span style="font-size:130%;">.</span></div><div align="center"><a href="http://www.iifut.net/?p=404" target="_blank"><span style="font-size:130%;">این‌جور مواقع می‌گویم: اگر من شکل ترومپت هستم٬ این بابا راست می‌گوید!</span></a><span style="font-size:130%;"> سایت جشنواره تیاتر دانشجویی. ای کاش معنای کلمات را هم می‌گفتند!</span></div><div align="center"><a href="http://www.dokhtarooneh.com/psychology/132"><span style="font-size:130%;">این هم خودکشی!</span></a><span style="font-size:130%;"> خانم‌ها بخوانند و لذت ببرند٬ هرچند همه می‌دانند حقیقت چیز دیگری‌ است!( منظورم به هیچ‌وجه بهتر نیست)احتمالآ جمع‌آوری کننده‌ی این جملات کسی بوده مانند این رفیق ما که انبانی پر از این‌گونه جملات قصار دارد و برای هر چیزی( حتا کارهای گلاب‌به‌رویتان) یکی رو می‌کند. اگر جمع‌آوری کننده زن است و مجرد٬ ان‌شاءالله که این دو به هم برسند!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-7359047918947202472?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-3428785834206394942007-07-24T08:48:00.001-07:002007-07-24T08:48:25.947-07:00<div align="right"><span style="font-size:130%;">طبق معمول تازه از راه رسیده‌ام٬ آخرین خبری که توجه‌ام را جلب کرده‌است این داستان</span><a href="http://www.cinemaema.com/NewsArticle2192.html" target="_blank"><span style="font-size:130%;"> بی‌حجاب سازی یک دانشجو توسط نور‌الدین زرین‌کلک است</span></a><span style="font-size:130%;">٬ آن هم کی‌؟ در بحبوحه‌ی این بگیرو‌ببندهای مبارزه‌ با بی‌حجابی.متن خبر می‌گوید که به گفته‌ی زرین‌کلک ماجرا شاخ‌وبرگ اضافی پیدا کرده است و در اصل اینقدر بزرگ نبوده است.یکم اینکه اصلآ بزرگ نبوده است. متاسفم برای آن دانشجویی که بعد از این همه سال درس‌خواندن آن هم در رشته‌ی هنر هنوز از بدیهیات هیچ نمی‌داند و دربند یک تار مو‌است.دوم اصل ماجرا کاملآ بی اهمیت است٬ تلخی‌ در حواشی‌ای است که بعد ازآن ساخته می‌شوند و دسته‌ای از دانشجویان(دریغ از واژه‌ی دانشجو) به همراه استادان اکثرآ بی‌سوادشان- که معمولآ دل خوشی از قدیمی‌های باسواد‌تری که به خاطر دانششان در مسند امور قرار گرفته‌اند نه ریششان! ندارندـ در دانشگاه داد و هوار راه انداخته‌اند و به شیوه‌ی سی سال پیش سعی دارند با چسباندن انگ و تهمت و توهین یکی را به زیر بکشند:«بر روي پلاكاردهايي كه بر روي نرده هاي دانشگاه تهران نصب شده يا در دستان دانشجويان ديده مي شد، چنين شعارهايي به چشم مي خورد: «استاد نامسلمان اخراج بايد گردد»، «غيرتي ها كجايند؟»، «بي حرمتي نسبت به حجاب تا كي؟»، «امسال فاطميه چه زود رسيد»، «استاد آمريكايي شرمت باد»، «وا مصيبتا؛ كشف حجاب اجباري دختر چادري در دانشگاه اسلامي»، «انقلاب فرهنگي تكرار بايد گردد»، «دانشگاه اسلامي جاي منافقين نيست»، «حاشا به غيرت اساتيد»، «دانشگاه بايد از حضور ليبرال ها و كمونيست ها پاك شود». جمعي از اساتيد و مسئولان دانشگاه تهران هم در اين تجمع حضور داشتند» سینمای‌مابراستی این شعارهای‌ احمقانه خنده‌دار نیست؟سوم این همان دانشگاهی است که همه‌جا تا بحث تغییرات در ایران به میان می‌آید از دانشجویانش به عنوان امیدهای سازندگی و نویدبخشان تحول و تغییرات در ایران نام برده می‌شود. چیزی که حال‌ِ من یکی را به هم می‌زند. با عرض پوزش اما سالها در کنار دانشجویان شریف ایرانی بوده‌ام و دیده‌ام که هنوز روشنفکر‌ترینشان دنبال شریعتی و سروش است واز رسالات آنها طلب راه‌کار برای سازندگی ایران فردا می‌کند. البته منکر یک بخش کوچک ِ براستی روشن‌فکر و آگاه نمی‌شوم. اما واقعیت این است که آن بخش آنقدر اندک و کم‌اند که در برابر باقی به چشم نمی‌آیند. هرچند همه از کردیت آنها برای روشنفکرنمایی استفاده می‌کنند. اینها همانهایی هستند که در هر ماجرایی اولین قربانیان نیز می‌شوند.و آخر اینکه حیف از زرین‌کلک که عمر گرانمایه را به آموزش دادن به این‌دسته آدمها و سروکله زدن با آن دسته می‌گذراند. ای کاش قدرشناسی بیاموزیم</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-342878583420639494?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-88784333619353274852007-07-24T08:43:00.000-07:002007-07-24T08:47:46.261-07:00<div align="right"><span style="font-size:130%;">می‌خواهم تا وقتی که می‌ميرم زنده باشم.............گفتگويی با پائولو کوئيلو <br /></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">مقدمه‌ی من:<br />آن زمان که ایران بودم و تازه تب کوئیلو همه‌جا را فرا گرفته بود من هم دچارش گشتم. کیمیاگر را خواندم و همراهش رفتم و تا مدتها به همه پیشنهاد خواندنش را می‌دادم(هنوز هم گهگاه به بعضی می‌دهم!). یکی از این کسان خواهرزاده‌ی خودم ایلیای عزیزم بود که به بهانه‌ی تولدش چند جلدی ازکتابهای تازه منتشر شده‌ی کوئیلو را برایش خریدم و فردای تولدش دانه‌دانه از او قرض کردم و خواندم و برگرداندم!گذشت تا یکی‌دوسال پیش که عزیزی از ایران به این‌طرف‌ها می‌آمد و ایلیا برای اولین بارچند جلدی کتاب برایم همراه آن مسافرفرستاد که در میانشان دو کتاب از کوئیلو هم بود. یکی </span><a href="http://www.ketabnews.com/detail-220-fa-1.html" target="_blank"><span style="font-size:130%;">زهیر</span></a><span style="font-size:130%;"> با ترجمه‌ی فارسی و دیگری </span><a href="http://www.harpercollins.com/books/9780060589271/Eleven_Minutes/index.aspx" target="_blank"><span style="font-size:130%;">یازده‌دقیقه</span></a><span style="font-size:130%;"> به زبان انگلیسی که هنوز گویا در ایران چاپ نشده است و با توجه به اینکه قهرمان داستان یک فاحشه است و ماجراهای داستان پیرامون اوست٬ فکر هم نمی‌کنم به این زودی‌ها اجازه‌ی چاپ بگیرد. و این یازده‌دقیقه اولین کتابی است که تمام و کمال به انگلیسی خواندم.امروز در حین ورق زدن روزنامه‌ی مترو چشمم به عکس کوئیلو افتاد و مصاحبه‌ای کوتاه با او به بهانه‌ی چاپ و پخش کتاب تازه‌اش در انگلیس. دروغ نگویم وسوسه‌اش به جانم افتاده که بخرم و بخوانمش!(از آن حرفهای ضد افه‌ی روشنفکری زدم!) در همان اتوبوس مصاحبه را خواندم. در فاصله‌ی استراحت بین کلاسها ترجمه‌اش کردم و در هنگام تایپ کردن بازنویسی!<br />این قصه را خواندم تا بهانه‌ای بتراشم برای ایرادهای احتمالی این ترجمه! و البته لازم به ذکر است که این گفتگو اولین ترجمه‌ی من از انگلیسی به فارسی است. این سه اولین با کوئیلو را اگر بخواهم به زبان و با توجه به فلسفه‌اش تفسیر کنم باید بگویم:اینها همه نشانه است! نشانه از چه؟ نمی‌دانم!</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"></span> </div><div align="right"><span style="font-size:130%;">مقدمه‌ی روزنامه‌ی مترو</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">پائولو کوئیلو٬ نویسنده‌ی برزیلی٬ کسی است که تا کنون حدود نود میلیون نسخه از کتابهایش به فروش رفته است. رمان سال ۱۹۸۸ او٬ کیمیاگر٬ به ۶۳ زبان ترجمه شده و حدود ۴۰ میلیون نسخه فروش داشته است. او نقد و شناخته شده است برای زبان نوشتاری ساده و فلسفه‌ی دوران تازه‌اش. طرفدارانش با شوق داستانهای رمزآمیزش را می‌خوانند و دنبال می‌کنند. آخرین کتابش٬ </span><a href="http://www.fantasticfiction.co.uk/c/paulo-coelho/witch-of-portobello.htm" target="_blank"><span style="font-size:130%;">جادوگر پورتوبلو(The witch of portobello)</span></a><span style="font-size:130%;">٬ هم اکنون منتشر شده و در کتابفروشی‌ها است.</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"></span> </div><div align="right"><span style="font-size:130%;">متن گفتگو با پائولو کوئیلو: </span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"> وقتی می‌نویسم‌ سعی می‌کنم خودم را بهتر بشناسم... </span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"></span> </div><div align="center"><span style="font-size:130%;"> مترو: کتاب جدیدتان درباره‌ی چیست؟</span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">کوئیلو: درباره‌ی کشف و بروز دادن توانایی‌ها و هدایایی است که در وجود همه‌ی ما نهفته است اما بدانها توجهی نمی‌کنیم. چیزهایی چون کشف و شهود٬ دوستی و دلسوزی و رحم. همچنین درباره‌ی چهره‌ی زنانه‌ی خداست.</span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">مترو: خیلی پیچیده به نظر می‌آید.</span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">کوئیلو: اصلآ٬ کاملآ برعکس. شخصیت اصلی در بانک کار می‌کند٬ درگیربا اتفاقها و مشکلات واقعی٬ یک زندگی واقعی. در کل کتاب من درباره‌ی چیز پیچیده‌ای صحبت نمی‌کنم. درباره‌ی رقص و هنر نوشتن حرف می‌زنم٬ درباره‌ی یک آدم معمولی در یک موقعیت معمولی از یک زندگی معمولی.</span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">مترو: چرا کتابهایت اینقدر خوانده می‌شوند و جذاب هستند؟</span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">کوئیلو: توضیح دادنش مشکل است٬ برای اینکه به زبانهای بسیاری ترجمه شده‌اند و آدمهای زیادی با پس‌زمینه‌های متفاوت فرهنگی آنها را خوانده‌اند. من برای خودم کتاب می‌نویسم٬ اما همه‌ی انواع بشر سوالهای یکسانی دارند٬ حتا اگر پاسخهایشان یکسان نباشد. فکر می‌کنم همین دلیل جذابیت آنها برای دیگران است. من برنامه‌ریزی نمی‌کنم برای پرسیدن پرسشهایی که مردم در ذهنشان دارند. وقتی می‌نویسم سعی می‌کنم خودم را بهتر بشناسم.</span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">مترو: برایتان مهم است منتقدان چه می‌گویند؟ بعضی‌ها خیلی جبهه‌گیرانه و یا ضعیف می‌نویسند.</span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">کوئیلو: نه٬ نه... خوب هستند. به من ربطی ندارد که منتقدان را نقد کنم. نقد شدن خوب است٬ مسئله بزرگی نیست.</span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">مترو: نقدهای نوشته شده بر آثارتان را هم خوانده‌اید؟</span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">کوئیلو: بله٬ همه‌ی آنها را. اما اصلآ برایم مهم نیست که چه می‌گویند. من نقدهای نوشته شده بر کتابهایم را همانگونه می‌خوانم که نقدهای نوشته شده بر کتابهای دیگران را. شخصی با آنها برخورد نمی‌کنم .</span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;"> مترو : از اینکه پرفروش‌ترین نویسنده‌ی سال ۲۰۰۳ شدی چه احساسی داشت؟</span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">کوئیلو: انتزاعی‌ است. من اینقدر تماس با خوانندگانم ندارم. من فقط آنها را در My Space یا روی وب‌سایت و یا در مراسم امضاء دادن می‌بینم. این همانند بازیگران و موسیقی‌دانان نیست که برخورد مستقیم با مخاطبت داشته باشی. وقتی من صدها و صدها آدم را در مراسم امضاء کردن کتابهایم می‌بینم-همانطور که به تازگی در انگلیس انجام دادم- به یاد می‌آورم که تنها نیستم و انسانها به نوعی می‌توانند مرا و قلبم را درک کنند.اما وقتی شما درباره‌ی این صحبت می‌کنید که چگونه توانسته‌ام نزدیک صد میلیون نسخه از کتابهایم را بفروشم٬ این معنایش می‌شود چیزی حدود سیصد میلیون خواننده و این کمی انتزاعی است.</span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">مترو: وسوسه‌ نشده‌ای که از قدرتت سوءاستفاده بکنی؟</span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">کوئیلو: من برای خودم می‌نویسم٬ چطور می‌توانم تاثیر خوب یا بدی بر روی آدمها بگذارم؟ خوانندگان من به خوبی می‌دانند که من سعی نمی‌کنم چیزی به آنها آموزش دهم. آیا هنری میلر روی من تاثیر گذاشت؟ من فقط کتابهایش را خواندم و فکر کردم که او یک آیکون Icon است.</span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">مترو: آیا طرفدارانت چیزهای غیر معمولی برایت با پست می‌فرستند؟</span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">کوئیلو: ها ها٬ چیزی مثل یک بمب؟ نه٬ هرگز. بعضی وقتها پرهای سفیدی موقع امضا دادن به من می‌دهند. رسم این است که من کتابی را تمام کنم و پر سفیدی بگیرم. اما من باید پر سفیدم را خودم پیدا کنم.</span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">مترو: میلیونها کتاب فروختی٬ پولش را صرف چه کاری کردی؟</span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">کوئیلو: تفریح من سفر کردن است. ناشرانم هزینه‌ی سفرهایم را به هر صورت می‌پردازند. مسئله‌ی اصلی من موسسه‌ای است که از ۴۳۰ بچه در ریودوژانیرو نگهداری می‌کند. من سعی می‌کنم تا آنرا گسترش دهم تا بتوانیم از ۸۰۰ بچه نگهداری کنیم. ما از بچه‌ها نگهداری می‌کنیم٬ از تولد تا شانزده سالگی. به آنها آموزش می‌دهیم٬ تربیتشان می‌کنیم٬ بزرگشان می‌کنیم٬ به آنها عشق می‌دهیم. ما هر روز بر روی این پروژه کار می‌کنیم.ما همچنین از کسانی که مشکل روانی دارند نیز حمایت می‌کنیم. برای اینکه من خودم در هفده‌ سالگی در یکی از این آسایشگاههای روانی بودم.مترو: بیماری روانی که نداشتی؟کوئیلو: نه٬ اما والدینم نگران من بودند٬ برای اینکه می‌خواستم هنرمند بشوم. آنها مرا در یکی از این آسایشگاهها بستری کردند برای اینکه فکر می‌کردند کسی نمی‌تواند از راه نوشتن زندگی کند.من اکنون از پروژه‌های حقوق بشر حمایت می‌کنم.(</span><a href="http://web.amnesty.org/pages/deathpenalty-index-eng" target="_blank"><span style="font-size:130%;"> Amensty International</span></a><span style="font-size:130%;">)</span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">مترو: تو تحت درمان با شوک الکتریکی قرار گرفتی٬ برای اینکار والدینت را سرزنش نمی‌کنی؟</span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">کوئیلو: هرگز٬ هرگز. آنها نمی‌خواستند من را آزار دهند. این کاملآ متفاوت است با دستگیر شدن و زندانی شدن به‌خاطر مسائل و دلایل سیاسی. چیزی که من هم داشته‌ام. والدینم فکر می‌کردند که به من کمک می‌کنند.</span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">مترو: فلسفه‌ی زندگی‌ات چیست؟</span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">کوئیلو: انسانهای زیادی هستند که مرده‌اند در حالی که به ظاهر زنده‌اند. من می‌خواهم تا وقتی که می‌میرم زنده باشم. بعضی وقتها شما شادی و آرامش و شوقتان را کنار می‌گذارید برای رسیدن به آرامش و حفظ آن. من می‌خواهم در حالی بمیرم که هنوز این شوق و کنجکاوی و این تعهد به زندگی را در وجودم دارم. </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-8878433361935327485?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-5599341637442513222007-07-24T08:42:00.000-07:002007-07-24T08:43:14.089-07:00<div align="right"><span style="font-size:130%;"> چند لينک </span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"><br />مرکز اسناد انقلاب اسلامی این </span><a href="http://irdc.ir/article.asp?id=934" target="_blank"><span style="font-size:130%;">عکسها</span></a><span style="font-size:130%;"> را منتشر کرده٬ از جریان حادثه‌ی طبس و از بین رفتن نیروهای آمریکایی. من اولین بار بود که این عکسها را می‌دیدم٬ دوست داشتید نگاهی بیاندازید. توجه: عکسهایی از جنازه‌های سربازان امریکایی نیز در بینشان هست٬ اگر با دیدن اینگونه تصاویر مشکل دارید لطفآ نگاه نکنید.من رادیو جوان را البته گوش نداده‌ام٬ اما دورادور شنیده‌ام که گویا وضعش بهتر از باقی است هرچند همه فرزندان یک مادرند٬ به گمانم چیزی است که اگر بخواهم برای مقایسه مثالی بزنم داستان شبکه‌ی چهار( آن اوایلی که راه افتاده بود)است با شبکه یک است. هر دو فرزندان یک مادرند اما این یکی کمی فهمیده‌تر است. به هر حال٬ خیلی این دسته‌گل مبارزه با بدحجابی خوش ریخت و بو است حضرات انتظار تشویقیه هم دارند. </span><a href="http://sharifnews.com/?23097"><span style="font-size:130%;">این مطلب</span></a><span style="font-size:130%;"> هم که ایستاده رودر روی هرکس که نه بگوید٬ نوک شمشیر هم به گلوی رادیو جوان است انگار!</span><a href="http://fzs.blogfa.com/"><span style="font-size:130%;">مرکز عرضه‌ی محصولات فرهنگی ضد‌صیهونیستی</span></a><span style="font-size:130%;">! می‌دانم ترکیب احمقانه‌ای است٬ اما لطفآ نخندید٬ برای من دردسر می‌شود!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36589334-559934163744251322?l=moyodaily.blogspot.com' alt='' /></div>Mojtaba Yousefipourhttp://www.blogger.com/profile/13827253662504593630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36589334.post-17226358584919691942007-07-24T08:40:00.000-07:002007-07-24T08:42:43.224-07:00<div align="right"><span style="font-size:130%;">حالاهای انقلابی! <br />حالا که پولدارها حاضر به تقسیم اموالشان با فقرا نمی‌شوند٬ پس فقرا در عملی انسان‌دوستانه فقرشان را با پولدارها تقسیم می‌کنند!</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">حالا که بعضی‌ها با هر قیمتی که شده نمی‌توانند صورت متمدنی برای چهره‌ی هفت‌پشت‌کوهی‌‌شان بسازند٬ پس باقی را به شکل هفت‌پشت‌کوهی در می‌آورند.</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">حالا که ما ریشمان را نمی‌زنیم٬ پس باقی هم نباید بزنند!هر کس بزند خودتان می‌دانید چه است!</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">حالا که ما به هیچ قیمتی نمی‌توانیم زیبا شویم٬ پس باقی را هم زشت می‌کنیم.</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">حالا که ما هیچ تاریخ و پشتوانه‌ای نداریم٬ پس تاریخ و پشتوانه‌ی باقی را هم لگدمال می‌کنیم و منکرش می‌شویم.</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">حالا که ما ملخ و سوسمار می‌خوریم پس خوردن این موجودات ایرادی ندارد٬ اما هرچه که دستمان به آن نرسد برای خوردن٬ خوردن‌اش برای همه ممنوع است.</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">حالا اصلآ هرچه ما می‌کنیم خوب است و باقی اشتباه است.</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">حالا که ما مثل باقی نمی‌شویم باقی باید مثل ما بشوند٬ حتا اگر شده به زور چوب و چماق و توسری و یگان ویژه!</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">حالا که هیچ‌کس خیالش نیست چه می‌شود پس هیچ کس دیگر هم نباید خیالش باشد که چه می‌شود!</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">حالا که خودمان دلمان برای کشورمان نمی‌سوزد٬ پس هر کس که دلش می‌سوزد حتمآ یک ریگی